beatlus

Δευτέρα, Οκτωβρίου 09, 2006

Είναι του δρόμου η χαρά…


Ναι, κάτι από «Βαλκανιζατέρ» είχε το «μυστικό ταξίδι»…
Παρασκευή απόγευμα και όλα είχαν κανονιστεί από καιρό… Μαζί με τον Λ. είχαμε σχεδιάσει… χωρίς καμία λεπτομέρεια όλα όσα επρόκειτο να συμβούν…
Απαραίτητα προϋπόθεση, δίωρο υλικό με επιλογές από cd με διαφορετικό περιεχόμενο, που όταν ενώνεται ένα προς ένα, όλο μαζί σχηματίζει μια ολοκληρωμένη ιστορία, σαν παζλ…
Τώρα που το σκέφτομαι, μου έχουν μείνει περισσότερο οι δύο πρόλογοι… Το «βαλς της Αμελί» στην πρώτη περίπτωση, ο «Βραχνός Προφήτης» από την άλλη…
Ειδικά, στον στίχο «το πιο γλυκό βιολί, το παίζει ο θάνατος» του Θανάση, σκέφτηκα πως καθόλου αποκρουστική δεν είναι αυτή η σκέψη, μα μια ζεστασιά μου άφησε…
Κέρδη…
Οι ιστορίες που ξετυλίχθηκαν… Ο Λ. είναι πρώτα φίλος μου και κατόπιν συγγενής και είναι κάτι που μου είναι πολύτιμο.
Οι εικόνες που μας χαρίστηκαν… Κοντά στο δειλινό, ειδικά…
Το χαμόγελο που μας ξέφυγε, όταν πατήσαμε τα σύνορα του νομού Αρτας και αντικρίσαμε την ταμπέλα με την ένδειξη «Καλωσορίσατε στην Ηπειρο…»
Η έκπληξη και η χαρά που γεννήσαμε στον πατέρα και την μητέρα, στα ξαδερφάκια μας τα δυο, στον Β., που μας περίμενε ως αργά και βγήκαμε βόλτα όλοι μαζί… Και πού πάμε Παρασκευή βράδυ, σε μια εποχή μη αιχμής, στην επαρχία;
Αποζημίωση πλήρης… Καταλήξαμε σε μπαρ, όπου ο… διαχειριστής των μουσικών ή dj είχε αραδιάσει Πετρο-Λούκα με Κυρίτση στον κλασικό δίσκο της συνεργασίας τους με τα ηπειρώτικα… Αλλωστε, τι στο καλό; Στην καρδιά αυτού του τόπου, τι θα ‘πρεπε να ακούσουμε; Το ‘φχαριστηθήκαμε, ώσπου η κούραση βάρυνε τα βλέφαρα όσο δεν πήγαινε άλλο…
Ξυπνήσαμε χορτάτοι με τον ύπνο που πνέει στο νου και στην ψυχή ο αέρας ο καθαρός…
Κινήσαμε χωρίς μεγάλη καθυστέρηση για το χωριό…
Βρέθηκα προ δύο διαστάσεων… Το σπίτι του παππού μας περίμενε μεταμορφωμένο… Απλωσαν τα όνειρά τους ο πατέρας και η μητέρα και όμορφα η ηρεμία ήδη τους περιμένει… Χριστούγεννα, λίγο πριν, λίγο μετά θα ανοίξει η πόρτα για να κλείσει στην αγκαλιά του –το σπίτι- μια νέα –για όλους μας- ζωή…
Ενιωσα τη χαρά και του παππού… Μας έβλεπε…
Φτιάξαμε και τη σόμπα της γιαγιάς… Μαζί με τον Λ. και τον μπαμπά, βάλαμε το χέρι μας πάνω στο παράθυρο που ζητούσε διαμόρφωση… Ενιωσα την αγάπη και την ένωση της οικογένειας. Ενιωσα χαρά… Αρπαξα και το παλιό καρότσι της αυλής και μάζεψα όσα χόρτα μπορούσα από τα απλωμένα… Ενιωσα σαν να παίρνω βαθιές ανάσες από αλήθεια και αποτοξίνωση από τα βρώμικα…
Βιαστικό, αλλά πέρασμα και από τη γιαγιά Β. και τον παππού Χρ. Η Β. με χαμόγελο γεμάτο με ευχαρίστησε για την εικόνα της Παναγιάς της Σπυλιανής που της είχα στείλει από τη Νίσυρο… Το φωτισμένο της πρόσωπο μου άφησε χρέος για πολλά καλούδια…
Απόγευμα, γλυκός καφές μέσα σε χαρούμενη ψιλή βροχή… Πέρασαν και φίλοι απ’ τα παλιά… Ζευγάρια είναι πια… Παντρεύτηκαν ήδη πολλοί απ’ αυτούς… Γλυκό και ζεστό είναι αυτό…
Ο γυρισμός, ξημερώματα… Κούραση, ναι… Αλλά αντοχές καινούργιες…
Σαν να παίζει το «βαλς της Αμελί» συνεχώς από το πρωί της Κυριακής…


Υ.Γ. Φωτογραφία από http://www.who-is-who.gr/areainfo/areainfoepiruse.htm

7 Comments:

  • At 6:31 μ.μ., Blogger Xνούδι said…

    Είναι κάτι δρόμοι που σε φέρνουν κοντά σε στιγμές μικρές, μα και τόσο μεγάλες ταυτόχρονα. Αυτές που γεμίζουν την ψυχή του ανθρώπου και καμιά φορά την ξεχειλίζουν. Το να βρεθείς σε μέρη αγαπημένα, που ζουν οι άνθρωποι της ζωής σου, αυτοί που σε έκαναν ότι είσαι σήμερα, το θεωρώ μοναδικό.

    Όμορφες και οι μουσικές σου μπιτλάκι. Απόλυτα δεμένες με το συγκεκριμένο ταξιδι, είμαι σίγουρη.
    Ατέλειωτα να είναι και όλα τα υπόλοιπα.

    υγ. Εμένα προχτές ένα βιολί, μου ψιθύρισε πως παίζει πιο όμορφα τις χορδές του η ζωή. Και ξέρεις γιατί? Γιατί η μουσική έκταση του συγκεκριμένου οργάνου, φτάνει μέχρι και τους 44 χρωματικούς φθόγγους.Δεν μπορώ να συνδέσω τόσο ήχο και "χρώμα" με τον θάνατο. Αυτός μου φέρνει κάτι σε κοντραμπάσο.
    Μα ο αγαπημένος σου Θανάσης, ξέρει σίγουρα περισσότερα.

    Φιλιά.

     
  • At 7:46 μ.μ., Blogger beatlus said…

    Δεν θα διαφωνήσω... Μόνο που μου φάνηκε ακριβώς σαν απενεχοποίηση μιας τέτοιας στιγμής. Κάτι σαν αφαιρετική αναζήτηση της ομορφιάς ακόμη και τότε...

     
  • At 1:54 π.μ., Blogger Vasi said…

    Η έκπληξη ήταν έκπληξη τελικά, ωραία έκπληξη. Αν όμως είχα μυριστεί το προηγούμενο post σου θα είχες και... αντέκπληξη!!

     
  • At 9:24 π.μ., Blogger Pythia said…

    Ψυχάκι.... ......... ....
    άφωνη, ξέρεις!

    Να μου φιλήσεις γλυκά τον υπέροχο Λ. και... τα λέμε!

     
  • At 5:12 μ.μ., Blogger beatlus said…

    vasi, την άλλη φορά να χορέψουμε, όμως, ε?
    pythia, θα μεταφέρω τα φιλιά σου... Αφωνη ποτέ δεν γίνεται να μένεις... Αντιφατικό... Εχεις πάντα πολλά να πεις:-)))

     
  • At 10:42 μ.μ., Blogger Alexandra said…

    η επιστροφή στη μήτρα που μας μεγάλωσε, είναι λυτρωτική... με μουσικές λατρεμένες, ακόμα καλύτερα (με ανθρώπους που αγαπάμε, δώρο)

     
  • At 9:05 μ.μ., Blogger Jimmy Bloody Rose said…

    πατρίδα, από πού ακριβώς στην Ήπειρο?
    Είναι post τώρα αυτό?!
    Με γαργαλάς να την κάνω......!!!!!
    ΧΕΧΕΧΕ!!!

     

Δημοσίευση σχολίου

<< Home