beatlus

Δευτέρα, Οκτωβρίου 30, 2006

Συννέφιασε…


Όταν συννεφιάζει, ήλιος προβάλλει μέσα μου…
Όταν συννεφιάζει, χαμόγελο κρυφό με χαϊδεύει στον ώμο…
Όταν, όπως και σήμερα συννεφιάζει, θέλω να φύγω από τη δουλειά και να περπατάω

με τις ώρες.
Μετά να πάω για ένα ζεστό καφέ και να διαβάσω εφημερίδα δίπλα από παράθυρο,
ώστε να ακούω και να βλέπω τη βροχή…
Κατόπιν και ένα Πόρτο…
Μόνος…
Όταν συννεφιάζει, όπως και σήμερα, μέσα μου αρχίζει το… καλοκαίρι…
Σαν σήμερα ξυπνώ από τη χειμερία νάρκη…
Φοράω τα ψηλά παπούτσια και… φύγαμε!

Υ.Γ. Έχω λύπη μέσα μου, μα το ταξίδι δεν περιμένει…

Παρασκευή, Οκτωβρίου 20, 2006

Ξ


Ξενιτιά…

Ώχρα… Κρύο και μουντάδα, χωρίς να κρυώνω, αλλά κρύο. Γκρίζο είχε πολύ, μάλλον γι’ αυτό μου ‘μεινε και του ‘χω αδυναμία. Οι πολύ δικοί σου άνθρωποι οι μόνοι κοντινοί και η φράου… (πρέπει να ζητήσω από τη μητέρα μου να μου θυμίσει το όνομά της) που μου κράταγε παρέα, όταν η γονείς μου έλειπαν στο εργοστάσιο… Τώρα που έφερα πίσω τις αναμνήσεις, ήρθε και η λύπη μου, όταν την αποχαιρέτισα… Αυτός, μάλλον, ήταν ο πρώτος αποχωρισμός… Να ζει, άραγε…;
Πολύβουο το Αμβούργο, μα στην εξοχή μέναμε και ησυχία και μυρωδιά από πεύκο είχε εκεί γύρω… Η βόλτα στο δάσος, η πιο έντονη θύμηση…
Αργότερα, ξενιτιά, ήταν κι άλλα… Κυρίως, ο χρόνος που μετρούσαμε κι αλλιώς. Με τα γράμματα και τα τηλεφωνήματα της γιαγιάς και του παππού… Μετρούσαμε και το πόσο ακόμη μακριά είναι ο Ιούλιος που θα τους έφερνε με άδεια στην Ελλάδα… Οι ιστορίες απ’ τα χείλη τους σωρός… Ακόμη και απ’ τα περάσματα απ’ την αμόλυντη ακόμη τότε –και ενωμένη- Γιουγκοσλαβία…
Ο παππούς μου έριξε στα αυτιά, από εκείνες τις εποχές, μπόλικη σλάβικη μουσική… Της είχε αδυναμία…
Λες γι’ αυτό να μου αρέσει η έθνικ; Του χρωστάω, αν ναι… Οπως και για τα δώρα που πάντα μου κουβαλούσε από τη Στουτγκάρδη…
Υ.Γ1. Πρόσφατα, αντίκρισα και την ξενιτιά της Αμερικής… Ελληνες του ΄60 είναι ακόμη και πιο αμερικανάκια τα πιο νέα παιδιά… Λογικό, μερικές φορές όμορφο κι άλλες όχι… Οπως τα περισσότερα…
Υ.Γ2. Στη φωτογραφία, η Blankenese… Εκεί πρωτοάνοιξα τα μάτια μου…:-)

Χρόνος, άχρονος


Σ, Κ, Δ, Τ, Τ, Π, Π
Σά, Κυ, Δε, Τρ, Τε, Πέ, Πα,
Σάβ, Κυρ, Δευ, Τρί, Τετ, Πέμ, Παρ,
Σάββ, Κυρι, Δευτ, Τρίτ, Τετά, Πέμπ, Παρα,
Σάββατ, Κυριακ, Δευτέρ, Τρίτη, Τετάρτ, Πέμπτη, Παρασ,
Σάββατ, Κυριακ, Δευτέρ, Τρίτη, Τετάρτ, Πέμπτη, Παρασ,
Σάββατο, Κυριακή, Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκ,
Σάββατο, Κυριακή, Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκε,
Σάββατο, Κυριακή, Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευ,
Σάββατο, Κυριακή, Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή,

Πώς στο καλό πέρασε και τούτη η ‘βδομάδα…
Και πώς γίνεται να χρειάζομαι, ήδη, περισσότερο χρόνο για το ΣΚ που έρχεται…
Υ.Γ. Χθες βράδυ βρήκα και συμμάζεψα έναν κόκκινο αναπτήρα Bic… Με περίμενε έξω από το σπίτι μου… Αφού δεν καπνίζω, θα ανάβω με αυτόν τα κεριά του χειμώνα, που όταν λιώσουν, η Ανοιξη θα ‘ναι εδώ ξανά…

Δευτέρα, Οκτωβρίου 16, 2006

Εκλογές 2006…



Τα αποτελέσματα –και- των σημερινών εκλογών (σ.σ. η κάλπη «στήνεται» καθημερινά) ανέδειξε, κατέδειξε και υπέδειξε τα στελέχη, που καθορίζουν όρια, ορίζουν επιθυμίες και ερίζουν για άλλα πολλά…

Έλαβαν…
Νέο cd Rachid Taha………………………….................25%
Νέο cd Loreena Mackennit……………………..............25%
Νέα πνοή φθινοπώρου……………………….................10%
Νέα… γενικώς…………………………………..............5%
Η χθεσινή καθαρή αύρα του κρύου……………..............5%
Beirut (η έκπληξη…)……………………………............5%
Yazdjian-Κιουρτζόγλου-Καρύπης-Λαμπράκης…............5%
Οσα μέσα μου «καίνε»……………….............το υπόλοιπο
Συνομιλία με Στάθη Δρογώση…...αναπάντεχα ουσιαστική!
Συνομιλία με Σάββα Σιάτρα……………...........ανεκτίμητη


Υ.Γ1. First we take Manhattan, then we take Berlin…

(Μου) απομένει το Βερολίνο…

Υ.Γ2. Φωτό από http://www.mdarchives.state.md.us/msa/speccol/sc2200
/sc2221/000031/000000/html/ballotbx.jpg

Παρασκευή, Οκτωβρίου 13, 2006

Released on 16 October



"There is no Nostalgia
Certainly no pride
A little sadness
Hope
Love
Humanity
...Memory...
Let's talk about memory
...memories

Some claim that those who have best used (distorted) it are amnesiacs

...Pourquoi?...
...Why?...
...Porque'?...
...Aalach?...
...Ayen?...
...La ma?...
Democrats, unknowingly or knowingly, have forgotten the people


...Contemt...
I despise "democrats" (demoncrats?)
No Democrasy
"I love" is a mistake
the true spelling is "LOVE"
It's easy to write...?
But
Diwan
Diwan
Diwan"

Rachid Taha


O Βενέδικτος ακούει Rachid Taha; Ο Τζορτζ Ντάμπλιγιου;

Παιδιά... released on 16 October...

Υ.Γ. I despise "democrats" (demoncrats?)
No Democrasy
"I love" is a mistake
the true spelling is "LOVE"


Δευτέρα, Οκτωβρίου 09, 2006

Είναι του δρόμου η χαρά…


Ναι, κάτι από «Βαλκανιζατέρ» είχε το «μυστικό ταξίδι»…
Παρασκευή απόγευμα και όλα είχαν κανονιστεί από καιρό… Μαζί με τον Λ. είχαμε σχεδιάσει… χωρίς καμία λεπτομέρεια όλα όσα επρόκειτο να συμβούν…
Απαραίτητα προϋπόθεση, δίωρο υλικό με επιλογές από cd με διαφορετικό περιεχόμενο, που όταν ενώνεται ένα προς ένα, όλο μαζί σχηματίζει μια ολοκληρωμένη ιστορία, σαν παζλ…
Τώρα που το σκέφτομαι, μου έχουν μείνει περισσότερο οι δύο πρόλογοι… Το «βαλς της Αμελί» στην πρώτη περίπτωση, ο «Βραχνός Προφήτης» από την άλλη…
Ειδικά, στον στίχο «το πιο γλυκό βιολί, το παίζει ο θάνατος» του Θανάση, σκέφτηκα πως καθόλου αποκρουστική δεν είναι αυτή η σκέψη, μα μια ζεστασιά μου άφησε…
Κέρδη…
Οι ιστορίες που ξετυλίχθηκαν… Ο Λ. είναι πρώτα φίλος μου και κατόπιν συγγενής και είναι κάτι που μου είναι πολύτιμο.
Οι εικόνες που μας χαρίστηκαν… Κοντά στο δειλινό, ειδικά…
Το χαμόγελο που μας ξέφυγε, όταν πατήσαμε τα σύνορα του νομού Αρτας και αντικρίσαμε την ταμπέλα με την ένδειξη «Καλωσορίσατε στην Ηπειρο…»
Η έκπληξη και η χαρά που γεννήσαμε στον πατέρα και την μητέρα, στα ξαδερφάκια μας τα δυο, στον Β., που μας περίμενε ως αργά και βγήκαμε βόλτα όλοι μαζί… Και πού πάμε Παρασκευή βράδυ, σε μια εποχή μη αιχμής, στην επαρχία;
Αποζημίωση πλήρης… Καταλήξαμε σε μπαρ, όπου ο… διαχειριστής των μουσικών ή dj είχε αραδιάσει Πετρο-Λούκα με Κυρίτση στον κλασικό δίσκο της συνεργασίας τους με τα ηπειρώτικα… Αλλωστε, τι στο καλό; Στην καρδιά αυτού του τόπου, τι θα ‘πρεπε να ακούσουμε; Το ‘φχαριστηθήκαμε, ώσπου η κούραση βάρυνε τα βλέφαρα όσο δεν πήγαινε άλλο…
Ξυπνήσαμε χορτάτοι με τον ύπνο που πνέει στο νου και στην ψυχή ο αέρας ο καθαρός…
Κινήσαμε χωρίς μεγάλη καθυστέρηση για το χωριό…
Βρέθηκα προ δύο διαστάσεων… Το σπίτι του παππού μας περίμενε μεταμορφωμένο… Απλωσαν τα όνειρά τους ο πατέρας και η μητέρα και όμορφα η ηρεμία ήδη τους περιμένει… Χριστούγεννα, λίγο πριν, λίγο μετά θα ανοίξει η πόρτα για να κλείσει στην αγκαλιά του –το σπίτι- μια νέα –για όλους μας- ζωή…
Ενιωσα τη χαρά και του παππού… Μας έβλεπε…
Φτιάξαμε και τη σόμπα της γιαγιάς… Μαζί με τον Λ. και τον μπαμπά, βάλαμε το χέρι μας πάνω στο παράθυρο που ζητούσε διαμόρφωση… Ενιωσα την αγάπη και την ένωση της οικογένειας. Ενιωσα χαρά… Αρπαξα και το παλιό καρότσι της αυλής και μάζεψα όσα χόρτα μπορούσα από τα απλωμένα… Ενιωσα σαν να παίρνω βαθιές ανάσες από αλήθεια και αποτοξίνωση από τα βρώμικα…
Βιαστικό, αλλά πέρασμα και από τη γιαγιά Β. και τον παππού Χρ. Η Β. με χαμόγελο γεμάτο με ευχαρίστησε για την εικόνα της Παναγιάς της Σπυλιανής που της είχα στείλει από τη Νίσυρο… Το φωτισμένο της πρόσωπο μου άφησε χρέος για πολλά καλούδια…
Απόγευμα, γλυκός καφές μέσα σε χαρούμενη ψιλή βροχή… Πέρασαν και φίλοι απ’ τα παλιά… Ζευγάρια είναι πια… Παντρεύτηκαν ήδη πολλοί απ’ αυτούς… Γλυκό και ζεστό είναι αυτό…
Ο γυρισμός, ξημερώματα… Κούραση, ναι… Αλλά αντοχές καινούργιες…
Σαν να παίζει το «βαλς της Αμελί» συνεχώς από το πρωί της Κυριακής…


Υ.Γ. Φωτογραφία από http://www.who-is-who.gr/areainfo/areainfoepiruse.htm

Παρασκευή, Οκτωβρίου 06, 2006

Εκδρομή…


Είναι διαφυγή, απόδραση ή ευκαιρία για δράση;
Υπεκφυγή ή φυγή προς τον ίδιο σου τον εαυτό;
Ο προγραμματισμός πόσο επηρεάζει τη «μαγεία»;
Σήμερα, απρογραμμάτιστα, πρόχειρα, όμορφα, υπέροχα…
Η άσφαλτος θα κυλήσει κάτω από την πλατφόρμα του αυτοκινήτου και το νήμα θα φτάσει μέχρι τις… κληματαριές!
Ηρθε η ώρα του τρύγου…

Τα σταφύλια φέτος είναι μόνο για τσίπουρο. Όχι για κρασί.
Ούτε ο παππούς είχε βγάλει πέρυσι..
Πάω να δουλέψω με όλη μου την καρδιά… Στην επιστροφή θα δούμε…

Κυριακή, Οκτωβρίου 01, 2006

Θα τα πούμε…



Θα ήθελα να τα ξαναπούμε. Να σε ακούω να μιλάς, αν και αυτό δεν έχει σταματήσει να συμβαίνει ποτέ, από όταν είπαμε «αντίο». Θα ήθελα να σταματούσε ο χρόνος εκείνο το βροχερό πρωινό, που με έσπρωξε η βροχή μέσα στο καράβι, αλλά το βλέμμα δεν μπορούσε να το σπρώξει…
Θα ήθελα να είναι πάλι Ιούλιος 2005, που με όλη τη ζωή μπροστά στα μάτια σου, με πήγες 50 χρόνια πίσω. Ηξερες. Δεν σου είπα πως ήξερα και ‘γω. Σου ψιθύρισα κάτι. Φυλαχτό μου το ‘χω αυτό το μυστικό. Ξέρω πως και ‘συ επίσης. Αφού κι Αυτός ακόμη, δεν τολμάει να σε ρωτήσει.
Χθες, με πήρε τηλέφωνο ο μικρότερος, στο χάδι σου που έχει σκύψει και κορνίζα εμείς, δηλαδή εσύ, είμαστε μέσα, εμείς, εσύ επί τρία… Ακουσα τι μου είπε. Ακουσα αυτό, δηλαδή, που εσύ κανόνισες.
Θα θελα… Όχι δεν θα μπορούσα να ζητήσω αυτό… Δεν είναι ότι δεν γίνεται… Όλα είναι όπως είναι και γι’ αυτό η ομορφιά στο δειλινό είναι μωβ και μπλε και λίγο θαλασσιά.
Θέλεις να μου ζητήσεις κάτι; Καν’ το. Σύντομα, θα είμαι άξιος και πάλι να σε ακούω…
Όπως με άκουσες και ‘συ εκείνο το πανέμορφο βραδάκι του περυσινού Οκτώβρη…
Σταματάω, τώρα, εδώ…
Ένα «γεια» ήθελα να πω… Είμαι σίγουρος ότι περνάς καλά…
Θα τα πούμε…