beatlus

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 13, 2006

…hang over!


Θα μπορούσα;
Θα μπορούσα, ναι…
Εχω ακούσει και εγώ, όπως όλοι μας –φαντάζομαι- πάμπολλες ιστορίες για την 11η Σεπτεμβρίου 2001 και ό,τι συνέβη εκείνη την ημέρα στη Νέα Υόρκη…
Παραθέτω, τη δική μου εκδοχή…
Βρέθηκα τον Μάρτιο στη αμερικανική μεγαλούπολη. Ηταν η πρώτη μου φορά και νομίζω, κάπου έχω γράψει, πως το προηγούμενο της πτήσης μου βράδυ –άθελά μου- έκανα καψώνι στον
knight ζητώντας του το Englisman in New York…:-) Για το συγκεκριμένο περιστατικό θυμάμαι ακόμη, πως δούλευα ως τα μεσάνυχτα στη δουλειά μου και κατεβαίνοντας την Μεσογείων, συνειδητοποίησα πως λίγες ώρες αργότερα… πετούσα για το «Μεγάλο Μήλο»… Ε, αυθόρμητα σήκωσα το τηλέφωνο, σχημάτισα το …4800κλπ. και ζήτησα ένα κατευόδιο-χατίρι από τον ιππότη…
Ενιγουέι…
Σάββατο, βράδυ, αρχές Μαρτίου και το κρύο στη Νέα Υόρκη είναι τσουχτερό… Δεν έχω συνέλθει ακόμη από τη διαφορά ώρας και είμαι σχεδόν έρμαιο στο κάθισμα ενός αυτοκινήτου, για μια βόλτα στο Μανχάταν. Προσωπικά, το ότι περπάτησα στο πεζοδρόμιο του Ντακότα μου έφτανε και μου περίσσευε, αλλά το πιο σύγχρονο αμερικανικό, εθνικό μνημείο ήταν κοντά και πώς να αντισταθείς…
Φτάσαμε με αργή οδήγηση, ώστε να το παρακολουθώ προσεκτικά… Κατέβηκα, μόνος μου και πλησίασα… Μια τεράστια πλατεία-εργοτάξιο στο κέντρο της μητρόπολης του κόσμου (μην με παρεξηγείτε, το ξέρω πως ο ομφαλός είναι πιο κοντά μας…), να περικλείεται από ενισχυμένο συρματόπλεγμα, που πάνω του καρφιτσωμένες κάρτες, λουλούδια και άλλα αντικείμενα στη μνήμη των θυμάτων. Και, μάλιστα, απ’ ό,τι κατάλαβα τα περισσότερα πολύ φρέσκα… Τουλάχιστον, οι «Γιάνκηδες» το ‘χουν αυτό… Δεν ξεχνούν…
Τεράστιοι προβολείς, ολοκλήρωναν έναν σκηνικό που έβριθε από παρελθόν και έχτιζε μέλλον…
Είχα αφεθεί σε ό,τι ακουμπούσε το βλέμμα μου, ώσπου… μια κλήση στο κινητό με απέσπασε από την απόλυτη αφοσίωση.
«Ελα, ρε φίλε, πού είσαι»…
«Εεεε, στο «Ground Zero» είμαι, αλλά απ’ ό,τι καταλαβαίνω και εσύ σε… «Ground Zero», είσαι», του απαντώ…
Ηταν ο «δάσκαλος» που σε ένα hang over από ευθυμία ποτού και ξενυχτιού, είχε ξεχάσει πως βρίσκομαι στην… άλλη άκρη του κόσμου…
Γέλασα πολύ και ακόμη, χαμογελάω…
Μόνο, που το γέλιο μου κόβεται, όταν σκέφτομαι –ακόμη και τώρα- το πόσοι θα πρέπει να βρίσκονταν σε hang over την 11η Σεπτεμβρίου 2001 για να συμβεί, ό,τι συνέβη, κυρίως… στο μέρος που συνέβη!
Το να οδηγήσεις ένα τεράστιο αεροσκάφος, στην καρδιά του Μανχάταν, ανάμεσα από εκατοντάδες ουρανοξύστες και υπό την ασφυκτική πίεση μιας πολεμικής αεροπορίας που… ποτέ δεν κοιμάται (καλά, που και που τον… παίρνει λίγο -άντε βρε, ο νους σας αμέσως στο πονηρό-…:-)) προϋποθέτει είτε να είσαι ο… Σούπερμαν, ή να σου έχουν ανοίξει διάπλατα την αερόπορτα και να σε καθοδηγούν κιόλας…
Αϊντε, γιατί κάποιοι νομίζουν πως είμαστε διαρκώς σε… hang over!

3 Comments:

  • At 10:18 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα said…

    Μου θύμισες στιγμές...
    Πήγα τρείς μήνες πριν από σένα, ήταν τα Χριστούγεννα.
    Το απίστευτο κρύο, το θέαμα τριγύρω, η αίσθηση του "πόσο μακριά"...

    Όσο για τα hang over και τα "hang over"; Συμφωνώ, πως αλλιώς;

     
  • At 10:43 μ.μ., Blogger beatlus said…

    Η αίσθηση του "πόσο μακριά"... Οντως...

     
  • At 9:51 π.μ., Blogger Ανδρομεδα said…

    το αντίθετο του hang over είναι
    hang start;

     

Δημοσίευση σχολίου

<< Home