beatlus

Σάββατο, Δεκεμβρίου 23, 2006

Καλικάντζαροι



Ερχονται σαν αύριο, κάθε παραμονή Χριστουγέννων. Φήμη καλή δεν τους συνοδεύει, μα ούτε και κακή… Πώς γίνεται αυτό… Μα, είναι ζαβολιάρηδες, αυτή είν’ η αιτία… Λέγεται, πως ολοχρονίς κόβουν το δέντρο της γης και τα «Δωδεκαήμερα» ανεβαίνουν στον απάνω κόσμο και κάνουν… ό,τι τους κατέβει στο κεφάλι… Μα, και πάλι… δεν κάνουν και τίποτα κακό. Απλά, υπενθυμίζουν πως μπορούμε να γίνουμε και για λίγο παιδιά. Κακό είν’ αυτό;
Φίλοι μου, καρδιακοί, από τα παιδικά χρόνια, όταν οι ιστορίες της γιαγιάς και του παππού πλημμύριζαν τα αυτιά μου, με την ολόχρωμη ελληνική παράδοση και μου ‘διναν εφόδια για μια ζωή. Τους έψαχνα στα γεφύρια του χωριού μου και κατά το σούρουπο πλάι στην όχθη του ποταμού, λίγο πιο κάτω από το πατρικό μας… Εκείνη την ώρα που το μωβί του ουρανού, μπερδεύεται με την ομίχλη του δεκεμβριανού κρύου και… να ‘σου το παραμύθι, ολοζώντανο μπροστά σου!
Δεν θα αναφέρω αν τους είδα ποτέ, θα πω όμως πως ξέρω πως υπάρχουν… μα, εμείς δεν βλέπουμε και τόσο καλά –πια- ώστε να τους αντικρίσουμε. Και πάλι, όμως, τις πληγές μας τις ξέρουμε κι αν αποδιώξουμε για λίγο ό,τι μας κάνει και… κορδωνόμαστε με έπαρση, ίσως και να τα καταφέρουμε. Ετσι, μου ψιθύρισαν κάποτε…
Καλώς ορίσατε, αγαπημένοι μου φίλοι!!! Υ.Γ. Φωτογραφία από http://perso.orange.fr/consulat.grece.grenoble/noel/Kalikantzari.jpg

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 15, 2006

Θα σου φανερωθώ…


Αν είναι να γίνει, δεν φοβάμαι, μα θέλει να αξίζει τον κόπο.
Το ξέρεις το μέλι των γκρεμών; Στο λέει, το ποθεί… και ξέρεις τι; Δεν έχει σημασία που θα φτάσεις και δεν θα έχει απομείνει ούτε μια στάλα, έτσι για δείγμα… Οι πληγές και όσα μέσα στην αγωνία σού συμβούν, μέχρι να φτάσεις, πολλά θα σου αφήσουν. Θα σου γεμίσουν την ψυχή, θα σε εξαντλήσουν και θα σε ξαποστάσουν μαζί…
Λύτρωση είναι… Είσαι άλλος, μετά.
Μα, εκεί στο μέλι των γκρεμών, σαν θα απλώσεις το χέρι και θα καρτεράς για το θαύμα, γίνει - δεν γίνει… φως θα απλωθεί…
Κι όταν ξανά στα πόδια σου σταθείς, το μέλι θα έχει γλυκάνει το μέσα σου… Άλλος θα ΄σαι και πιο ήσυχος και… αξίζει τον κόπο.
Ξέρεις κάτι; Υπάρχουν αυτά που αξίζουν τον κόπο…
Περπατώ, τελευταία, με μόνη αγαλλίαση αυτή τη σκέψη… Πολλά με «χτυπούν» μέσα μου, μα αυτό σανίδα γαντζώνεται στα χέρια μου…
Υ.Γ1. Τελειώνοντας τις φράσεις μου, ο νους πέταξε στον Θοδωράκη, στον Θάνο, στη Δροσοπηγή, στην Πύλη… Είναι όσο δικό μου και δικό τους…
Υ.Γ2. Επίσης, αυτό για την ξαδέρφη μου την Ελενα. Ας ταξιδέψει μέχρι το Μπούενος Αϊρες… Με «καλό άνεμο»… http://www.rocknball.gr/finito_la_musica-live.html

Υ.Γ3. Η φωτό από http://img65.imageshack.us/img65/6046/kaktexsunset55su.jpg

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 08, 2006

8 Δεκεμβρίου, 10.39 μ.μ.


Γεννήθηκα εκεί όπου ξεκίνησε… Τον πρωτοθυμάμαι ως το πρώτο νέο επικαιρότητας που έτρεχε πάνω από τον πλανήτη πολύ πριν από το νετ του ιστοκόσμου…
Είναι στη μνήμη εκατομμυρίων ανθρώπων, μα με μοναδικό τρόπο στον καθένα… έτσι καταλαβαίνω.
Πριν από λίγες ημέρες ανόητη βούληση έριξε γκρίζο στις ψυχής μου τα κρατημένα γι’ αυτόν…
Δεν με νοιάζει… Ο μωρός ας είναι και ευτυχισμένος…
Και ούτε δυστυχία φέρνει η σημερινή ημέρα, που μας θυμίζει πως λείπει…
Ευτυχία μόνο και χαρά που πέρασε και άφησε… πολλά.
Γεια σου, φίλε μου… Απόψε για εσένα!