beatlus

Εαρ...

2007-04-04T21:18:00.000+03:00

"Ω γλυκύ μου έαρ,
γλυκύτατόν μου τέκνον,
Πού έδυ σου το κάλλος"

Ξε - φωτο

2007-04-02T17:57:00.000+03:00

Ο χειμώνας που πέρασε κι άφησε…
Σε ξέφωτο με έριξε.
Αρα, υπάρχει φως…
Να το… εκεί αριστερά. Πηγαίνω…

Ανοιξη

2007-04-01T22:09:00.000+03:00

Κι ήρθεν η Ανοιξη...
με όλα τα κατάλοιπα του χειμώνα.
"Γιατί δεν μας λυπάσαι;"

Αστρο(παρα)λογικές προβλέψεις

2007-01-02T18:47:00.000+02:00

Για να πω την αλήθεια, πιστεύω και δεν πιστεύω στους «χρησμούς» τον άστρων. Πιο πολύ, δηλαδή, δεν πιστεύω. Αλλωστε, εκεί από όπου κατάγομαι έχουμε παράδοση στο να αφουγκραζόμαστε τα μελλούμενα από τις… δρυς. Πράγμα που θεωρώ αυτονόητα φυσιολογικό. Χθες, μόλις μου ψιθύρισε ένας -από τα παλιά- κύριος… «το ξέρεις πως όταν μπορείς να μιλήσεις με τα ζώα, μαθαίνεις πολλά;»… Προσωπικά, από μικρό παιδί μου άρεσε να ακούω τη φύση, δηλαδή και τα δέντρα, άρα και τις βαλανιδιές… Κι έχω ακούσει πολλά. Είναι από τους βασικούς λόγους που λατρεύω την ησυχία και την ηρεμία… Πιο αληθινό το χαμόγελο, τότε…
Ετσι, λοιπόν, γνωρίζω τι πιστεύω από τα άστρα, αλλά περί αστρολογίας, πιο πολύ δεν με νοιάζει να πω την αλήθεια, αν και ψέματα δεν μπορώ να αποκριθώ πως είναι…
Σε κάθε περίπτωση, πάντως, αυτές τις ημέρες πολλές αστρολογικές προβλέψεις για το 2007 έπεσαν στα χέρια μου… Ε, με τις πιο πολλές γέλασα πικρά… Σχεδόν, όλες έκαναν εκτενή αναφορά στην «χρονιά των μεγάλων γεγονότων και ιδιαίτερα ευνοϊκών συγκυρίων» για όσους βρίσκονται στο ζώδιό μου… Δηλαδή, μακάρι και τι στον κόσμο… Τουλάχιστον, όμως, μου έμειναν τα γέλια…
Μακάρι, λοιπόν, να χαμογελάμε –όλοι μας- περισσότερο, κατά το 2007…
Καλή χρονιά!

Καλικάντζαροι

2006-12-23T11:25:00.000+02:00

Ερχονται σαν αύριο, κάθε παραμονή Χριστουγέννων. Φήμη καλή δεν τους συνοδεύει, μα ούτε και κακή… Πώς γίνεται αυτό… Μα, είναι ζαβολιάρηδες, αυτή είν’ η αιτία… Λέγεται, πως ολοχρονίς κόβουν το δέντρο της γης και τα «Δωδεκαήμερα» ανεβαίνουν στον απάνω κόσμο και κάνουν… ό,τι τους κατέβει στο κεφάλι… Μα, και πάλι… δεν κάνουν και τίποτα κακό. Απλά, υπενθυμίζουν πως μπορούμε να γίνουμε και για λίγο παιδιά. Κακό είν’ αυτό;
Φίλοι μου, καρδιακοί, από τα παιδικά χρόνια, όταν οι ιστορίες της γιαγιάς και του παππού πλημμύριζαν τα αυτιά μου, με την ολόχρωμη ελληνική παράδοση και μου ‘διναν εφόδια για μια ζωή. Τους έψαχνα στα γεφύρια του χωριού μου και κατά το σούρουπο πλάι στην όχθη του ποταμού, λίγο πιο κάτω από το πατρικό μας… Εκείνη την ώρα που το μωβί του ουρανού, μπερδεύεται με την ομίχλη του δεκεμβριανού κρύου και… να ‘σου το παραμύθι, ολοζώντανο μπροστά σου!
Δεν θα αναφέρω αν τους είδα ποτέ, θα πω όμως πως ξέρω πως υπάρχουν… μα, εμείς δεν βλέπουμε και τόσο καλά –πια- ώστε να τους αντικρίσουμε. Και πάλι, όμως, τις πληγές μας τις ξέρουμε κι αν αποδιώξουμε για λίγο ό,τι μας κάνει και… κορδωνόμαστε με έπαρση, ίσως και να τα καταφέρουμε. Ετσι, μου ψιθύρισαν κάποτε…
Καλώς ορίσατε, αγαπημένοι μου φίλοι!!! Υ.Γ. Φωτογραφία από http://perso.orange.fr/consulat.grece.grenoble/noel/Kalikantzari.jpg

Θα σου φανερωθώ…

2006-12-15T16:55:00.000+02:00

Αν είναι να γίνει, δεν φοβάμαι, μα θέλει να αξίζει τον κόπο.
Το ξέρεις το μέλι των γκρεμών; Στο λέει, το ποθεί… και ξέρεις τι; Δεν έχει σημασία που θα φτάσεις και δεν θα έχει απομείνει ούτε μια στάλα, έτσι για δείγμα… Οι πληγές και όσα μέσα στην αγωνία σού συμβούν, μέχρι να φτάσεις, πολλά θα σου αφήσουν. Θα σου γεμίσουν την ψυχή, θα σε εξαντλήσουν και θα σε ξαποστάσουν μαζί…
Λύτρωση είναι… Είσαι άλλος, μετά.
Μα, εκεί στο μέλι των γκρεμών, σαν θα απλώσεις το χέρι και θα καρτεράς για το θαύμα, γίνει - δεν γίνει… φως θα απλωθεί…
Κι όταν ξανά στα πόδια σου σταθείς, το μέλι θα έχει γλυκάνει το μέσα σου… Άλλος θα ΄σαι και πιο ήσυχος και… αξίζει τον κόπο.
Ξέρεις κάτι; Υπάρχουν αυτά που αξίζουν τον κόπο…
Περπατώ, τελευταία, με μόνη αγαλλίαση αυτή τη σκέψη… Πολλά με «χτυπούν» μέσα μου, μα αυτό σανίδα γαντζώνεται στα χέρια μου…
Υ.Γ1. Τελειώνοντας τις φράσεις μου, ο νους πέταξε στον Θοδωράκη, στον Θάνο, στη Δροσοπηγή, στην Πύλη… Είναι όσο δικό μου και δικό τους…
Υ.Γ2. Επίσης, αυτό για την ξαδέρφη μου την Ελενα. Ας ταξιδέψει μέχρι το Μπούενος Αϊρες… Με «καλό άνεμο»… http://www.rocknball.gr/finito_la_musica-live.html
Υ.Γ3. Η φωτό από http://img65.imageshack.us/img65/6046/kaktexsunset55su.jpg

8 Δεκεμβρίου, 10.39 μ.μ.

2006-12-08T12:48:00.000+02:00

Γεννήθηκα εκεί όπου ξεκίνησε… Τον πρωτοθυμάμαι ως το πρώτο νέο επικαιρότητας που έτρεχε πάνω από τον πλανήτη πολύ πριν από το νετ του ιστοκόσμου…
Είναι στη μνήμη εκατομμυρίων ανθρώπων, μα με μοναδικό τρόπο στον καθένα… έτσι καταλαβαίνω.
Πριν από λίγες ημέρες ανόητη βούληση έριξε γκρίζο στις ψυχής μου τα κρατημένα γι’ αυτόν…
Δεν με νοιάζει… Ο μωρός ας είναι και ευτυχισμένος…
Και ούτε δυστυχία φέρνει η σημερινή ημέρα, που μας θυμίζει πως λείπει…
Ευτυχία μόνο και χαρά που πέρασε και άφησε… πολλά.
Γεια σου, φίλε μου… Απόψε για εσένα!

Κρυώνει ο καιρός…

2006-11-27T19:55:00.000+02:00

Θα ήθελα να δω τον κόσμο από ψηλά… Εχω μεγάλη ανάγκη να ξεφύγω –έστω και για λιγάκι- από το βουητό της μεγάλης πόλης. Χτυπάει την πόρτα ο χειμώνας –λέει- από το ερχόμενο Σαββατοκύριακο… Μα σε μερικά παιδιά δεν έχει φύγει ποτέ απ’ την καρδιά τους… και αυτός ο χειμώνας δεν είναι κρύος, μα ζεστός…
Παρατηρούσα μορφές και όψεις, προχθές στη συναυλία του Morrissey στο κλειστό του Φαλήρου. Αχνιζε τέχνη… Η ποικιλία της πληροφορίας, έχει τούτο το καλό… για όποιον δεν το χαλαλίσει. Ωραίοι, τελικά, εμείς του μεταεβδομήντα, διατουογδόντα και πολυενενήντα γενιά…
Θα ήθελα, για λίγο, να δω τα πράγματα από ψηλά, μα μου φαίνεται πως θα αργήσω λιγάκι…
Κάπου πηγαίνω… Ομορφα είναι.
Υ.Γ1… και κλείνω και τα τριάντα…
Υ.Γ2. Η φωτό… απόγευμα στο Μανχάταν. Πετώντας… (www.72seconds.com)

Εδώ Πολυτεχνείο...

2006-11-17T12:13:00.000+02:00

Εδώ Πολυτεχνείο, εκεί (και τότε) Πολυτεχνείο, που είναι (ρε γμτω) το Πολυτεχνείο...;

Υ.Γ1. Το ΄χουμε χαμένο... Πρέπει να το βρούμε...
Υ.Γ2. Ακόμη το θυμάμαι ακριβέ, φίλε μου... "Ενα το χελιδόνι κι η Άνοιξη ακριβή"
Υ.Γ3. Φωτογραφία από http://www.geocities.com/anmouggo/index.jpg

Λαβυρινθικά…

2006-11-09T17:31:00.000+02:00

Πότε από ‘δώ, πότε παραπέρα,
Είναι το φως που με τραβά,
Σε μη ευθεία που κυλά,
Σε μια καινούργια μέρα

Είναι άραγε ποτέ που θα φέξει,
Αυτή η μέρα, που καημός,
Δεν θα βρεθεί αχός,
Που μέσα μας θα παίξει

Κίνησα ξανά για το παρέκει
Εκεί που η όψη σού μιλά
Κι άκουσα βόλι από ψηλά
Να ‘ρχεται ξανά, εκεί να στέκει

Υ.Γ. Η Ανοιξη μέσ' στο χειμώνα, ένα γεια περνάει να μας πει… Δεν θα καθίσει, αλλουνού καιρού είναι ο… καιρός και δεν προσβάλλει.

Συννέφιασε…

2006-10-30T18:31:00.000+02:00

Όταν συννεφιάζει, ήλιος προβάλλει μέσα μου…
Όταν συννεφιάζει, χαμόγελο κρυφό με χαϊδεύει στον ώμο…
Όταν, όπως και σήμερα συννεφιάζει, θέλω να φύγω από τη δουλειά και να περπατάω
με τις ώρες.
Μετά να πάω για ένα ζεστό καφέ και να διαβάσω εφημερίδα δίπλα από παράθυρο,
ώστε να ακούω και να βλέπω τη βροχή…
Κατόπιν και ένα Πόρτο…
Μόνος…
Όταν συννεφιάζει, όπως και σήμερα, μέσα μου αρχίζει το… καλοκαίρι…
Σαν σήμερα ξυπνώ από τη χειμερία νάρκη…
Φοράω τα ψηλά παπούτσια και… φύγαμε!
Υ.Γ. Έχω λύπη μέσα μου, μα το ταξίδι δεν περιμένει…

Ξ

2006-10-20T13:05:00.000+03:00

Ξενιτιά…

Ώχρα… Κρύο και μουντάδα, χωρίς να κρυώνω, αλλά κρύο. Γκρίζο είχε πολύ, μάλλον γι’ αυτό μου ‘μεινε και του ‘χω αδυναμία. Οι πολύ δικοί σου άνθρωποι οι μόνοι κοντινοί και η φράου… (πρέπει να ζητήσω από τη μητέρα μου να μου θυμίσει το όνομά της) που μου κράταγε παρέα, όταν η γονείς μου έλειπαν στο εργοστάσιο… Τώρα που έφερα πίσω τις αναμνήσεις, ήρθε και η λύπη μου, όταν την αποχαιρέτισα… Αυτός, μάλλον, ήταν ο πρώτος αποχωρισμός… Να ζει, άραγε…;
Πολύβουο το Αμβούργο, μα στην εξοχή μέναμε και ησυχία και μυρωδιά από πεύκο είχε εκεί γύρω… Η βόλτα στο δάσος, η πιο έντονη θύμηση…
Αργότερα, ξενιτιά, ήταν κι άλλα… Κυρίως, ο χρόνος που μετρούσαμε κι αλλιώς. Με τα γράμματα και τα τηλεφωνήματα της γιαγιάς και του παππού… Μετρούσαμε και το πόσο ακόμη μακριά είναι ο Ιούλιος που θα τους έφερνε με άδεια στην Ελλάδα… Οι ιστορίες απ’ τα χείλη τους σωρός… Ακόμη και απ’ τα περάσματα απ’ την αμόλυντη ακόμη τότε –και ενωμένη- Γιουγκοσλαβία…
Ο παππούς μου έριξε στα αυτιά, από εκείνες τις εποχές, μπόλικη σλάβικη μουσική… Της είχε αδυναμία…
Λες γι’ αυτό να μου αρέσει η έθνικ; Του χρωστάω, αν ναι… Οπως και για τα δώρα που πάντα μου κουβαλούσε από τη Στουτγκάρδη…
Υ.Γ1. Πρόσφατα, αντίκρισα και την ξενιτιά της Αμερικής… Ελληνες του ΄60 είναι ακόμη και πιο αμερικανάκια τα πιο νέα παιδιά… Λογικό, μερικές φορές όμορφο κι άλλες όχι… Οπως τα περισσότερα…
Υ.Γ2. Στη φωτογραφία, η Blankenese… Εκεί πρωτοάνοιξα τα μάτια μου…:-)

Χρόνος, άχρονος

2006-10-20T12:29:00.000+03:00

Σ, Κ, Δ, Τ, Τ, Π, Π
Σά, Κυ, Δε, Τρ, Τε, Πέ, Πα,
Σάβ, Κυρ, Δευ, Τρί, Τετ, Πέμ, Παρ,
Σάββ, Κυρι, Δευτ, Τρίτ, Τετά, Πέμπ, Παρα,
Σάββατ, Κυριακ, Δευτέρ, Τρίτη, Τετάρτ, Πέμπτη, Παρασ,
Σάββατ, Κυριακ, Δευτέρ, Τρίτη, Τετάρτ, Πέμπτη, Παρασ,
Σάββατο, Κυριακή, Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκ,
Σάββατο, Κυριακή, Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκε,
Σάββατο, Κυριακή, Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευ,
Σάββατο, Κυριακή, Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή,

Πώς στο καλό πέρασε και τούτη η ‘βδομάδα…
Και πώς γίνεται να χρειάζομαι, ήδη, περισσότερο χρόνο για το ΣΚ που έρχεται…
Υ.Γ. Χθες βράδυ βρήκα και συμμάζεψα έναν κόκκινο αναπτήρα Bic… Με περίμενε έξω από το σπίτι μου… Αφού δεν καπνίζω, θα ανάβω με αυτόν τα κεριά του χειμώνα, που όταν λιώσουν, η Ανοιξη θα ‘ναι εδώ ξανά…

Εκλογές 2006…

2006-10-16T14:51:00.000+03:00

Τα αποτελέσματα –και- των σημερινών εκλογών (σ.σ. η κάλπη «στήνεται» καθημερινά) ανέδειξε, κατέδειξε και υπέδειξε τα στελέχη, που καθορίζουν όρια, ορίζουν επιθυμίες και ερίζουν για άλλα πολλά…

Έλαβαν…
Νέο cd Rachid Taha………………………….................25%
Νέο cd Loreena Mackennit……………………..............25%
Νέα πνοή φθινοπώρου……………………….................10%
Νέα… γενικώς…………………………………..............5%
Η χθεσινή καθαρή αύρα του κρύου……………..............5%
Beirut (η έκπληξη…)……………………………............5%
Yazdjian-Κιουρτζόγλου-Καρύπης-Λαμπράκης…............5%
Οσα μέσα μου «καίνε»……………….............το υπόλοιπο
Συνομιλία με Στάθη Δρογώση…...αναπάντεχα ουσιαστική!
Συνομιλία με Σάββα Σιάτρα……………...........ανεκτίμητη

Υ.Γ1. First we take Manhattan, then we take Berlin…
(Μου) απομένει το Βερολίνο…

Υ.Γ2. Φωτό από http://www.mdarchives.state.md.us/msa/speccol/sc2200
/sc2221/000031/000000/html/ballotbx.jpg

Released on 16 October

2006-10-13T11:05:00.000+03:00

"There is no Nostalgia
Certainly no pride
A little sadness
Hope
Love
Humanity
...Memory...
Let's talk about memory
...memories

Some claim that those who have best used (distorted) it are amnesiacs

...Pourquoi?...
...Why?...
...Porque'?...
...Aalach?...
...Ayen?...
...La ma?...
Democrats, unknowingly or knowingly, have forgotten the people

...Contemt...
I despise "democrats" (demoncrats?)
No Democrasy
"I love" is a mistake
the true spelling is "LOVE"
It's easy to write...?
But
Diwan
Diwan
Diwan"

Rachid Taha

O Βενέδικτος ακούει Rachid Taha; Ο Τζορτζ Ντάμπλιγιου;

Παιδιά... released on 16 October...

Υ.Γ. I despise "democrats" (demoncrats?)
No Democrasy
"I love" is a mistake
the true spelling is "LOVE"

Είναι του δρόμου η χαρά…

2006-10-09T17:46:00.000+03:00

Ναι, κάτι από «Βαλκανιζατέρ» είχε το «μυστικό ταξίδι»…
Παρασκευή απόγευμα και όλα είχαν κανονιστεί από καιρό… Μαζί με τον Λ. είχαμε σχεδιάσει… χωρίς καμία λεπτομέρεια όλα όσα επρόκειτο να συμβούν…
Απαραίτητα προϋπόθεση, δίωρο υλικό με επιλογές από cd με διαφορετικό περιεχόμενο, που όταν ενώνεται ένα προς ένα, όλο μαζί σχηματίζει μια ολοκληρωμένη ιστορία, σαν παζλ…
Τώρα που το σκέφτομαι, μου έχουν μείνει περισσότερο οι δύο πρόλογοι… Το «βαλς της Αμελί» στην πρώτη περίπτωση, ο «Βραχνός Προφήτης» από την άλλη…
Ειδικά, στον στίχο «το πιο γλυκό βιολί, το παίζει ο θάνατος» του Θανάση, σκέφτηκα πως καθόλου αποκρουστική δεν είναι αυτή η σκέψη, μα μια ζεστασιά μου άφησε…
Κέρδη…
Οι ιστορίες που ξετυλίχθηκαν… Ο Λ. είναι πρώτα φίλος μου και κατόπιν συγγενής και είναι κάτι που μου είναι πολύτιμο.
Οι εικόνες που μας χαρίστηκαν… Κοντά στο δειλινό, ειδικά…
Το χαμόγελο που μας ξέφυγε, όταν πατήσαμε τα σύνορα του νομού Αρτας και αντικρίσαμε την ταμπέλα με την ένδειξη «Καλωσορίσατε στην Ηπειρο…»
Η έκπληξη και η χαρά που γεννήσαμε στον πατέρα και την μητέρα, στα ξαδερφάκια μας τα δυο, στον Β., που μας περίμενε ως αργά και βγήκαμε βόλτα όλοι μαζί… Και πού πάμε Παρασκευή βράδυ, σε μια εποχή μη αιχμής, στην επαρχία;
Αποζημίωση πλήρης… Καταλήξαμε σε μπαρ, όπου ο… διαχειριστής των μουσικών ή dj είχε αραδιάσει Πετρο-Λούκα με Κυρίτση στον κλασικό δίσκο της συνεργασίας τους με τα ηπειρώτικα… Αλλωστε, τι στο καλό; Στην καρδιά αυτού του τόπου, τι θα ‘πρεπε να ακούσουμε; Το ‘φχαριστηθήκαμε, ώσπου η κούραση βάρυνε τα βλέφαρα όσο δεν πήγαινε άλλο…
Ξυπνήσαμε χορτάτοι με τον ύπνο που πνέει στο νου και στην ψυχή ο αέρας ο καθαρός…
Κινήσαμε χωρίς μεγάλη καθυστέρηση για το χωριό…
Βρέθηκα προ δύο διαστάσεων… Το σπίτι του παππού μας περίμενε μεταμορφωμένο… Απλωσαν τα όνειρά τους ο πατέρας και η μητέρα και όμορφα η ηρεμία ήδη τους περιμένει… Χριστούγεννα, λίγο πριν, λίγο μετά θα ανοίξει η πόρτα για να κλείσει στην αγκαλιά του –το σπίτι- μια νέα –για όλους μας- ζωή…
Ενιωσα τη χαρά και του παππού… Μας έβλεπε…
Φτιάξαμε και τη σόμπα της γιαγιάς… Μαζί με τον Λ. και τον μπαμπά, βάλαμε το χέρι μας πάνω στο παράθυρο που ζητούσε διαμόρφωση… Ενιωσα την αγάπη και την ένωση της οικογένειας. Ενιωσα χαρά… Αρπαξα και το παλιό καρότσι της αυλής και μάζεψα όσα χόρτα μπορούσα από τα απλωμένα… Ενιωσα σαν να παίρνω βαθιές ανάσες από αλήθεια και αποτοξίνωση από τα βρώμικα…
Βιαστικό, αλλά πέρασμα και από τη γιαγιά Β. και τον παππού Χρ. Η Β. με χαμόγελο γεμάτο με ευχαρίστησε για την εικόνα της Παναγιάς της Σπυλιανής που της είχα στείλει από τη Νίσυρο… Το φωτισμένο της πρόσωπο μου άφησε χρέος για πολλά καλούδια…
Απόγευμα, γλυκός καφές μέσα σε χαρούμενη ψιλή βροχή… Πέρασαν και φίλοι απ’ τα παλιά… Ζευγάρια είναι πια… Παντρεύτηκαν ήδη πολλοί απ’ αυτούς… Γλυκό και ζεστό είναι αυτό…
Ο γυρισμός, ξημερώματα… Κούραση, ναι… Αλλά αντοχές καινούργιες…
Σαν να παίζει το «βαλς της Αμελί» συνεχώς από το πρωί της Κυριακής…

Υ.Γ. Φωτογραφία από http://www.who-is-who.gr/areainfo/areainfoepiruse.htm

Εκδρομή…

2006-10-06T12:23:00.000+03:00

Είναι διαφυγή, απόδραση ή ευκαιρία για δράση;
Υπεκφυγή ή φυγή προς τον ίδιο σου τον εαυτό;
Ο προγραμματισμός πόσο επηρεάζει τη «μαγεία»;
Σήμερα, απρογραμμάτιστα, πρόχειρα, όμορφα, υπέροχα…
Η άσφαλτος θα κυλήσει κάτω από την πλατφόρμα του αυτοκινήτου και το νήμα θα φτάσει μέχρι τις… κληματαριές!
Ηρθε η ώρα του τρύγου…
Τα σταφύλια φέτος είναι μόνο για τσίπουρο. Όχι για κρασί.
Ούτε ο παππούς είχε βγάλει πέρυσι..
Πάω να δουλέψω με όλη μου την καρδιά… Στην επιστροφή θα δούμε…

Θα τα πούμε…

2006-10-01T23:33:00.000+03:00

Θα ήθελα να τα ξαναπούμε. Να σε ακούω να μιλάς, αν και αυτό δεν έχει σταματήσει να συμβαίνει ποτέ, από όταν είπαμε «αντίο». Θα ήθελα να σταματούσε ο χρόνος εκείνο το βροχερό πρωινό, που με έσπρωξε η βροχή μέσα στο καράβι, αλλά το βλέμμα δεν μπορούσε να το σπρώξει…
Θα ήθελα να είναι πάλι Ιούλιος 2005, που με όλη τη ζωή μπροστά στα μάτια σου, με πήγες 50 χρόνια πίσω. Ηξερες. Δεν σου είπα πως ήξερα και ‘γω. Σου ψιθύρισα κάτι. Φυλαχτό μου το ‘χω αυτό το μυστικό. Ξέρω πως και ‘συ επίσης. Αφού κι Αυτός ακόμη, δεν τολμάει να σε ρωτήσει.
Χθες, με πήρε τηλέφωνο ο μικρότερος, στο χάδι σου που έχει σκύψει και κορνίζα εμείς, δηλαδή εσύ, είμαστε μέσα, εμείς, εσύ επί τρία… Ακουσα τι μου είπε. Ακουσα αυτό, δηλαδή, που εσύ κανόνισες.
Θα θελα… Όχι δεν θα μπορούσα να ζητήσω αυτό… Δεν είναι ότι δεν γίνεται… Όλα είναι όπως είναι και γι’ αυτό η ομορφιά στο δειλινό είναι μωβ και μπλε και λίγο θαλασσιά.
Θέλεις να μου ζητήσεις κάτι; Καν’ το. Σύντομα, θα είμαι άξιος και πάλι να σε ακούω…
Όπως με άκουσες και ‘συ εκείνο το πανέμορφο βραδάκι του περυσινού Οκτώβρη…
Σταματάω, τώρα, εδώ…
Ένα «γεια» ήθελα να πω… Είμαι σίγουρος ότι περνάς καλά…
Θα τα πούμε…

Τρελή κι…αδέσμευτοι!

2006-09-21T16:42:00.000+03:00

Όχι, ο τίτλος δεν είναι λάθος… Δεν ήθελα να γράψω κάτι άλλο και μου ξέφυγε.
Τρελή κι…αδέσμευτοι! Ετσι ακριβώς προλόγισε ο Νικόλας ο Παπάζογλου το «Τρελή κι αδέσποτη», παρακινώντας όσους πιστούς βρέθηκαν στο «Βράχων» να παραμείνουν αδέσμευτοι! Λιτός, όπως πάντα θα μου πει κανείς, όσο ποτέ απ’ όσες φορές, προσωπικά τον έχω δει, θα απαντήσω… Λιτός, μα με μεγάλο κέφι, πολύ χαλαρός, έπαιζε και αστειευόταν με όλους, τσούγκριζε ποτηράκι για «εις υγείαν», άκουγε παραγγελίες και άλλαζε το πρόγραμμα, χόρευε από μπάλο μέχρι και σούστα, πιασμένος χέρι-χέρι με τον εδώ και μία δεκαετία δίπλα στον Παναγιώτη Κουτσούρα, άγιο χέρι που κεντάει το μπουζούκι, Βαγγέλη Λιόλιο… Μέγας μερακλής. Εχει ταβέρνα στη Σαλονίκη και πιάνει το οργανάκι –ουσιαστικά- μόνο για τον Παπάζη…
Χθες το βραδάκι ήταν η κατάσταση ακριβώς όπως την είχε περιγράψει ο ίδιος πριν από χρόνια…
«Νιώθω ως μέλος μιας παρέας, που όλοι μαζί πίνουμε ένα ποτήρι κρασάκι και σηκώνομαι να πω ένα-δυο τραγούδια για χάρη αυτής της παρέας…»
Ετσι, ήταν χθες στο «Βράχων»… Μερικά χιλιόμετρα πιο πέρα, ο Λυκαβηττός έσφυζε από κόσμο… Πολλά, πάρα πολλά παιδιά από όσα ανέβηκαν στο Λόφο, άρχισαν να ακούν το συγκεκριμένο είδος μουσικής λόγω του Νικόλα και πριν από χρόνια συναντιόμασταν σε τουλάχιστον 5-6 συναυλίες του κάθε καλοκαίρι… Αφού και ο Σωκράτης ακόμη, τα πρώτα του βήματα δίπλα στον «Θεσσαλονικάρχη» τα έκανε…
Ελειπαν, άρα λοιπόν, πολλοί, όμως δεν πειράζει… Αυτό έκανε ακόμη πιο μοναδική την ατμόσφαιρα… Μια παρέα ήμασταν εκεί και το χαρήκαμε… Και το χάρηκε κι αυτός, πάρα πολύ!
Αρχισε τα «ξόρκια» για τη βροχή… «Ρίχτα, πες μας τον «Εμπορα»», του φώναξα… Με άκουσε, έσκασε χαμόγελο και αποκρίθηκε… «Τον Εμπορα; Ε, κάτι παρόμοιο θα φύγει τώρα…» Και έφυγε, κατευθείαν προς το αγαπημένο του Αιγαίο, «Αμοργιανό μου πέραμα»!
Πήγε να το γυρίσει στα… ήσυχα… Το μετάνιωσε, πριν ακουμπήσει το ντέφι στο σανίδι. Έγειρε προς τον Οικονομίδη κι ωσάν να έψαχνε άλλοθι για την όρεξή του, έγνεψε το βιολάκι να λυθεί και να πάρει φωτιά… Αραγε η αγαπημένη του –επίσης και εμένα- Νίσυρος να πέρασε από το μυαλό του, σ’ αυτό το ταξιδάκι; Να πέρασε μια βόλτα από την πλατεία στα Νικειά; Πάω στοίχημα πως ναι!
Σαν ο ιδρώτας τον χορό ακολούθησε, πλησίασε στο μικρόφωνο, έριξε μια ματιά σε όλους και μας παρακάλεσε: «Να ακούσουμε ένα όμορφο τραγουδάκι, τώρα;»
Κι αν χρειάστηκε το αναλόγιο για να διαβάζει τους στίχους, πώς είναι δυνατόν, να πειράζει; «Είναι κάτι Στιγμές», που η ανάσα πάει, χάνεται…
Και επιλογικά… «Εγώ δεν είμαι ποιητής»…
Συγνώμη για την οικειότητα Νικόλα, αλλά… τι λες ρε μεγάλε;

Δρόσισε…

2006-09-18T15:28:00.000+03:00

Μούσκεψε χθες ο Σεπτέμβρης…
Ηρθε, σαν αεράκι κι έφυγε για να ξαναγυρίσει σε λιγάκι. Το πρωτοβρόχι…
Σαν μετανάστης, σαν αποδημητικό πουλί, όταν πρωτοχτυπά την πόρτα στις αισθήσεις, βλέμμα γυρνάει προς το παράθυρο… «Επιασε να βρέχει…»
Ευγενικό, όμως, σαν και το φθινόπωρο, έχει τρόπους… Απαλό είναι στο καλωσόρισμα, χρόνο μας δίνει να… μαζέψουμε και τα απλωμένα ρούχα από μπαλκόνι, και τις απλωμένες σκέψεις μας από το καλοκαίρι…
Χάδι στους ώμους και η δροσούλα του, να θυμηθώ να… μακρύνω τα μανίκια στις μπλούζες.
Πρωτοβρόχι, σαν σε καινούργια συσκευασία πάντα… Πλυμένα κι ολόφρεσκα νέα όνειρα γεμάτο…
Καλωσόρισες!

…hang over!

2006-09-13T18:44:00.000+03:00

Θα μπορούσα;
Θα μπορούσα, ναι…
Εχω ακούσει και εγώ, όπως όλοι μας –φαντάζομαι- πάμπολλες ιστορίες για την 11η Σεπτεμβρίου 2001 και ό,τι συνέβη εκείνη την ημέρα στη Νέα Υόρκη…
Παραθέτω, τη δική μου εκδοχή…
Βρέθηκα τον Μάρτιο στη αμερικανική μεγαλούπολη. Ηταν η πρώτη μου φορά και νομίζω, κάπου έχω γράψει, πως το προηγούμενο της πτήσης μου βράδυ –άθελά μου- έκανα καψώνι στον knight ζητώντας του το Englisman in New York…:-) Για το συγκεκριμένο περιστατικό θυμάμαι ακόμη, πως δούλευα ως τα μεσάνυχτα στη δουλειά μου και κατεβαίνοντας την Μεσογείων, συνειδητοποίησα πως λίγες ώρες αργότερα… πετούσα για το «Μεγάλο Μήλο»… Ε, αυθόρμητα σήκωσα το τηλέφωνο, σχημάτισα το …4800κλπ. και ζήτησα ένα κατευόδιο-χατίρι από τον ιππότη…
Ενιγουέι…
Σάββατο, βράδυ, αρχές Μαρτίου και το κρύο στη Νέα Υόρκη είναι τσουχτερό… Δεν έχω συνέλθει ακόμη από τη διαφορά ώρας και είμαι σχεδόν έρμαιο στο κάθισμα ενός αυτοκινήτου, για μια βόλτα στο Μανχάταν. Προσωπικά, το ότι περπάτησα στο πεζοδρόμιο του Ντακότα μου έφτανε και μου περίσσευε, αλλά το πιο σύγχρονο αμερικανικό, εθνικό μνημείο ήταν κοντά και πώς να αντισταθείς…
Φτάσαμε με αργή οδήγηση, ώστε να το παρακολουθώ προσεκτικά… Κατέβηκα, μόνος μου και πλησίασα… Μια τεράστια πλατεία-εργοτάξιο στο κέντρο της μητρόπολης του κόσμου (μην με παρεξηγείτε, το ξέρω πως ο ομφαλός είναι πιο κοντά μας…), να περικλείεται από ενισχυμένο συρματόπλεγμα, που πάνω του καρφιτσωμένες κάρτες, λουλούδια και άλλα αντικείμενα στη μνήμη των θυμάτων. Και, μάλιστα, απ’ ό,τι κατάλαβα τα περισσότερα πολύ φρέσκα… Τουλάχιστον, οι «Γιάνκηδες» το ‘χουν αυτό… Δεν ξεχνούν…
Τεράστιοι προβολείς, ολοκλήρωναν έναν σκηνικό που έβριθε από παρελθόν και έχτιζε μέλλον…
Είχα αφεθεί σε ό,τι ακουμπούσε το βλέμμα μου, ώσπου… μια κλήση στο κινητό με απέσπασε από την απόλυτη αφοσίωση.
«Ελα, ρε φίλε, πού είσαι»…
«Εεεε, στο «Ground Zero» είμαι, αλλά απ’ ό,τι καταλαβαίνω και εσύ σε… «Ground Zero», είσαι», του απαντώ…
Ηταν ο «δάσκαλος» που σε ένα hang over από ευθυμία ποτού και ξενυχτιού, είχε ξεχάσει πως βρίσκομαι στην… άλλη άκρη του κόσμου…
Γέλασα πολύ και ακόμη, χαμογελάω…
Μόνο, που το γέλιο μου κόβεται, όταν σκέφτομαι –ακόμη και τώρα- το πόσοι θα πρέπει να βρίσκονταν σε hang over την 11η Σεπτεμβρίου 2001 για να συμβεί, ό,τι συνέβη, κυρίως… στο μέρος που συνέβη!
Το να οδηγήσεις ένα τεράστιο αεροσκάφος, στην καρδιά του Μανχάταν, ανάμεσα από εκατοντάδες ουρανοξύστες και υπό την ασφυκτική πίεση μιας πολεμικής αεροπορίας που… ποτέ δεν κοιμάται (καλά, που και που τον… παίρνει λίγο -άντε βρε, ο νους σας αμέσως στο πονηρό-…:-)) προϋποθέτει είτε να είσαι ο… Σούπερμαν, ή να σου έχουν ανοίξει διάπλατα την αερόπορτα και να σε καθοδηγούν κιόλας…
Αϊντε, γιατί κάποιοι νομίζουν πως είμαστε διαρκώς σε… hang over!

Ισως φταίνε τα φεγγάρια…

2006-09-07T23:01:00.000+03:00

Ναι, το σκέφτηκα… Νιώθω, τελικά, κάπως άβολα, κάθε που πανσεληνίζει…
Όχι, φόβος, δέος περισσότερο είναι αυτό, που κόμπο δένει στην καρδιά και το κεφάλι σκύβω…
Ντρεπόμουν, μικρότερος, όταν ομορφιά μπροστά μου απλωνόταν… Σιωπούσα…
Τώρα σιωπώ όταν μπροστά της σταθώ… Στην μά’ ισσα Σελήνη εμπρός…
Και χαίρομαι όσους αναπνέουν το φως της, αλήθεια τους χαίρομαι και τους θαυμάζω.
Είναι ξεχωριστοί αυτοί, οι όσοι, έτσι μου φαίνεται…
Να, σε ένα ξέφωτο… Εκεί θα ‘θελα να την έβλεπα…
Εκεί μόνο δεν θα κατέβαζα τα μάτια…
Και ξέρω και το ξέφωτο, θέλει μόνο λίγο δρόμο…
Καλή πανσέληνο σε όλους… Ειλικρινά… Σας φιλώ!
Υ.Γ. Όταν έχω ένα τραγούδι μπροστά μου, θέλω να σιωπώ μέχρι να το ζήσω… Να το αναπνεύσω και να το κολλήσω μέσα μου σαν ρετσίνι πάνω σε πεύκο… Μετά, βγαίνει κι ο αυλός…
Υ.Γ2. Ναι, είναι πανέμορφη και στο αντίο της. Η θηλυκή ομορφιά πιο πολύ στο ξημέρωμα δεν ξεδιπλώνεται;… Ο λόγος για τη φωτογραφία…

Φθινοπωράκι

2006-09-04T23:20:00.000+03:00

Και μόνο που το ακούω ως λέξη μια δροσιά μου χαϊδεύει την καρδιά και το μέτωπο.
Φέτος, μάλιστα ο συγχρονισμός ήταν τέλειος… Το απόγευμα που το καλοκαιράκι έγερνε για να αποκάμει και να δώσει τη θέση του στον Σεπτέμβρη, ένα αεράκι και μια συννεφούλα, όμορφα απλώθηκαν τριγύρω και μας… φόρεσαν –έστω και μιάμιση μέρα- τα ελαφρώς μακρυμάνικα.
Εχει μουσική ο Σεπτέμβρης… και σαν κρυστάλινος και σαν γεμάτος με καφέ, μοιάζει. Καφέ, ναι αυτό είναι το χρώμα του… Δύο - τρεις στάλες άμα ψιχαλίσουν, φτιάχνουν τη ζωγραφιά… Να σου πω κάτι; Που δηλαδή, μπορεί να ‘ναι και έτσι, αλλά για σκέψου…
Φέρνουμε στο νου μας, το ηλιοβασίλεμα του Αυγούστου, μα υπέροχο δεν είναι και το ξημέρωμα του φθινοπώρου;
Ασε, που αν το σκεφτείς, απέραντη καλοσύνη σταλάζει στην ψυχούλα του… Αφού, παρότι έχει έρθει η σειρά του, για κανένα μήνα, την αντηλιά του καλοκαιριού δεν την κακοπέρνει… Κι έρχονται και τα σταφύλια και οι μούστοι και τα κάστανα και τα κούμαρα και τα τσίπουρα…
Και οι σάκες στους ώμους έρχονται, στα μικρά τα καμάρια μας… Και ξαμολιέται η μυρωδιά από τ’ ανοιχτό, το καινούργιο το μπλε τετράδιο, που τι και τι περιμένει να γραφτεί εντός του. Ε, και καμία ζωγραφιά δεν πειράζει, που και που… εκεί, εκείνη την ώρα που ο ύπνος παιχνιδίσματα κάνει…
Πολλά αρχίζουν το φθινόπωρο, πολλά που σας λέγω…
Για να δούμε φέτος, τι θ’ αρχίσει…
Καλημεροκαλησπέρες!

Υ.Γ. Φωτογραφία από… www.slimeland.com/images/

Κασσάνδρες

2006-08-22T23:06:00.000+03:00

Ηθελα να 'ξερα... Οι... Κασσάνδρες τί θα πουν, τώρα, γι' αυτό;
Μπα... τί αναρωτιέμαι... Αφού κάνουν τις διακοπές τους αλλού...

…σημαίνει φως

2006-08-22T16:19:00.000+03:00

Η μυρωδιά της τέχνης, μια τρέλα χωρίς γιατρικό…
Λατρεύω να διακρίνω αυτή την έξαψη στις κόρες αυτών των ανθρώπων που δίχως, δεν μπορούν… Να κάτι που δεν φυλακίζεται… Ακόμη και στις άκρες ενός κάγκελου, φράγμα σε ένα παραθυράκι μιας φυλακής, τέχνη μπορεί να ανθίσει… Με τα χορταράκια, με τον άνεμο…
Στο σανίδι απάνω, εκεί να δεις… Όχι μόνο δεν τον/την φυλακίζεις… Εκεί ένας άλλος κόσμος… Δικός του, σε έχει προσκαλέσει για μια επίσκεψη… Ετσι ο αληθινός καλλιτέχνης… Ζει την τέχνη του, χορεύει, τραγουδάει, στιχουργεί, ζωγραφίζει, κοιμάται, ερωτεύεται μαζί της…
Τους (…σας) χαίρομαι. Είναι όμορφη της τέχνης η ελευθερία…
Απλωθείτε μέσα της, μέσα σας…
Καλέστε μας για μια επίσκεψη…
Όταν σας βρίσκεται γλυκό του κουταλιού…

Υ.Γ. Φωτογραφία από http://www.library.northwestern.edu/librarybriefings
/archives/images/chat%20noir/cn4.JPG

Καλωσορίσατε!

2006-08-21T17:24:00.000+03:00

Ταξιδιώτες και κυρίως «ταξιδιώτες» του καλοκαιριού, καλωσορίσατε!
Σαν σήμερα, κάθε χρόνο, όλοι -οι περισσότεροι σίγουρα- έρχονται ξανά. Με νέες ιστορίες, με νέο χρώμα στο πρόσωπο και στα μάτια. Σαν να πλατσουρίζουν οι κόρες των ματιών στα κύματα, ακόμη…
Να πλατσουρίζουν, βεβαίως…
Και η αρμύρα, ακόμη στους ώμους λιάζεται, κάτω απ’ το καλό πουκάμισο…
Και το χάδι απ’ το απαλό αεράκι, το θαλασσινό, ακόμη τ’ αυτιά χαϊδεύει κι ας έχεις το hands free φορεμένο…
Πάντως, να θυμίσω κάτι; Μου επιτρέπετε;
Ακόμη Αύγουστος είναι…
Το καλοκαιράκι τελειώνει, άμα βγει και ο Σεπτέμβρης…
Οπότε…

Ν

2006-08-15T19:09:00.000+03:00

Ν

Νίσυρος...

Σαν λιοντάρι σε κλουβί… Ετσι αισθανόμουν… Τέσσερις ημέρες στην Κω… Την οποία οφείλω να ομολογήσω πως αδίκησα. Το νησί αυτό δεν είναι μόνο ο μαζικός… βρετανικός τουρισμός κραιπάλης. Είναι και το επιβλητικό Ασκληπιείο, είναι και τα καταπληκτικά ιαματικά λουτρά –τα συστήνω ανεπιφύλακτα- είναι και η παλιά πόλη –εκεί έχει τα καλά μπαράκια…- είναι και οι καλές παραλίες που μπορεί κανείς να ανακαλύψει…
Ναι, ομολογώ πως την αδίκησα, μα κάθε που άνοιγα τα μάτια μου το πρωί και κάθε που ο ήλιος έγερνε για να πέσει το βραδάκι, ο νους μου και το βλέμμα μου έγερναν νοτιοανατολικά, λίγα μίλια πιο πέρα… Λαχταρούσα να μπω στο καραβάκι και να βρεθώ κοντά της.
Και έφτασε αυτή η στιγμή… Η κυρία που ήρθε να παραλάβει το ενοικιαζόμενο αυτοκίνητο που είχαμε νοικιάσει με τον Θ. και τον Π. μας είπε γεμάτη σιγουριά και… εμπειρία: «φαντάζομαι, πως πάτε απέναντι για ημερήσια εκδρομή, έτσι δεν είναι; Το ηφαίστειο είναι το μόνο ενδιαφέρον αυτού του τόπου…».
Χαμογέλασα από μέσα μου, αν και ήθελα να το κάνω και τρανταχτά…
Ήταν μεσημεράκι, όταν φτάσαμε στο λιμάνι… Γονάτισα και χάιδεψα το χώμα, λες και χάιδευα τα… μαλλιά της. Ήμασταν και πάλι εκεί… Για 3η φορά εγώ, για 2η ο Θ., για πρώτη ο Π.
Τη χάιδεψα στο… χώμα της, το ένιωθα με καλωσόριζε! Ήμουν, ήμασταν και πάλι εκεί… Στη Νίσυρο…

Ημέρα 1η
Πήρα βαθιά αναπνοή και στα επόμενα 5 λεπτά αφήσαμε τα πράγματα στο αγαπημένο μας δωμάτιο… Ο Χρόνης κι ο Αντώνης δεν μπορούσαν να κρύψουν τη χαρά τους, που μας φιλοξενούσαν και πάλι… Η κυρά Μαρία βγήκε από την κουζίνα, όπου κάνει τις καταπληκτικές της πιτιές και μας αποκρίθηκε… «Καλώς, τα παιδιά μου!»
Παρά την κούρασή μας, βγήκαμε αμέσως για μία βόλτα στο Μανδράκι…
Ήταν όλοι και όλα εκεί… Όλα; Όχι, ακριβώς… Φτάσαμε στην πλατεία της «Ηλικιωμένης» και το φως χύνονταν ασυνήθιστα πολύ… Τα δύο από τα τρία αιωνόβια δέντρα που πλημμύριζαν τον ουρανό της πλατείας, είχαν πέσει θύματα της προεκλογικής περιόδου, αφού η δημοτική αρχή βρήκε την ευκαιρία για μία –κακής έμπνευσης και χείριστης εκτέλεσης- παρέμβασης.
Το απέβαλα γρήγορα από μέσα μου, δεν ήθελα τίποτα να με βγάλει από την… αγκαλιά της αύρας!
Κοίταξα τριγύρω και αμέσως στην γωνία της πλατείας. Ο Αντρίκος στην ίδια καρέκλα, σαν να μην είχε σηκωθεί από… την προηγούμενη χρονιά, να παίζει τάβλι με το φιλαράκι του. Η γλυκύτατη γυναίκα του παραδίπλα να τον ακουμπάει στον ώμο και να παραφυλάει για να εξυπηρετήσει τους θαμώνες. Πάνω από την καμάρα της πόρτας, επιβλητική να κρέμεται η ταμπέλα… «Ο κόσμος είναι ένα τρελοκομείο, αλλά εδώ είναι τα κεντρικά, βάρδα στεναχώρια!!!» Καταπληκτικό!
Ήπιαμε ελληνικό καφέ και δοκιμάσαμε το ντόπιο γλυκό του κουταλιού, ντοματάκι… Μας κυρίευσαν οι γεύσεις… Στο μετά της πρώτης ημέρας, μπάνιο στους Χοχλάκους και στην Παχιά Αμμο…
Απογευματάκι, αργά στο ηλιόγερμα, τα βλαστάρια του τόπου, τα παιδάκια του χορευτικού, να ‘χουν ντυθεί τα καλά τους, τις πανέμορφες τοπικές στολές και απέδωσαν τιμές στους ιστιοπλόους που και φέτος έπιασαν λιμάνι στο Μανδράκι για τον ετήσιο αγώνα τους, ως της Ρόδο… Βιολί, λαούτο και καμαρωτά τα παιδάκια χάρισαν απλόχερα εικόνες μύριες. Απ’ τα παλιά τα όμορφα, τα πλουμιστά τα παραμύθια… Σούστα και ροδίτικος, ένα…
Μετά, πρώτο βραδάκι για ποτό στο «Εναλλάξ», το λαχταρούσα… Ακούς, βλέπεις, αισθάνεσαι, μυρίζεις, νανουρίζεσαι με το κυματάκι να σκάει στους βράχους που αγκαλιάζουν το πλακόστρωτο τριγύρω και οι μουσικές αν ήταν καλές, τώρα είναι ακόμη καλύτερες… Προς μεγάλη μου έκπληξη βρήκα την Δ. εκεί… Ήρθε τον Μάιο για λίγο μόνο κι έμεινε για… όσο πάει! Την χάρηκα! Η παρέα να μεγαλώνει, αυτό έχει σημασία και ομορφιά!

Ημέρα 2η
Ξυπνήσαμε, ήσυχα, με μυρωδιές –ήδη- στα ρουθούνια… Η κυρά-Μαρία πάλι κάτι ετοίμαζε… Με τον Π. ήπιαμε ένα ουζάκι και δοκιμάσαμε τους μεζέδες της Σαμπίνα…
Ο Χρόνης με καλημέρισε και μου ‘πε γεμάτος περηφάνια πως μόλις αγόρασε τα καινούργια του σανδάλια. Αυτά που σκόπευε να… λιώσει στο πανηγύρι, το ίδιο βράδυ!
Τον χάρηκα… Του απάντησα, πώς να ‘ναι έτοιμος να ολονυχτία γιατί θα τραβούσα και ‘γω τον χορό… Λαχταρώ κάθε που ακούω για πανηγύρι… Παραδοσιακό πανηγύρι, όχι γλέντι με… αρμόνια και ηλεκτρικές κιθάρες…
Μεσημεράκι, πάλι στην «Παχιά Αμμο» και κατόπιν εφημερίδες και γλυκός μεσημεροαπογευματινός ύπνος… Κατά τις 10 ήμασταν καθ’ οδόν… Στροφές πολλές, φτάσαμε στα Νικειά και κατηφορίζαμε προς το Αυλάκι, για 20 λεπτά… Και… φτάσαμε. Το εκκλησάκι του Αγίου Παντελεήμονα και στην αυλή του στήσανε χορό οι Νισυριοί… Πολύς κόσμος, όλος ο κόσμος… Και ο δήμαρχος, που ο Ηρακλής επέμενε να μου γνωρίσει… Τον προειδοποίησα πως δεν θα κρατιόμουν γι’ αυτό που έγινε στην «Ηλικιωμένη»… Ε, σιγά μην κρατιόμουν!
Ο δήμαρχος έσκυψε το κεφάλι και μου είπε… «Ναι, η Νίσυρος για να πάει μπροστά, πρέπει να μείνει όπως είναι…»
Α, γεια σου δήμαρχε…:-)
Ως εκεί, δεν κρατιόμουν, άλλο… Ήθελα να χορέψω…
Να οι σούστες η μία μετά την άλλη… Τα πέταξα, τα παπούτσια «Χορέψετε, χορέψετε, παπούτσια μην λυπάστε»…
Χέρι-χέρι, πολλά νέα παιδιά! Χαμόγελα, γεμάτα, καθάρια, πολύχρωμα…
Χορεύαμε, χορεύαμε, συνέχεια… Και ξαφνικά, αργά -πολύ αργά- ήταν, το βιολί αλλάζει σκοπό και σαν αεράκι από μακριά στροβιλίζεται η «κοντούλα λεμονιά»…
Ηταν πρώτος στο χορό, δεν χρειάστηκαν παρά μερικά δευτερόλεπτα… Αρπαξα ένα μαντήλι, τον κράτησα από το χέρι –έτσι επιτάσσουν οι κανόνες σεβασμού προς τον πρωτοχορευτή- και αρχινίσαμε (κι όχι αρχίσαμε…) το τραγούδι… «Πότε μικρή μεγάλωσες και άπλωσες κλωνάρια…). Μαγεία, διονυσιασμός… Δεν μας έφτανε… Τα όργανα είχαν κουραστεί, μετά από ένα μισάωρο σταμάτησαν, εμείς όμως όχι… Γνωριστήκαμε με τον κ. Τάσο, απ’ το διπλανό απ’ το δικό μου χωριό, τον Χρήστο (μου ‘πε για την Παρασκευή, για το… μυστικό το γλέντι, εκεί πάλι να τραγουδήσουμε), τον Σιδερή, μ’ όλους… Ανταμωθήκαμε κι αρχινίσαμε μόνοι μας το τραγούδι. Μπλέχτηκε και Ξυλούρης και ο ηπειρώτικος καημός και το «Τζιβαέρι», απ’ όλα από λίγο, ό,τι θυμόμασταν…
Ξημερώσαμε τραγουδώντας… Τι ταξίδι… Αποκάμαμε…

Ημέρα 3η
Σηκώθηκα με δυσκολία, αλλά και χαμόγελο… Τα πόδια μου πονούσαν από τον χορό! Ευλογία! Αρχίσαμε με ούζο πάλι, μεζέ και Παχιά Άμμο, πάλι… Ο Π. δεν χόρταινε τις βόλτες. Το προηγούμενο βράδυ είχε μείνει ως αργά στο ηφαίστειο και πήγε και βρήκε κι όλους τους κρατήρες… Το απολάμβανε και χαιρόμουν πάρα πολύ αυτό. Ο Θ. είχε και δουλειά, αλλά στο μπαλκονάκι μας αραδιάσαμε και πάλι τα τακίμια του Θανάση… Βρήκαμε εκείνο το βράδυ και τον «Πεχλιβάνι» στο «Εναλλάξ»… Δεν έβγαινε η χρονιά χωρίς «Πεχλιβάνι» στη Νίσυρο… Δεν έβγαινε...
Απόγευμα και αφεθήκαμε στο απέραντο πορτοκαλί με έναν καφέ κι ένα κρασάκι, αυτό της φωτογραφίας… Το πιο όμορφο ηλιοβασίλεμα που έχουν σταθεί τα μάτια μου απέναντί του… Και το κύμα να σκάει χαρούμενο, σχεδόν στα πόδια μας… Γεμάτο αφρούς, αυτούς από τις «Στιγμές» της Βελένη, του Παπάζογλου, της Αλεξανδράκη, της «Νοσταλγού»…

«Για τους κήπους της γης
Για το ροζ της αυγής
Για το κύμα που απόμεινε μόνο
Να χαϊδεύει με αφρούς
Τους πικρούς μας καημούς
Και να διώχνει της πίκρας τον πόνο»

Σαν μας έγειρε η ζάλη, πήραμε πάλι τον δρόμο για τα Νικειά… Η αφίσα μας καλούσε για αφιέρωμα στον Ξυλούρη… Εκλεισε η πλατεία της εκκλησιάς από τον κόσμο… Βγήκαν τα παιδιά, ναι ήταν και ο Χαρούλης, μαζί με την Νταγάκη… Πιάσανε τα όργανα, άρχισε να ρέει πίσω τους το ντοκιμαντέρ, μα στο πεντάλεπτο συνέβη το μοιραίο, το μαγικό… Το χεράκι αυτό που όλα τα χρωματίζει, άπλωσε και έβγαλε την πρίζα… Τόσο σκοτεινό φως μακάρι πάντα να αντίκριζα… Βγήκανε τα βύσματα και φτερούγισαν οι καρδιές μας. Απλώθηκε ησυχία, τέντωσαν τα αυτάκια, να μην χάσουν ούτε νότα… Λαούτο, τουμπελέκι και η λύρα στα χέρια της κοπελιάς να γρατζουνάει τις πληγές τις όμορφες… Αυτό ήταν ρεύμα που έφερνε το φως! Αυτό ήταν ρεύμα…

Ημέρα 4η
Ξυπνήσαμε ταυτόχρονα με τον Θ. Κοιτάξαμε συνωμοτικά ο ένας τον άλλο… «Είναι λίγο», μου αποκρίνεται… «Δεν θέλω να το πιστέψω ότι αποχαιρετάμε το νησάκι μας αύριο …»
Μου στάθηκε ένας κόμπος στο λαιμό, αλλά τι στο καλό… Καταρχήν είχαμε ακόμη μια γεμάτη μέρα μπροστά μας και στο κάτω-κάτω, του χρόνου –με το καλό- θα φροντίσουμε για περισσότερες ημέρες…
Κάναμε μια ανέμελη βόλτα στο Μανδράκι και αράξαμε στο δωμάτιο περιμένοντας τον Π. που η όρεξή του για περιπλάνηση ήταν ακόρεστη… Κατά τις 9 ξεκινήσαμε για τον Εμπορειό… Είχαν μαζευτεί όλοι… Μυστικό ήταν το γλέντι, μυστικό για πολλούς και καλύτερα… Σαν να είχε μαζευτεί όλη παρέα για να μας αποχαιρετίσει… Απαρτία!
Φάγαμε στο ταβερνάκι και σιγά-σιγά σαν τις μελισσούλες και με το κάλεσμα του μαέστρου μας, του Χρήστου μαζευτήκαμε στο μπαλκόνι… Σαν τσαμπιά κρεμόμασταν, ακριβώς πάνω από το ηφαίστειο… Σαν να μας δίνονταν το νησί με όλα τα θέλγητρά του, για μια τελευταία νύχτα… Μεγαλόπρεπα, ανοιχτόκαρδα, με λαχτάρα για τα επόμενα η Νίσυρος μας χάιδευε σαν νύμφη χαρίζοντάς μας όλη της την ομορφιά…
Επιασα το ντέφι, κάθισα δίπλα στον Χρήστο και ξεκινήσαμε… Τραγούδια όμορφα, απαλά και σκληρά, το ‘να έφερνε τα’ άλλο… Μέχρι και μοιρολόι τραγουδήσαμε, από εκείνα τα πολυφωνικά, αλλά και μόνο με το ντέφι τα κορίτσια χόρεψαν… Ο ιδρώτας έτρεχε, μα ποιος έδινε σημασία… Όλα ήταν εκεί, τριγύριζε με τον αυλό του ο Πάνας…
Κατά τις 3 βρεθήκαμε για ένα τελευταίο ποτό στο «Εναλλάξ» και κοιτάξαμε νοσταλγικά τη θάλασσα… Μας χάρισε αξέχαστη μελωδία, κυματιστή… Περάσαμε κι απ’ τον αγαπημένο μας φούρνο, για μια τελευταία τυρόπιτα, γεύση να αφήσουμε στον ουρανίσκο, μέχρι του χρόνου…

Ημέρα 5η
Ένα γεύμα βιαστικό να μας κρατήσει στο ταξίδι και χαιρετίσαμε, το νησάκι μας, την παρέα, όλους κι όλα… Εις το επανιδείν! Μα τω Θεώ, εις το επανιδείν!
Στο καραβάκι, στο κατάστρωμα επάνω μας έπαιρνε τα μαλλιά ο αέρας, τα μπέρδευε και ολοφώτεινη η Νίσυρος μας χαιρετούσε… Με μια κίνηση των χεριών του ο Θ. παρέσυρε τα γυαλιά του ηλίου, που με ένα «μπλουμ» βούτηξαν στη θάλασσα…«Δεν πειράζει, καλύτερα να μείνουν εδώ» » μου είπε και μου χαμογέλασε…

U2, Vertigo, 23/7/2005, Rome

2006-07-30T13:51:00.000+03:00

Τους U2 τους γνώρισα καλύτερα μέσω μιας υπέροχης παρέας (http://www.u2club.gr) και παρότι δεν είναι το πλησιέστερο εντός μου, πλέον τους έχω συνδέσει με πανέμορφες αναμνήσεις και εμπειρίες... Πέρυσι, τέτοιον καιρό (23 Ιουλίου)... εξαιτίας των παιδιών από το U2club.gr, βρέθηκα στη Ρώμη και από εκεί στο 1,5 μέτρο από τον Bono...
Με πήρε και με... σήκωσε εκείνο το βραδάκι. Πολύ ψηλά... Και έκατσα και έγραψα, την επόμενη της επιστροφής μας...
Το κείμενο δημοσιεύτηκε λίγες ημέρες αργότερα στις "Εικόνες"...

Vertigo…
Ο κόσμος μετά τα Σεπτεμβριανά του 2001, μοιάζει να ζει ένα vertigo κι ακόμη να συνέλθει... Μετά το Λονδίνο, οι φήμες τρυπούν το μυαλό πως η σκιά απλώνεται και προς την «αιώνια πόλη».
Τέλη Ιουλίου και η Ρώμη στις 23 του μήνα ετοιμάζεται να φιλοξενήσει ένα διαφορετικό vertigo. Η περιοδεία των U2 κάνει στάση στο «Ολύμπικο» μετά από δύο συναυλίες στο Μιλάνο, κατηγορίας ...unforgettable fire, οι οποίες και βιντεοσκοπήθηκαν για το ευρωπαϊκό dvd! Ωστόσο, η κατάσταση στην πόλη ξεφεύγει από τα όρια απλής προετοιμασίας για μια συναυλία, έστω αναλόγου επιπέδου. Τα μέτρα της αστυνομίας εμφανή δια γυμνού οφθαλμού, αυτόματα όπλα στα χέρια των καραμπινιέρι να σε παγώνουν με την αύρα τους καθώς διασχίζεις την Via del Corso με κατεύθυνση το Πάνθεον και την Piazza Navona. Ακόμη και αν ο πίνακας -πολλών ...δημιουργών- του ιστορικού κέντρου σε ρουφάει και ξεχνιέσαι από τη θέα, σε επαναφέρει ο διαπεραστικός ήχος του ελικοπτέρου που σχίζει τον ουρανό στην ιταλική πρωτεύουσα μέχρι αργά το σούρουπο...
Ωστόσο, ο φόβος δεν μπορεί να σε νικήσει παρά μόνο αν τον αφήσεις και οι γείτονές μας άνθρωποι φύσει αισιόδοξοι σε παρασύρουν στην allegra διάθεση τους και στην αναμονή για την γιορτή! Οι Ιταλοί έχουν το μεγαλύτερο fun club των U2 στην Ευρώπη, αλλά αντιλήφθηκαν από πρώτο χέρι ότι κάτι συμβαίνει τελευταία και στη Ελλάδα! Το με επίσημη έναρξη τον περασμένο Νοέμβριο «U2 Out Of Control Fun Club Hellas» δίνει εντυπωσιακό παρόν με 60μελή αποστολή (καμμιά δεκαριά έκαναν και ...έφοδο την παραμονή της συναυλίας στο ξενοδοχείο «De Russie» στην Piazza del Popolo, που φιλοξενούσε το συγκρότημα και το κέρδος ήταν τεράστιο... Δύο δευτερολέπτων οπτική επαφή και χαιρετισμός με τον Bono και τον Adam!!!) σε μια εκδρομή αφιερωμένη στην μαγική βραδιά του Σάββατου 23 Ιουλίου, όπου όλα είναι στην εντέλεια για την φιέστα των Bono, Edge, Larry και Adam. Ολα; Οχι, ακριβώς... Παρασπονδίες, η μαύρη αγορά που έχει ανεβάσει την τιμή του εισιτηρίου στα 300 ευρώ την ημέρα της συναυλίας και η κακώς οργανωμένη είσοδος στις 4.30 μ.μ. -αντί για 3 μ.μ. που ήταν προγραμματισμένο- όσων περίμεναν εκεί είτε από το ...προηγούμενο βράδυ (έγινε και πάρτι με εκπροσώπους fun club από όλο τον κόσμο!) είτε από τις 7 το πρωί!
Ο επιμένων και υπομένων, όμως, προφανώς ανταμοίβεται. Το σύνθημα για ...τροχάδην όταν άνοιξαν οι πύλες τους βρίσκει όλους από καιρό έτοιμους και ο τερματισμός είναι «Bomb shelter και Inner cycle», το ...προνομιακό μπροστινό μέρος της κεντρικής σκηνής του «Vertigo 2005». Οι τυχεροί ήταν περίπου 2.000, αφήνωντας τους υπόλοιπους ...70.000 στην άπλα του αγωνιστικού χώρου και στις εξέδρες. Δεν περνάει αρκετή ώρα και οι Feeder κάνουν την εμφάνισή τους, ως πρώτο support group, ενώ τους ακολουθούν οι Ash... Μετά... μετά ακολουθεί ένα 40λεπτο γλυκιάς αναμονής και...
Unos Dos Tres Catorce!!! Ο Bono δίνει το σύνθημα να πέσουν οι πρώτες νότες από την κιθάρα του Edge για το Vertigo και οι U2 γνωρίζουν ...σεισμική αποθέωση από το σε ...vertigo εκστασιασμένο κοινό τους!
Επί 2 ώρες και 20 λεπτά δεν υπήρξε στίχος ή συναίσθημα που να μην ξεπήδησε λυτρωτικά από τα χείλη και να μην έγινε ένα με την κυριαρχούσα απαίτηση «the world is One»... Υπήρχε, και τόσο βασανιστικά νωπή η ανατριχίλα από την πρωινή νέα δολοφονική επίθεση στη Νότια Αίγυπτο... Ο Bono, έστειλε σαφέστατα μηνύματα. Το εκπληκτικό Miss Sarajevo είχε γραφτεί για το επίσης πολύπαθο Sarajevo και το βράδυ του περασμένου Σαββάτου έπαιξε το ρόλο της γροθιάς στο στομάχι όσων επιμένουν να εθελοτυφλούν! Οι U2 αφιέρωσαν το κομμάτι στα θύματα της αποτρόπαιας πράξης και στον επίλογο, καθώς η μελωδία «έσβηνε» στα δάχτυλα του Edge οι βασικές αρχές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έκαναν την εμφάνισή τους στην τεράστια οθόνη τύπου matrix. Από τις πιο δυνατές και συγκινησιακά φορτισμένες στιγμές της βραδιάς! Λίγη ώρα νωρίτερα, πριν από το Bullet The Blue Sky, ο Bono κλείνει τα μάτια του με το μαντήλι του Coexist, δηλαδή το σύμβολο της ισότητας των θρησκειών και συντονίζει τους πάντες να φωνάξουν με όλη τη δύναμη της ψυχής τους «Jesus Christ, Jew and Mohamed is true, all sons of Abraham...». Στο Where the Streets Have No Name, δε, η οθόνη γεμίζει από τις σημαίες της αφρικανικής ηπείρου, μία από τις μεγάλες ευαισθησίες των 4 Ιρλανδών και ειδικά του Bono που επί χρόνια είναι από τους πρωτεργάτες στην προσπάθεια να πεισθούν οι ισχυροί του πλανήτη για την εξάλειψη της φτώχιας και του εξωτερικού χρέους της Αφρικής. Ουτε, καν οι οικοδεσπότες Ιταλοί δεν ξεφεύγουν από την κριτική του... Αφού πρώτα ευχαριστεί με ειλικρίνεια όσους συνέβαλλαν στην διοργάνωση του «Live8» και στη Ρώμη, προχωράει στην αιχμηρή, αντιφατική ως προς τα δύο μέρη της διαπίστωση πως «ενώ η Ιταλία είναι η πιο γεναιόδωρη σε εμάς (σ.σ. U2), είναι ουραγός των ουραγών στην συνεισφορά κατά της φτώχιας».
Παράλληλα, δείχνει απόλυτα ενημερωμένος για τις εξελίξεις και απευθυνόμενος προς τους Ρωμαίους τους παρακαλεί, τους εύχεται «be carefull, be safe» και καταλήγει «we don't have to become a monster in order to beat a monster»...
To encore είναι σε δύο μέρη και σαν παρέμβαση που ψάχνει την εκπλήρωσή της η οθόνη ...αποφωνεί «The End», αμέσως μετά τον επίλογο των U2 με ένα δεύτερο Vertigo.
Πρώτο συναίσθημα αμέσως μετά; Οτι σίγουρα υπάρχουν πράγματα που σφηνώθηκαν στην ψυχή και όχι απλώς η τεράστια ικανοποίηση από την σαρωτική εμφάνιση ενός ροκ υπέρ-γκρουπ.
Ενα Vertigo καταλήγει στην νηνεμία μόνο όταν ανακατέψει καλά τα υλικά της επόμενης ημέρας, που όλοι οφείλουμε να είναι πιο φωτεινή... Τόσο που να μην αφήνει κανένα περιθώριο για σκιές... Αυτό δεν εννοούσες κύριε Paul Hewson, κατά κόσμον Bono;

Set List
Vertigo
I Will Follow
Electric Co.
Elevation
New Year's Day
Beautiful Day
Still Haven't Found What Im Looking For
All I Want is You
City of Blinding Lights
Miracle Drug
Sometimes You Can't Make it On Your Own
Love and Peace
Sunday Bloody Sunday
Bullet The Blue Sky
Miss Sarajevo
Pride in the Name of Love
Where the Streets Have No Name
One

Encore
Zoo Station
The Fly
With or Without You
All Because of You
Yahweh
Vertigo

And you give yourself away

2006-07-19T11:44:00.000+03:00

"And you give yourself away
And you give yourself away
And you give
And you give
And you give yourself away"

Πότε you give yourself away;
Ε; Πότε;

Υ.Γ.1
U2
The Joshua Tree
"With or Without You"

Υ.Γ.2 Σε λίγα 24ωρα μια επανέκδοση (επετειακή), πρωτοδημοσίευση σε αυτό το χώρο...

Είμαι σε άδεια

2006-07-09T20:54:00.000+03:00

Φεύγω!
Από... σε λίγο είμαι σε άδεια...
Πάω στο αγαπημένο μου "Ν", τη Νίσυρο (φωτογραφία)... Σε λίγες ημέρες θα σας γράψω γι' αυτή...
Είμαι σε άδεια επιτέλους, μα αυτή εδώ η γωνιά δεν θα μείνει αδειανή... Θα τα λέμε, απ' όπου κι αν είμαι...
Σας φιλώ και τα λέμε...

Μ

2006-07-05T21:17:00.000+03:00

Μουσική…
Ηρθε η σειρά του «Μ» και κόλλησα… Τι να πρωτογράψω; Θα με βοηθήσετε;
Για τα γυρίσματα, για το κλάμα του κλαρίνου;
Ο,τι κι αν έχω ακούσει, όταν κουρνιάσει στο αυτί μου, σβήνουν, καθαρίζουν και ξεκαθαρίζουν όλα… Λένε για ρίζες, πως ψυχικά και κάτι παραπάνω συνδέεσαι με συγκεκριμένους ανθρώπους με κοινό κέντρο κύκλου την καταγωγή και θέλω - δεν θέλω αυτός ο ήχος –τουλάχιστον- με εξισώνει, με συντρίβει, με συνδέει σαρωτικά και τόσο, μα τόσο φωτεινά… Λένε επίσης, πως η ηπειρώτικη είναι λυπημένη μουσική. Υπάρχουν χίλιοι λόγοι γι’ αυτό, από χιλιάδες –επίσης- χρόνια…
Μα, πώς να κρυφτείς από μια λύπη ζωντανή και καλά κρυμμένη στην ψυχή… Αυτή πάντως, έχει γίνει λεβεντιά… Στοπ… Βγάζω εντελώς τοπολατρεία… αλλά πώς αλλιώς είναι εντελώς ο τόπος μου, τα ακούσματά μου…
Η εκ σπλάχνων, μεταπολεμικής αύρας και μίξης ροκ εντ ρολ, γκόσπελ, ροκαμπίλι, κάντρι, κλασικής μουσικής και…και…και… εγένετο Λέννον, ΜακΚάρτνεϊ, Χάρισον, Σταρ… Μπιτλς! Οτιδήποτε πριν δεν έμοιαζε μαζί τους κι ας τους γέννησε, οτιδήποτε μετά δεν τους έφτασε κι ας γεννήθηκε από αυτούς… Υπερβολή; Μπορεί, μα με υπερβολή χάρισαν… Αλαζονεία στην προσφορά… Δαιμόνια και άγγελοι μαζί τους καταδίκασαν σε μια οργιώδη δημιουργία, ήταν ταγμένοι για παγκοσμιότητα…
Κι ύστερα… Ο Παπάζης… Εχω σταματήσει να μετράω στα 80 εισιτήρια συναυλιών του… Μέθεξη, ελληνικότητα από τον –κατά τη γνώμη μου- καθαρότερο σύγχρονο ρεμπέτη, που σαν κατευθείαν από τη Σμύρνη να έσκασε με τη βάρκα του τη «Βάσω», να χαλάρωσε στο λαιμό του το φουλάρι και να άρχισε την πενιά με το μπαγλαμαδάκι… Το οποίο είναι γραμμένο για γάμο, νομίζω του κουμπάρου του Σιμώτα, σημειωτέον… Και Αύγουστος… Γραμμένος σε μισή ώρα μέσα, μετά από τριήμερη απομόνωση… «Γέννησα» η ανατριχιαστική παραδοχή του… Ευχαριστούμε για ό,τι γέννησες Νικόλα τόσα χρόνια… Και αν έχεις δυστροπήσει κατά πως λένε, ε… δικό σου θέμα και των φίλων σου…
Αλκίνοος… Τον γνώρισα ελάχιστα, όταν πρωτοεκτέθηκε στη μουσική σκηνή, ουσιαστικά για μία νύχτα… Μαγική βραδιά στην Αντίπαρο το 1996, παρέα του οι Σιδηροκαστρίτης, Λάντσιας, Κιουρτζόγλου, Χατζόπουλος, η Κατερίνα (η γυναίκα του… Κουροσάβα και… συνμέλος στους Ανεμος…) και οι γλυκύτατοι γονείς του… Πανέμορφοι άνθρωποι… Ευχαριστώ το Θεό, που μου χάρισε για φίλο, τον Νικόλα τον Σιδηροκαστρίτη…

Ο Νικόλας με οδήγησε στον Χάιγκ… Να το πω; Να το πω… ντρέπομαι γιατί δεν έχω βγάλει όσα σου χρωστάω δάσκαλε… Μουσική από τα Αραράτ, τη Συρία, την Ανατολία και από την Ελλάδα… Είναι ο πιο εμπνευσμένος μουσικός που έχω προσωπικά γνωρίσει… Norwegian wood, έπαιξε με το ουτάκι πριν από λίγους μήνες, με παρέα τον Απέργη και δίπλα του τον Θοδωράκη τον Κοτονιά… Μακρινά Ξαδέρφια γνωριστήκαμε, φίλοι πολύ γρήγορα γίναμε…
Ο φίλος μου… Δεν του χρωστάω, δεν μου χρωστάει τίποτα… Του δίνω, μου δίνει με όλη την καθαρότητα της ψυχής! Και έχει ψυχούλα, η ψυχάρα… Μου δάνεισε στα χείλη μου την «Ερημο», του χρωστώ τα πάντα…

Ξαφνικά και κλασική μουσική και Μάνος, τελευταίως… και U2 και ρυάκια από έθνικ να ρέουν συνεχώς… Χαίρομαι, γιατί μετά από τόσα και τόσα, μπορώ να ακούω και τζαζ…
Μα, σε όσα έχω σίγουρα ξεχάσει, σίγουρα δεν μπορώ να ξεχάσω τούτο…
Ο κύριος Χρόνης μπροστά μου… Δεν έχω σαστίσει περισσότερο στη ζωή μου… Και η νεράιδα, δίπλα του η Νεκταρίτσα… Δεν θα βαρεθώ να την καμαρώνω να πιάνει τα μελωδίσματα –των τόσο από… το πάντα του ελληνισμού- του δασκάλου της και να βγάζει αγγέλους…
Αυτά θυμήθηκα… Τι ξεχνάω… Βοηθήστε… Τι είναι μουσική;

Υ.Γ1. Να πω και κάτι τελευταίο… που ειλικρινά το περικλείω εντός του προσωπικού μου όρου… Από το 1994 έως το 1996… Νίκος Λαμπίρης, «Αιγαίο fm»… Ιππότης, από το… (ωχ, έχω ξεχάσει από πότε…χιχιχιχι), «Μελωδία fm». Και οι δύο 12-2… Μεσάνυχτα, βραδάκι…
Υ.Γ2. Θα ήθελα να ξανακούσω στη «Σκιά»… «στης πικροδάφνης τον ανθό»…

Θα κρυφτώ…

2006-07-03T17:01:00.000+03:00

Αυτές τις ημέρες θέλω να κρυφτώ… Σε σκοτεινό μέρος να… απογειωθώ. Εχω ανάγκη να δω τον εαυτό μου, που τον νιώθω λιγάκι μακριά. Είμαι κουρασμένος, σε σημείο να αισθάνομαι ανήμπορος ακόμη και να ανασηκωθώ.
Εχω ανάγκη να χαθώ στη σιωπή για να ακούσω τι έχω να μου πω… Όχι, ξέρω τι θέλω. Δεν έχω τέτοια κενά και ερωτήματα μέσα μου. Αυτές τις ημέρες ψάχνω ξανά εμένα, που παραδίπλα είμαι, αλλά με τραβούσαν από εδώ, με ξανατραβούσαν από εκεί και ξεχείλωσα. Λιγάκι, όχι πολύ… Ξαναμαζεύω.
Το πολύ-πολύ να μπω σε ένα πλυντήριο με λάθος… θερμοκρασία. Ετσι θα «απλώσουν» και τα χρώματα. Θα ξεχυθούν και θα χρωματίσει η άχρωμή μου έκφραση…
Τώρα γιατί τα σκέφτομαι όλα αυτά; Είμαι κουρασμένος, γι’ αυτό… Δεν είμαι αστείρευτος, ούτε ακατάβλητος… Θέλω να κρυφτώ, για να εμφανιστώ και πάλι…

Υ.Γ 1. Θα ήθελα να πίνω εσπρέσο στη piazza Navona. Τώρα… Μόνος μου και να γυρίσω σε λιγο…

Υ.Γ 2. Μην παίρνεις στα σοβαρά τα πιο πάνω… Πάμε για καφέ; Στο Μοναστηράκι, στο δρόμο για το Θησείο…:-)

Νεράιδες και ξωτικά

2006-06-27T22:06:00.000+03:00

Η ομορφιά σε έναν άνθρωπο είναι απαστράπτουσα ακόμη και παγωμένη. Ο,τι καθαρό δεν σκοτεινιάζει. Ο,τι φωτεινό δεν θολώνει…
Τα μάτια μας δεν… βλέπουν πια, γι’ αυτό νεράιδες και ξωτικά κρύβονται στα τρίσβαθα του δάσους, στα απόκρυφα νερά της λίμνης…
Μόνο ένα θα πω…
Σε αυτή τη λίμνη της φωτογραφίας (είναι σε χώρα ξωτικών, στα βόρεια της Ευρώπης...), έτσι παγωμένα πανέμορφη που είναι, έχω βρεθεί έκθαμβος μπροστά της… Θυμήθηκα τότε ότι το καθαρό και φωτεινό τα λόγια σου εξαφανίζει…
Είναι περιττά…
Αφού όλα στο νου και την ψυχή ταξιδεύουν…
Καλό βραδάκι…

Ταξίδι...

2006-06-26T23:14:00.000+03:00

Σήμερα διάβασα κάτι που μου άρεσε… Πολύ, όμως…

«Υπάρχουν δύο τρόποι για να κινήσεις μια βάρκα. Ο ένας τρόπος είναι να ανοίξεις τα πανιά τη σωστή στιγμή, στην κατεύθυνση του ανέμου και να μην χρησιμοποιήσεις τα κουπιά. Ο άλλος είναι να μην ανοίξεις τα πανιά και να κινήσεις την βάρκα με τα κουπιά. Η παράστασή μας είναι αφιερωμένη σε όλους εκείνους που εδώ και αιώνες ακολουθούν την ροή της ενέργειας και δεν πολεμούν εναντίον της. Μπορείς να τα καταφέρεις κι εσύ. Όπου κι αν ταξιδεύουμε μας ρωτάνε πως μπορούμε και πετάμε, ή αντέχουμε τόσο πόνο. Κι εγώ τους λέω κάτι πολύ απλό. Στέκεσαι στην μέση του ποταμού με τα πανιά της συνειδητότητάς σου ανοιχτά και αρχίζεις το ταξίδι σου...»
Τα λόγια ανήκουν στον Τσαν Σιμού, σοφού Σαολίν δασκάλου και σκηνοθέτη της παράστασης «Shaolin the legend» (12 και 13 Ιουλίου, στο θέατρο Λυκαβηττού).
Πηγή e-go.gr

Λ

2006-06-20T23:23:00.000+03:00

Λ

Λοιπόν… όχι το «λ» δεν είναι το «λοιπόν». Είναι ο «Λ», ο ξάδερφός μου:-) Σαν βγάλεις το «ξ» πάλι σωστό είναι…
Ανάμνηση πρώτη… Στο χωριό μας, καλοκαίρι και είμαστε ακόμη παιδιά. Παίζουμε, τρέχουμε, περπατάμε, περνάμε μπροστά από το χωράφι του παππού μας και συνεχώς καμαρώνουμε τα καινούργια εκ Γερμανίας κίτρινα μπλουζάκια, δώρο του θείου «Κ».
Το βλέμμα μας τραβάει ο ποτιστικός «πύραυλος» που σκόρπιζε με δύναμη το νερό ολόγυρα… Είχαμε αποσβολωθεί και από κοινού αποφασίσαμε να περιμένουμε το… νεράκι… Οσο πλησίαζε, τόσο το αποζητούσαμε φωνάζοντας για να το κάνουμε να έρθει πιο γρήγορα… Και ήρθε… Μια ριπή από νερό μας έκανε «λούτσα»:-)))))))
Από τότε… Μεγαλώσαμε… Shine on your crazy diamonds (ο «Λ» μου το πρωτόμαθε), έρωτες, μεθύσια, μεταξύ μας παιχνίδια ως το αργά της εφηβείας.
Την πρώτη φορά που βγήκα στην Αθήνα ever, με πήγε στο «Οστρια» στα Εξάρχεια… Ακούγαμε Σιδηρόπουλο και δεν τολμούσα να βγάλω μιλιά… Τώρα… ξεψάρωσα… ο «παλιός», τρομάρα μου… Τους ξέρω όλους εκεί…
Μετά ο «Λ» πήγε στη Μόσχα, τον σκεφτόμουν, ήθελα να είναι καλά… Στεναχωρήθηκα που ήρθε πιο νωρίς από ό,τι ήθελε, χάρηκα που θα τον έβλεπα πιο συχνά, όντας πια και εγώ Αθηναίος (ξανά, τρομάρα μου…)
Πέρασε δύσκολους καιρούς, προσπάθησα όσο μπορούσα να έχω τα αυτιά μου ανοικτά στα όσα λίγα έλεγε… Είναι πολύ σημαντικό να ξέρεις να ακούς… Ειδικά για έναν αγαπημένο σου άνθρωπο…
Δείχνει καλύτερα, χαίρομαι απέραντα… Μπορεί ακόμη και να ερωτεύεται ξανά… Εχει γίνει κολλητός –και- φίλος μου… Χαίρομαι ακόμη πιο πέρα από το απέραντο… Το επόμενο σημαντικό «ραντεβού» μας στις 5 Αυγούστου το βράδυ, αργά…
Ξέρει αυτός…
Πάντα λίγα και πολύ καλά έλεγε…
Ευχαριστώ και είμαι και εγώ εδώ…
Ο ξαδερφός σου…
Ακόμη περιμένουμε το… νεράκι!

Υ.Γ. Μου επιτρέπετε, φαντάζομαι, το προσωπικό του ύφους…

Γάμος καλοκαιρινός

2006-06-19T14:43:00.000+03:00

Σκηνή πρώτη…
Γάμος, δύο νέοι ετών 30 περίπου, σε πειραιώτικο (εντελώς όμως, όσο πάει ο νους σας) ουζερί με ζωντανή (ολοζώντανη να συμπληρώσω) μουσική… Τέσσερις-πέντε παρέες και ο χορός, αυτός που κάτι από τσιγγάνικο, κάτι από δυτικό και αρκετό από ελληνικό χρώμα έχει… (βρε και να ξέραμε από τα πόσο παλιά χρόνια έρχεται αυτό… Μοίρασμα ενέργειας το αγκάλιασμα των χεριών…)
Σκηνή δεύτερη...
Ο γαμπρός μερακλώνει, σηκώνει την καλή του (όμορφη, απέριττη, με απλό νυφικό που σαν στολίδι, μωβ-βυσσινί ζωνάρι τύλιγε τη μέση της και ένα άσπρο λουλουδάκι στα μαλλιά…) για χορό διονυσιακό, κυκλικό. Ακολουθεί όλη η παρέα του τραπεζιού τους. Ολη; Όχι… Μια από τις κοπέλες, τους παρατηρεί με έντονο βλέμμα σαν σε αργό γύρισμα σινεμά και όταν όλοι έχουν σηκωθεί, χαμηλώνει τα μάτια. Κανείς δεν το παίρνει χαμπάρι. Να ‘ταν κάτι «λίγο», περί εμφάνισης (βλέπετε, κάποιοι μας έχουν φυτέψει μέσα μας, πως μπορείς να χορεύεις υπό την προϋπόθεση ότι δεν υπερβαίνεις ένα συγκεκριμένο όριο βάρους…) ή τάχα κάτι άλλο, πιο εσωτερικό…
Σκηνή τρίτη...
Ο κουμπάρος, έχει οδηγήσει την… κουμπάρα, που φανερά έχει βάλει στο μάτι, σε χορό ανατολίτικο. Της πιάνει τη μέση, αυτή δεν αρνείται, μα δεν αφήνεται κιόλας… Με… κλασική, επιδέξια κίνηση την φέρνει κοντά του και σαν καρτέρι που έπιασε το πουλάκι στις ξόβεργες, εφάπτει τα χείλη του στα δικά της (το φιλί για να είναι φιλί, ζητάει… δύο…). Εκπληξη, στιγμιαία δυσαρέσκεια της κοπέλας, στα μάτια φάνηκε, προσπαθεί να αποτραβηχτεί, μα καταλαβαίνει πως έχει πιαστεί στη παγίδα που το πάθος ξυπνά και πρέπει να είναι διακριτική… Ευτυχώς το τραγούδι τελειώνει και απελευθερώνει και την ίδια… Η ανακούφιση κυριεύει όλη την μορφή της και κάθεται στην ξύλινη καρέκλα αμήχανα. Ο κουμπάρος… κυνηγός, το έχει λιγάκι αντιληφθεί, αλλά δεν εγκαταλείπει την προσπάθεια… Λίγο το χέρι πίσω από την καρέκλα της, λίγο το επόμενο τραγούδι, λίγο-λίγο, ε, κάτι θα γίνει…
Τίτλοι τέλους...
«Το δίχτυ» και «Σ’ αγαπώ γιατί είσαι ωραία…», το γλέντι ασπάζεται και αποχαιρετά τη φλόγα του… Πρόσωπα ιδρωμένα, αποκαμωμένα, αλλά χαρά… Γάμο έχουμε, τι στο καλό… Γάμο και γλέντι σε αυλή με γιασεμιά και κληματαριά… και τραγούδια από τα αληθινά… Τι στο καλό, γάμο έχουμε… Δυο περιστεράκια ενώνονται… Μεσ’ του Διονύσου τη μέθη, ανοίγουν οι καρδιές και βγαίνει ό,τι υπάρχει μέσα… Χαρά και λύπη σε γάμο έρχονται και έσονται ένα…

Υ.Γ. Η σκηνή από το Underground έχει αρκετά από τα στοιχεία των όσων –πραγματικών- γεγονότων περιγράφονται πιο πάνω…

Summer... song

2006-06-16T11:29:00.000+03:00

Τα τζιτζίκια, το… σπλατς – σπλουτς, τα πετραδάκια που τρίβονται πάνω στα παπούτσια, τα δάχτυλα που τρίβονται πάνω στα σανδάλια, η άμμος που τρίβεται πάνω μας, το μεσημέρι που τρίβεται μέσα μας… Ο ιδρώτας που στάζει, το χέρι που σκουπίζει, ο ζεστός αχός…
Τα ζάρια στα… ποτήρια (που έλεγε ο «Παπάζης» στην «Πουρούδα» και ο οποίος τραγουδάει κομματάρα στις… νέες «Μικρές Περιπλανήσεις» που… αρχίζουν στα τέλη του μήνα) και στο τάβλι, οι φωνές στις βεράντες, τα γέλια στις πλατείες.
Το «σσσσσσσσσσ, αρχίζει…» στις συναυλίες και στα θερινά.
Η άγκυρα που κατεβαίνει, η μουσική που στα μπαρ ανεβαίνει…
Το φερμουάρ στα σακ βουαγιάζ, το «καλωσορίσατε» στα ανταμώματα, το «και του χρόνου» στα «αντίο»…
Τα παγάκια στον φραπέ…
Τα αγαπημένα μου, παραμυθένια τριζόνια…
Οι ήχοι του καλοκαιριού…
Σας έρχονται στο νου άλλοι;

Υ.Γ. Α, σαν χθες «έφυγε» ο Μάνος. Καλοκαίρι είναι και αυτός… Ο ίδιος ο ήχος του καλοκαιριού…

Tiersen... De Montmartre

2006-06-14T20:39:00.000+03:00

Είναι από τις στιγμές που πραγματικά νιώθω εγκλωβισμένος…
Είμαι τώρα, αυτή τη στιγμή, στη δουλειά, γυρνώ τα μάτια μου και παρατηρώ μια ομήγυρη να είναι προσηλωμένη στο παιχνίδι του Μουντιάλ και εμένα ο νους μου να πετάει στων Αθηναίων τον λόφο…
Σε μία ώρα ίσως και λιγότερο, ο κύριος Yann Tiersen, θα απλώσει το βαλς της Αμελί στο νυχτερινό στρώμα του ουρανού και όλα θα μοιάζουν αλλιώς…
Ο παραμυθάς θα μελωταξιδέψει και στο Βερολίνο με το Goodbye Lenin όπως και με τα άλλα διαμαντάκια που ξεφεύγουν από τα δάχτυλά του… Και εγώ εδώ… Παιδιά, ζηλεύω… Ειλικρινά, αλλά…
Υ.Γ. Ελπίζω ο Knight's night να κάνει πλήρες review… Συννεφάκι, να του το πεις… Να μην ξεχάσω και 'γω να του ζητήσω εκείνο το εκπληκτικό του Tiersen που μόνο ο ιππότης έχει… Εκείνο που τα μαχαιροπήρουνα μέσα σε ένα νεροχύτη βγάζουν μουσικούλα… Μουσικάρα!

Κ

2006-06-13T16:49:00.000+03:00

Κάγκελα

Μ. Γιαννάκου σήμερα : «Το νομοσχέδιο για την ανώτατη εκπαίδευση θα κατατεθεί στην Ολομέλεια της Βουλής και αφού έχει προηγηθεί εκτεταμένος διάλογος, αναβάλλεται και επισήμως για το φθινόπωρο η ψήφιση του νόμου-πλαισίου»
Παιδεία… αύριο: Το νομοσχέδιο για την ανώτατη εκπαίδευση κατατέθηκε στην Ολομέλεια της Βουλής και αφού είχαν προηγηθεί εκτεταμένες συλλήψεις φοιτητών στο κέντρο της Αθήνας…
Καταστολή, η στολή της εξουσίας…
Όχι, δεν προτρέχω, ούτε βγάζω βιαστικά συμπεράσματα κι ούτε τοποθετούμαι υπέρ ενός και κατά άλλου κόμματος. Προσωπικά δεν με εκφράζει κανείς κομματικός σχηματισμός στην Ελλάδα… Όχι, δεν είμαι απολιτίκ, όπως αρέσκονται αρκετοί να χαρακτηρίσουν τη γενιά μας. Θα ήθελα να υπάρχει κόμμα που να με εκφράζει πολιτικά. Λυπάμαι, όμως δεν συμβαίνει. Πιστεύω πολιτικά στον… πολιτισμό! Αυτός με εκφράζει… Περί ου ο λόγος, επίσης έχω τοποθετηθεί και το ξανακάνω… Ντρέπομαι για τους Υπουργούς πολιτισμού που είχε η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Ντρέπομαι!
Θλίβομαι, με πληγώνει και ντρέπομαι επίσης που την προηγούμενη Πέμπτη είχα δουλειά, ήμουν βιαστικός και δεν κατέβηκα και εγώ στην πορεία των φοιτητών… Ισως, βέβαια τώρα να ήμουν σε κατάσταση ανάρρωσης…
Προσοχή, δεν παίρνω θέση λέγοντας πως οι φοιτητές και οι καθηγητές έχουν απαραίτητα δίκιο. Αυτό είναι υπό αίρεση… Δεν είναι υπό αίρεση, όμως κ. Μαριέττα ο διάλογος με τα μάτια και τα αυτιά ανοιχτά προς τους πρωταγωνιστές και που φυσικά είναι αυτοί που θα κληθούν να εφαρμόσουν τον όποιο νόμο. Με τα μάτια και τα αυτιά ανοιχτά, όχι τα γκλομπς…
Τώρα είναι ήδη αργά για διάλογο… Εστω…
Θα τηρήσετε το λόγο σας όμως;
Η’ κάγκελα, παντού και πάλι;
Αϊντε, για να μιλήσουμε και λίγο σοβαρά κ. Γιαννάκου πρώην Κουτσίκου…

Υ.Γ 1. Η κ. Μαριέττα Γιαννάκου γεννήθηκε στο… Γεράκι Λακωνίας. Έχει μια κόρη (άραγε πόσο χρονών;). Επίσης η Ελληνίδα Υπουργός Παιδείας είναι ιατρός - νευρολόγος, ψυχίατρος…
Στα σοβαρά! Δεν είναι δικά μου αυθαίρετα στοιχεία για να κάνω πλάκα…

Υ.Γ 2. Ως «Κ» είχα σκεφτεί κάτι άλλο, που είναι βέβαια μέρος της ψυχής μου… Οι εξελίξεις όμως έχουν προτεραιότητα… Στο επόμενο…

Υ.Γ 3. Φαντάζομαι δεν χρειάζονται συστάσεις για τη φωτογραφία…

Βρέχει… (Rain... teardrop)

2006-06-12T16:16:00.000+03:00

Θάρρος…
Δεν γνωρίζω, θέλω να μάθω, θα γνωρίσω…
Δειλία…
Γνωρίζω, δεν θέλω, είπαμε γνωρίζω…

Υπέρτατο…
Σιωπώ, ακούω, αποτυπώνω, έρχεται ο χρόνος, περιμένω, βλέπω και με τα μάτια κλειστά…
Γνώση… Δεν είμαι το παν. Ζω μέσα στο άπαν…
Εδώ, τώρα, τέλος η μουσική… Ωρα για ζεν (χθες το ‘πε η Θεοδοσία)…
Ακου τη σιωπή… μας μιλάει!

Υ.Γ. Άλλο είχα ετοιμάσει, αλλά ήταν εκτός συχνότητας για σήμερα. Από αύριο. Σήμερα βρέχει…

Επι – στροφή

2006-06-09T17:05:00.000+03:00

Στοπ επί της στροφής ή στροφή;
Ένα παράθυρο μου μοιάζει, όχι πόρτα… Βλέπω την εικόνα του καινούργιου, όχι καθαρή, όχι ολοκληρωμένη, μα εικόνα.
Τι έρχεται; Συγκρούσεις μέσα μου, όχι ησυχία, ήρθαν αντιμέτωπες, τώρα καταλαγιάζουν…
Κούραση, μα δεν έχω χρόνο… Το παρακάτω είναι σε κατηφόρα… Με πονούν τα πόδια μου από την προηγούμενη ανηφόρα, μα… συνέχισε.
Θα ξαναβρώ αυτά που άφησα;
Οσα πρέπει, ναι. Το ξέρω…
Θα γνωρίζω ό,τι θέλω;Οσα πρέπει, ναι. Το ξέρω…

Υ.Γ. Στην εικόνα επάνω, Salvador Dalí, A Persistência da Memória, βεβαίως...
Στην εικόνα της βάσης, ένα ερώτημα... Ο κύκνος είναι εγκλωβισμένος ή το φυλλαράκι περισσότερο;

Αδεια... ζω

2006-06-05T13:43:00.000+03:00

Αδεια με άδειο το μυαλό...
Χθες έως σήμερα παρέα με τον ύπνο για 14 ώρες... Πάει καιρός...
Σκεφτόμουν πως θα είχα περισσότερη όρεξη να γράψω τώρα που είμαι σε άδεια, μα δεν είχα υπολογίσει σε... εμένα!
Να αδειάσει πρώτα το μυαλό... -μα τί λέω...- διόρθωση... η ψυχή και μετά να γεμίσει και πάλι. Δεν τα πετάω τα παλιά. Εδώ είναι... Μα τα καινούργια, που ακόμη κρυφτό παίζουν, είναι το σχεδόν τώρα, το μάλλον μετά...
Σε λίγο, σε πολλά...
Χαιρετισμούς!

Πρόταση...

2006-05-29T12:52:00.000+03:00

Πληθώρα, προσφορά, ερώτημα... Τί μένει;
Γνώμη... Στην τέχνη υπάρχει αντικειμενικά καλό (του κάλλους), ωραίο...
Πρόσφατα έφτασε μπροστά μου αυτή η δουλεία... Με τη δημιουργό έχουμε κοινό τόπο συνάντησης (musicheaven.gr) μα δεν έχουμε συναντηθεί...
Διάβασα την περιγραφή των αναζητήσεών της... Ερωτας -λέει- πρωταρχικώς μαζί με τον Θεό...
Χθες το βράδυ έπιασα τον εαυτό μου να το σκέφτεται... Θα ήθελα να δω τη δουλειά της, από κοντά κάποια στιγμή... Κάτι γίνεται εκεί. Τώρα αναζητά χειρόγραφες "υπογραφές" έρωτα... Για ρίξτε μια ματιά...
Κάτι γίνεται εκεί...
http://eleniart.blogspot.com/
και σύντομα http://www.elenikaragianni.gr/

Υ.Γ. Δείγμα δουλειάς, με την άδειά της...

Cinematografica

2006-05-25T21:01:00.000+03:00

4,3,2,1 action

Να μιλήσουμε για σινεμά…; Δείχνω, δείξε μου και εσύ… Ο,τι σου κάνει κάθε μία από αυτές τις αγαπημένες… Εστω και μία από όλες… Τι λες;

Η ΝΟΣΤΑΛΓΟΣ, σκηνοθέτης: Ελένη Αλεξανδράκη

Underground, σκηνοθέτης: Emir Kusturica

Le Temps des gitans (σ.σ. «Ο καιρός των τσιγγάνων»), σκηνοθέτης: Emir Kusturica

The Fearless Vampire Killers (σ.σ. «Νύχτα Βρυκολάκων»), σκηνοθέτης: Roman Polanski

Travolti da un insolito destino nell'azzurro mare d'agosto (Swept Away σ.σ. «Η κυρία και ο ναύτης») , σκηνοθέτης: Lina Wertmüller

TOUS LES MATINS DU MONDE (σ.σ. «όλα τα πρωινά του κόσμου»), σκηνοθέτης: Alain Corneau

EXILS (σ.σ. «Οι Εξόριστοι»), σκηνοθέτης: Tony Gatlif

Lost In Translation σκηνοθέτης: Sofia Coppola

I (part II)

2006-05-24T20:24:00.000+03:00

Ι

Ι(ώτα)

Ι(magine), επίσης...

Imagine
John Lennon

Imagine there's no heaven
It's easy if you try
No hell below us
Above us only sky
Imagine all the people
Living for today...
Imagine there's no countries
It isn't hard to do
Nothing to kill or die for
And no religion too

Imagine all the people
Living life in peace...

You may say I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will be as one

Imagine no possessions
I wonder if you can
No need for greed or hunger
A brotherhood of man
Imagine all the people
Sharing all the world...

You may say I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will live as one

Υ.Γ. Η σελίδα της εφημερίδας στη φωτογραφία...
Dallas Morning News - 1980 Tribute to John Lennon
Η λεζάντα πάνω στη φωτογραφία, αναφέρει...
"You may say I'm a dreamer
But I'm not the only one"

I

2006-05-24T18:53:00.000+03:00

Ι

Ι(ώτα)

Ιερό και… όσιο

Το βλέμμα, το νεύμα, ο αχός, η σιωπή και κραυγή…
Ο πόνος, ο τρόμος και ο φόβος, όπως και ο λόγος (να… λέγεται, όμως).
Η συγκίνηση, η κίνηση, η αίσθηση (στο μάξιμουμ), η αιώρηση, και η αναρρίχηση –ακόμη και προς τα… κάτω- το… σκάψιμο.
Το Ντακότα… μου κόπηκαν τα πόδια, δεν ήξερα που και… πότε βρισκόμουν! «Μύριζα» Λέννον! Η Νέα Υόρκη… μύριζα κάτι πολύ προκλητικό, που έχω ξανανιώσει. Ντε ζα βου..! Με καλεί, σε καλό της!
Μα, όχι… Όχι ακόμη…
Η μελωδία, που στάζει μέλι… που στάζει και δάκρυ!
Το χάδι και το χαστούκι (χωρίς επαφή…)
Εκφραση, μη φοβάσαι… εκφράσου, πες, σε ακούω μωρέ…
Στο αναλόγιο, ήθελα να κρυφτώ και είχα δυο άγιες φωνές/ψυχές να ψάλλουν για την ψυχούλα που εκεί έψαλε…

Η άνοιξη που ξεφύτρωσε ολοζώντανη καταφθινόπωρο τριγύρω σου παππού μου…
Εσύ φίλε μου να ανθίζεις πάνω στην δική σου «Ανοιξη» και στο «Είδα ένα όνειρο μικρό, που γλύκανε η καρδιά μου…» και ‘συ φίλε μου που τόσο καιρό λιώνει η ψυχούλα σου για ένα της «ναι» και ποιητογραφείς… Ακόμη και ‘συ φίλε μου που «καίγεσαι» για χάρη της… Μωρέ δεν έχει μάτια για τόση λάμψη, δεν το… βλέπεις;
Και ‘συ ψυχούλα μου… ευχή σου δίνω… Να χωρέσεις κι άλλα τόσα!
Υ.Γ. Στη φωτογραφία ο Τζον (μαζί με τη Γιόκο) φεύγει από το Ντακότα. Αυτό σημαίνει ότι θα ξαναγυρίσει…

Το πρώτο μεθύσι…

2006-05-23T21:44:00.000+03:00

Αντιγράφω από την «Ανδρομέδα»
(trelitoufegariou.blogspot.com)…
Θανάσης Παπακωνσταντίνου,
23 Ιουνίου, Θέατρο Λυκαβηττού,
29 Ιουνίου, Θέατρο Δάσους Θεσσαλονίκη…
Βεβαίως, μα το… πρώτο μεθύσι είναι στο Θέατρο Βράχων (φαντάζομαι δεν χρειάζεται να διευκρινίσω ακριβή τοποθεσία:-))…
Πέμπτη 8 Ιουνίου, Σωκράτης Μάλαμας…«Το πρώτο χρόνο ήμουνα, άγιο παιδί…»
Είπαμε, το καλοκαιράκι ήρθε...

Θ

2006-05-23T19:42:00.000+03:00

Θ

Θ(ήτα)

Θέρος… Τι σχέση έχει άραγε μαζί του ο έρως;
Θέρος… Μόλις είχαμε μια σχετική κουβέντα γι’ αυτό με τη Β. Το θέρος στην Αθήνα είναι όμορφο. Επίσης είναι όμορφο και σε άλλα μέρη, βεβαίως. Αλλά με απασχολεί το θέμα γιατί από τότε που ήρθα και… έκατσα στην πρωτεύουσα, συνήθως τις πολύ ζεστές ημέρες είμαι εντός των τειχών. Επρεπε λοιπόν, να βρω τρόπους να το απολαμβάνω. Δεν δυσκολεύτηκα…
Διονυσίου Αρεοπαγίτου… Κάθε που βραδιάζει, αραδιάζονται, πετούν, μπερδεύονται όλα τα χρώματα του «αθηναϊκού καλοκαιριού» (σ.σ. κάτι από λεπτών αισθημάτων παρέα αναμνήσεων μιας αριστοκρατικής ποιητικής που και από μουσικές ευρωπαϊκές, αλλά και από… ταξίμια γνωρίζει, αυτό σημαίνει μέσα μου το «αθηναϊκό καλοκαίρι:-))…
Ο θόρυβος ξαφνικά σωπαίνει, η θολούρα ξαφνικά εξαφανίζεται κι όλα τριγύρω αποκτούν καθαρότητα, ένα μυστήριο που προσωπικά σε πολύ ωραία πράγματα με ταξιδεύει…
Ακόμη θυμάμαι τη –μία από τις πάμπολλες- βραδινή… συνεδρίασή μας με τον Χ., που κατέληξε να… αποσαφηνίσει την κατάληξη των σκέψεών μας, στα σκαλιά του Ηρωδείου… Αγαπημένο μας στέκι…
Μόνο που εκείνο το υπέροχο βράδυ το Ηρώδειο, σαν να ήθελε να μας ηρεμήσει από τα «βαριά», μας χάρισε κάτι μοναδικό. Το μεσόβραδο είχε περιλουστεί με τις υπέροχες μελωδίες του Ενιο Μορικόνε! Πω, πω Θεέ μου… Τι εικόνες πέρασαν από μπροστά μας… Λίγες ημέρες πιο πριν είχα φτάσει στο… τσακ να αγοράσω ένα από τα ελάχιστα εισιτήρια των 150 ευρώ, που είχαν απομείνει αλλά δεν το έκανα… Και δεν το μετάνιωσα!:-)
Πιο κάτω περάσαμε και περνούμε πολλά από τα απογέματα (και ουχί απογεύματα…). Θερινό Θησείο… Δηλαδή και Θησείο αλά… θερινά, αλλά και –κυρίως- στον θερινό του Θησείου… Εκεί είδα δύο φορές το «Amici miei» και το λάτρεψα!
Όπως και νωρίτερα, στην άλλη… όχθη για καφέ στα Εξάρχεια, όπως και για παγωτό στο Λυκαβηττό, όπως και όσο της μέρας το φως κρατάει… για μπανάκι στο Σούνιο…:-)
Για χρόνια έψαχνα στην Αττική τη θάλασσα που θα της παραδινόμουν και έστω και αν πρέπει να… ταξιδέψω, πραγματικά χρεώνω τη συγκεκριμένη ανακάλυψη ως μέγα κατόρθωμα του Μπλου…
Με τον οποίο είχαμε «κατασκηνώσει» –ειδικά πέρυσι…- και στο «Low Profile». Ξέρεις… στη Λυκαβηττού:-)
Η διαδρομή από την επόμενη εβδομάδα ξαναρχίζει… Ανυπομονώ να ξανανιώσω τη σχέση του αθηναϊκού θέρους με τον έρωτα… Ξέρω τουλάχιστον, που να την αναζητήσω…
Θα συναντηθούμε;
Υ.Γ. Θα φανεί άσχετο, αλλά δεν είναι… Ντρέπομαι για τους Υπουργούς Πολιτισμού που είχε –και έχει- η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια… Είναι κατάντια…
Αλήθεια, ντρέπομαι!

Παράκαμψη...

2006-05-16T17:56:00.000+03:00

Ερημος, έρημου ανθρώπου που έρημος μερώνει...
Ερημος με βλέμμα έρημο που μέσα μας κερώνει...
Ερημος με άμμο που πάνω μας ακουμπάει...
Ερημος με άνεμο γητευτή τριγύρω μας φυσάει...

Υ.Γ1. Βλέμμα ανοιχτό ανδρομέδα μου
Υ.Γ2. Ναι, το ζηλεύω αυτό το ξημέρωμα συννεφάκι...

Η

2006-05-15T19:03:00.000+03:00

Η

Η(τα)

Η… τι? Ηθελα να γράψω για τον ήλιο, που μας φωτίζει, μας τυφλώνει, μας ζεσταίνει, μα και μας κρυώνει (όταν κρύβεται στης έκλειψης τα μέρη), αλλά νιώθω αμηχανία… Μου αρέσει η βροχή, όχι ο ήλιος, μου αρέσει τα απόβροχο που πάνω του κυλάνε οι μυρωδιές της γης, όπου αυτές ξεμυτούν απ’ το τσιμέντο…
Μου φέρνει αμηχανία ο ήλιος, δεν μπορώ να ανοίξω τα μάτια μου. Αν και κλειστά είναι πιο καλά… Ονειρα αραδιάζει η ψυχή. Μα είναι και δύναμη μεγάλη, να ονειρεύεσαι όταν τα βλέφαρα είναι ανοικτά… Τους θαυμάζω αυτούς τους ανθρώπους.
Τώρα που το σκέφτομαι μου μοιάζουν με πίνακα ζωγραφικής, μόνο που κάθε τόσο το θέμα αλλάζει, αλλά αυτοί πάντα με μια παλέτα στο χέρι και χρώματα και εικόνες χαρίζουν…
Μου αρέσει να παρατηρώ, σε αυτό βοηθά ο ήλιος, αλλά μου φαίνεται πως… φαίνεται καλύτερα ο άνθρωπος, άμα ο ήλιος κοιμηθεί και στη σελήνη χαρίζει το φως του, ό,τι έχει απομείνει… Αυτό δεν κάνει ο καθένας για την αγαπημένη του…; Μα τι κατάρα και αυτή, να συναντιούνται μόνο για λίγα λεπτά, όταν αυτός φεύγει, όταν εκείνη έρχεται, όταν αυτή πάει να κρυφτεί κι αυτός ξεπροβάλει…
Να ‘ναι τυχαίο το ότι αυτές είναι οι πιο όμορφες στιγμές του τριγύρω μας, που πιο πάνω από τη γη απλώνεται…; Αλλά εμείς όλο και πιο λίγο παρατηρούμε… Αν ήταν λίγο πιο φωτεινά… Μα το θέμα είναι και στα σκοτάδια ανοιχτά να έχεις τα βλέφαρα!

Ζ

2006-05-10T19:18:00.000+03:00

Ζ(ήτα)

Ζωή

Πάω πίσω, πολύ πίσω, εντελώς πίσω, όσο μπορώ… Ολοι γύρω μου φωνασκούν, αλλά μπορώ να βυθιστώ… Μια στιγμή, είναι μεγάλο το ταξίδι.
Κρύο έχει, πράσινο βαθύ, δεν είναι σκοτεινά, αλλά ούτε και φωτεινά… Ανηφόρα και φυλλώματα, μυρωδιά από έλατο κι ένα χέρι ζεστό να με κρατά… Δεν με πιέζει, δεν με δεσμεύει, με κρατά… Από τότε και το δικό μου χέρι πάντοτε ζεστό είναι, ακόμη και στον χιονιά. Είμαι βόρεια, λιμάνι, αλλά εμείς στην εξοχή, στο δάσος… Είναι η πρώτη εικόνα μέσα μου από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου. Μετά κυλιόμενες σκάλες, τρέχω με το ίδιο χέρι μέσα στην παλάμη μου… Η μητέρα με πονάει, το ξέρει, τα γόνατά μου είναι αδύναμα ακόμη, μα πρέπει να προλάβουμε… Είμαι, δεν είμαι τριών, στο αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης, γυρίζουμε προσωρινά στην Ελλάδα…
Με άφησε (το χέρι) ένα πρωινό Σεπτεμβρίου, σε μία… κατηφόρα, γλιστερή… Το πρώτο σχολείο, το δεύτερο, το τρίτο… Μεγαλώνω, φοβάμαι, πού πάω;
Μα δεν φοβάμαι κιόλας… Ξέρω, δεν ξέρω, θέλω να φύγω… Η πατρίδα μου, η Ηπειρος, δεν ξεχνάω ποτέ το πρωινό που έφυγα για την Αθήνα… Κι αυτό το χέρι ένα σταυρουδάκι πέρασε γύρω από το λαιμό μου… Να με φυλάει και να με φιλάει… Αλίμονο σε όποιον τ’ ακουμπήσει… Μόνο η μητέρα των παιδιών μου! Περιμένω ακόμη…
Φοβήθηκα, ερωτεύτηκα, πόνεσα, δούλεψα, είμαι κουρασμένος, μα έχω τρέξει, πολύ… Πάρα πολύ… Μπροστά. Επεσα δυο-τρεις φορές, αλλά «βάζω ‘μπρος τα δυο μου χέρια και σηκώνομαι». Αθήνα, Πάρος, Αντίπαρος, Μυτιλήνη, Αθήνα, Νίσυρος, Ναύπλιο, Κέρκυρα, Κοζάνη, Τήνος, Βενετία, Ρώμη, Γκέτεμποργκ, Ρώμη, Νίσυρος, Σουφλί, Νέα Υόρκη, Σεντ Πίτερσμπουργκ… και πάντα Ηπειρος, μα πάντα!
Οκτώβρης, ο προηγούμενος, αφήνω πίσω μου τη Θεσπρωτία, το καράβι ξεμακραίνει προς το νησί των Φαιάκων και εγώ αποχαιρετώ στη γη του Κάτω Κόσμου, για πρώτη φορά… τη ζωή. Το πρώτο μου είναι. Ο παππούς μου… Του το ορκίστηκα, ξέρει αυτός… Θα το κάνω! Ζω… και γι’ αυτόν! Το χέρι, το άλλο πιο σπάνια με κρατά… Μα όταν το κάνει, ζωή μου δίνει. Ο πατέρας… Ο σοβαρότερος όλων! Ο ποιοτικότερος όλων…
Το χωριό μου, τα παιχνίδια μας εκεί, με τους φίλους, με τα ξαδέρφια μου, στην καρδιά της Ηπείρου. Στη Γη των Σελλών. Κλαρίνα από μικρό παιδί ακούω… κι ο θείος εκεί… «Φεξέ, φεξέ, αϊ η Ανάτολη!» Το ηπειρώτικο παράπονο, σε τραβάει, σε λιώνει και σ’ ανασταίνει. Αυτή η ανάσα μου έδωσε ζωή…

Τώρα τ’ αγγίζω, προσπαθώ μέσα στο ούτι και…
Δεν αντέχω να συνεχίσω, αυτό είναι πιο πάνω απ’ όσο αντέχω τώρα… Είναι και γύρω μου οι άλλοι, που φωνασκούν…
Μα εγώ ζω… Τουλάχιστον!

Ε

2006-05-07T13:19:00.000+03:00

Ε (ψιλον)

Ελευθερία...

Παρασκευή βράδυ, κατά τα μεσάνυχτα… μία ακόμη φορτωμένη εργασιακά εβδομάδα έφτανε ασθμαίνοντας –και ‘γω μαζί της- προς το τέλος της. Ηταν η στιγμή που θα άνοιγα το… παράθυρο. Ετσι πάντα μου μοιάζει το τελείωμα της Παρασκευής… Ένα παράθυρο στο περιθώριο, ανάμεσα στην μόλις περασμένη εβδομάδα και μέχρι –πολύ σύντομα- να ρουφήξει την άμμο η κλεψύδρα και να ξεκινήσει η επόμενη… Ένα παράθυρο μυστικό και μυστικό να μένει, που ανοίγω τα μάνταλα και παίρνω αναπνοές. Ετσι και προχτές, περίμενα πως και πως την πρώτη μετά από καιρό ευκαιρία για μερικές αναπνοές… Ο Rachid Taha άλλωστε με είχε γεμίσει με ανυπομονησία από την προηγούμενη συνάντηση στο πάρκο των Αγίων Αναργύρων και εκτός των άλλων το είχα ανάγκη βρε παιδί μου, να μυρίσω… κόσμο, έρημο, Αλγερία μαζί με… Φράνσια, Αλγέρι μαζί με Παρίσι… Να αφήσω τον εαυτό μου ελεύθερο και–ωωω τι ντροπή- να χορέψω!
Μόνος ήμουν, αλλά τι σημασία? Εχω συνηθίσει τις συναυλίες της μοναξιάς… Φαίνεται πως πολλοί σκέφτονται το ίδιο και πάντα όλο και κάποιον γνωρίζω πάνω στη ζάλη, όταν η συναυλία έχει προχωρήσει στα «καλά» κομμάτια. Μόνος για λίγο ήμουν και πάλι, αφού ως δια μαγείας –για μία ακόμη φορά…- δυο χέρια με χτύπησαν στην πλάτη, δυο μάτια με ανακάλυψαν και χωρίς καλά – καλά να το καταλάβω βρισκόμουν ανάμεσα σε παρέα φίλων που με ξετρύπωσαν ανάμεσα σε εκατοντάδες κόσμου… Ηδη το χαμόγελο είχε διώξει τις κουρασμένες σκέψεις μου, η από κοινού συνωμοσία πήρε ευλογία με… ρακί και οι Amparanoia, μας έδιναν ρυθμικό «χαλί». Τα παιδιά από το 4ο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ έκαναν προθέρμανση για την πορεία της άλλης ημέρας και τριγύρω λέξεις και φράσεις από διάφορες γλώσσες έδιναν πολυχρωμία.
Ο Taha βγήκε στη σκηνή στη 1 και κάτι, κρυμμένος πίσω από τα μαύρα –κλασικά- γυαλιά, υπονοώντας θαρρείς πως ξαφνικά άπλετο εκτυφλωτικό φως φάνηκε από νέους ανθρώπους και είναι αυτό… απαγορευμένο! Το μακρύ του δερμάτινο συμπλήρωνε το σκηνικό… Οι πρώτες νότες ηλεκτρισμού και… εμπλουτισμένου, όχι ουρανίου, αλλά λαούτου έσκασαν στον αέρα και το πανηγύρι ξεκίνησε… Η βραχνή –χαρακτηριστική- φωνή του ήταν εκεί παρούσα, όπως πάντα πήγαινε μια στη Σαχάρα, μια στον γαλλικισμό του και μια στους Clash… Οι ανυποψίαστοι άρχισαν σιγά - σιγά να μπαίνουν στο νόημα και μετά το πρώτο μισάωρο δεν έβλεπες άνθρωπο τριγύρω που να μην χορεύει, που να μην δεχτεί μέσα του τους δαιμονισμένους, αλλά λυτρωτικούς, ψιθύρους των Σούφιδων. Εκεί κάπου ήταν που πιαστήκαμε χέρι - χέρι, 20 ψυχές οι μισοί Ελληνες, οι άλλοι μισοί Τούρκοι και ο ένας έδειχνε στον άλλο τη δική του version στο… χασάπικο! Ηταν η τελευταία φορά που είχα και οπτική επαφή με τον Taha… Μόνο άκουγα, μόνο ένιωθα, μόνο στριφογύριζα, μόνο… γύριζα, γύριζα, γύριζα… στα πίσω, στα απλά, στα αληθινά… Τα παιδιά από την Τουρκία μας κάλεσαν να πάμε να τους βρούμε και την άλλη μέρα. Δάκρυα, συγκίνηση και «we are brothers, that’s the only truth», λύτρωση, χαρά, είμαι άνθρωπος… τελικά. Νιώθω, χορεύω, είμαι… ελεύθερος! Δεν θέλαμε να τελειώσει… Ο θεότρελος –καλά να ‘ναι και να παραμείνει έτσι- μας χάρισε ανκόρ, το ‘χε νιώσει κι αυτός. Το κρύο της βραδιάς είχε γίνει Σιμούν κατευθείαν από τη Βόρεια Αφρική και η πολύχρωμη γενιά μας, έδινε μια ακόμη απάντηση… Ποιους ακριβώς είπατε «απολιτίκ»?
Τύμπανα βγήκαν στο κατόπιν… Τρία παιδιά, τα δυο σίγουρα Αλγερινοί, έπιασαν κρουστά και έκρουσαν ρυθμό… Χτύπος καρδιάς ακούστηκε και απλώθηκε, πέταξε, εκεί που μέχρι πριν από λίγα χρόνια πέταγαν μηχανήματα… Δεν άντεξα πάνω από 20 λεπτά, φοβήθηκα τη χαρά μου, είμαι δειλός, μα έστω και για λίγο ήμουν… ελεύθερος!
Υ.Γ. Φίλε από την Τουρκία, που δεν συγκράτησα το όνομά σου, χάρηκα που σε γνώρισα… Είμαστε αδέλφια! Μπορούμε και... ελεύθεροι!

Δ

2006-05-02T16:49:00.000+03:00

Δ(έλτα)

Δρόμος…
«Όλα είναι δρόμος, δεν είμαι ο μόνος…»
Πριν ακόμη αρχίσουμε να μπουσουλάμε. Και να σου οι στροφές και να και οι λακκούβες. Και ποιος, παρακαλώ ο οδηγός; Λυπάμαι, δεν έχει… Όχι σε αυτή τη ζωή. Κι ας βουίζει στ’ αυτιά συχνά-πυκνά η επωδός… «μικρέ… θα σου πω εγώ τι πρέπει να κάνεις. Τα ‘χω περάσει». Μωρέ και να τα ‘χεις περάσει, άραγε σε ποιο δρόμο; Είχε φώτα; Είχε κίνηση; Ηταν δρόμος ή δρομάκι, μήπως μονοπατάκι; Γι’ αυτό σου λέω… Όλα μοιάζουν να ‘ναι δρόμος, μα ο καθείς το δικό του τραβάει. Λάθος; Ο δρόμος θα δείξει… Μετά την επόμενη –επικίνδυνη- στροφή. Όπως τραγουδάει και ο Ζερβουδάκης στου «Μάγου τα παιχνίδια» του Γαλιάτσου «Σε επικίνδυνη στροφή, την πιο ανύποπτη ώρα, κλείνεις τα μάτια σου και λες, όλα τελειώνουν τώρα…». Μα ο δρόμος είναι και μία έρημος, τραγουδισμένη κι αυτή… «Μονάχος πώς να σε διαβώ, πώς να σε περπατήσω, σε ποιο Θεό ν’ αποκριθώ, βροχή να του ζητήσω…», από τον Θόδωρα τον Κοτονιά. Για όσους γνωρίζουν, ψυχάρα. Για όσους δεν γνωρίζουν, δεν πειράζει… Πάλι ψυχάρα είναι ο Θόδωρας. Για να έρθω στα σωστά τα μέτρα, ψυχούλα… Μα τον δρόμο δεν τον απαρνείται… Μπορείς να κάνεις κι αλλιώς; Αμα ξεφύγεις, το καταλαβαίνεις… Πάλι ένας είναι ο δρόμος, ο δρόμος σου… Και ‘συ το ξέρεις…
«Δεν είμαι μόνος, δεν είμαι ο μόνος,
όλα είναι δρόμος,
η φωτιά, η γιορτή, η απώλεια, ο πόνος
ο κάθε μικρός θάνατος κι ο μεγάλος ο ατέλειωτος κόσμος
όλα είναι δρόμος…»
Που είπε κι ο Αγγελάκας όταν ήταν ακόμη στις «Τρύπες»…
Υ.Γ. Περί της φωτογραφίας... (Hopper, Edward: Landscapes, Road in Maine)

Γ

2006-04-28T12:29:00.000+03:00

Γ (άμα)

Γειτονιά…
Μη μου πείτε πως δεν την θυμάστε ή ακόμη χειρότερα δεν την γνωρίζετε… Θα έχουμε πρόβλημα! Οσο υπάρχει, ας κρατήσουμε την ανάμνηση ζωντανή. Τα παιδικά μας χρόνια της χρωστάνε…
Ξεχρεώνω…
Ξύπνησα, μα ήταν σαν να ονειρεύομαι. Τέλη Μαϊου και το καλοκαιράκι μπήκε γλυκά μέσα από το παράθυρο. Εμπλεξε μαζί του το άρωμα της λεμονιάς που μέσα στο στρόγγυλο πεζουλάκι της οριοθετούσε τον κύκλο της αυλής μας. Εκεί ήταν ο πρώτος παιχνιδότοπος μας. Η μάνα τηγάνιζε τα ψάρια στην κουζίνα, αλλά είχε και τα μάτια της πάνω μας που και που… Δίπλα της η αυλή, σαν όλα σχεδιασμένα για δική της ευκολία. Ας είναι… Το απόγευμα, πηγαίναμε και τριγύρω από το σπίτι μας, στα …πάνω της γειτονιάς. Ξεθαρρεύαμε, πιο πολύ εγώ, λιγότερο η αδερφή μου… Δεν είχε βρει εκεί, στην πρώτη μας γειτονιά αφότου ήρθαμε από τη Γερμανία, φίλες και έκανε παρέα σε μένα και τον κατά τι μεγαλύτερό φίλο μου, τον Γιώργο. Ο οποίος –σε πρώτη… δημοσίευση- επέμενε να μου μιλάει για τον Ολυμπιακό και είχε καταφέρει να με… προσηλυτίσει για ένα χρόνο… Μετά ανέλαβε ο θείος μου :-)
Εκεί γύρω από τη λεμονιά και στις ανηφόρες με τα χώματα, μα και με τα χαρίσματα της γης, γεμάτη με λουλούδια και πράσινο ήταν, κάναμε τα πρώτα μας σχέδια.
Θυμάμαι την πρώτη μέρα στο νηπιαγωγείο, πιο πολύ στεναχωρήθηκα που με το… ζόρι με είχαν ξεκολλήσει από την αγκαλιά της γειτονιάς μου, παρά από αυτή της μάνας μου…
Η γειτονιά η δική σας, που είναι;

B

2006-04-27T16:52:00.000+03:00

B(i) και όχι Βήτα… Είπαμε, ό,τι μας εκφράζει… ό,τι σημαίνει κάτι. Ελληνιστί ή αγγλιστί!
(The) Beatles και όχι Μπιτλς…:-)
Δεν έχω αποσαφηνίσει ακόμη (30 χρονών… γάιδαρος) ποια μοίρα με συνδέει με τα «Σκαθάρια» (παρεμπιπτόντως το «σκαθάρι» της WV είναι από τα αγαπημένα μου αυτοκίνητα, αλλά πάντα αισθητικά γιατί πέραν αυτού δεν σκαμπάζω και πολλά από αυτά τα μηχανήματα :-)).
Υπάρχουν, πάντως ξεκάθαρα και βασικά σημάδια στη ζωή μου που υποδηλώνουν πως αυτό ισχύει.
Γεννήθηκα στο Αμβούργο, εκεί όπου οι Beatles πρωτόπαιξαν ζωντανά, μπροστά στο κοινό του «Star club».
Η δολοφονία του Λέννον ήταν το πρώτο πολιτικοκοινωνικό γεγονός που αντιλήφθηκα ως μικρό παιδάκι τότε και με συγκλόνισε…
Και… γύρω στα 13 μου άκουσα το Blue album… Το άκουσα αμέτρητες φορές και συνέχισα με το Red, Rubber soul, Revolver, Abbey Road –βεβαίως- και… ησύχασα 12 χρόνια αργότερα περίπου.
Θυμάμαι ακόμη το εξής… Στα 1994, το φθινοπωράκι –αγαπημένη μου εποχή- ήταν οι πρώτες μου ημέρες στην Αθήνα και ανακάλυπτα τα… βασικά με βόλτες στο κέντρο. Οντας, στην πλατεία Συντάγματος ένα πρωινό συναντώ έναν τύπο μαζί με την κοπέλα του, από την Αυστρία που ήταν μουσικός στη συμφωνική ορχήστρα της Βιέννης (!) και με ρώτησε που θα μπορούσε να βρει ένα δισκοπωλείο για έναν σπάνιο δίσκο του Λέννον, το "Two Virgins - Unfinished Music No. 1". Μου είπε πως στην Αυστρία δεν είχε καταφέρει να τον βρει (σε βινύλιο) και ήθελε να δοκιμάσει και εδώ, αν και προκαταβολικά γνώριζε πως δεν είχε πολλές πιθανότητες. Το αξιοπερίεργο, πάντως, δεν ήταν αυτό…
Ηταν το ότι εκείνο το πρωινό και ακριβώς εκείνη τη στιγμή βρισκόμουν καθοδόν για ένα δισκοπωλείο στην Ακαδημίας (και Σίνα γωνία, έχει κλείσει τώρα νομίζω), από το οποίο είχα παραγγείλει ακριβώς αυτόν τον δίσκο!!! Δεν κάνω πλάκα, όπως νόμιζα ότι μου έκανε ο συμπαθής Αυστριακός:-) Πήγαμε μαζί, λοιπόν και πήραμε τα δύο μοναδικά κομμάτια (ολοκαίνουργια) που υπήρχαν τότε στην Αθήνα…

Εχω μέσα μου ως πιο αντιπροσωπευτική εικόνα των Beatles (απεικόνιση στη φωτό…) αυτή από την εποχή του Rubber Soul, αλλά αγαπημένο μου άλμπουμ είναι το «White»… Αν θα πρέπει να διαλέξω ένα…
Δικό σας;

A

2006-04-26T14:36:00.000+03:00

Από πού να αρχίσει και που να τελειώσει κανείς…;
Χμμμ… Γιατί όχι από τα βασικά; Το αλφάβητο… Ένα γράμμα κάθε μέρα! Ένα γράμμα της ζωής μου, μας… Τα βασικά. Από εκεί στα πιο πέρα. Ναι, αυτό είναι! Πού θα τελειώσει αυτό; Είναι ανάγκη να συμβεί έτσι; Κανένα τέλος! ‘Η αν έρθει, ας έρθει…
Αλφα…
Όπως Βικτόρια Αμπρίλ! Μούσα του Αλμοδόβαρ, εκρηκτική περσόνα, δεν κρύβεται… εκφράζει τον ερωτισμό, μα και το… ψάξου! Μεγάλη η προσφορά της στο ευρωπαϊκό σινεμά, μα και σε καμπάνιες κατά του AIDS… Θα πρότεινα, όχι κάποιες από τις γνωστές της συνεργασίες με τον Αλμοδόβαρ, μα το… αναπάντεχο «101 Rejkavik»!
Με καριέρα και στο τραγούδι! Πιο πρόσφατο το «Putcheros Do Brasil»…

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Πλήρες όνομα
Victoria Merida Rojas

Ημερομηνία γέννησης
4 Ιουλίου 1959

Τόπος γέννησης
Μάλαγα, Ισπανία

ΑΥΤΟΓΡΑΦΟ (εννοείται πως υπάρχει...!)

2006-04-25T18:32:00.000+03:00

Τέσσερις οι εποχές

Πέρασε το θρόισμα
με νότες του Βιβάλντι
τ’ αντίο ήταν του χειμώνα
της Ανοιξης τ΄ αγνάντι