beatlus

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 21, 2006

Τρελή κι…αδέσμευτοι!


Όχι, ο τίτλος δεν είναι λάθος… Δεν ήθελα να γράψω κάτι άλλο και μου ξέφυγε.
Τρελή κι…αδέσμευτοι! Ετσι ακριβώς προλόγισε ο Νικόλας ο Παπάζογλου το «Τρελή κι αδέσποτη», παρακινώντας όσους πιστούς βρέθηκαν στο «Βράχων» να παραμείνουν αδέσμευτοι! Λιτός, όπως πάντα θα μου πει κανείς, όσο ποτέ απ’ όσες φορές, προσωπικά τον έχω δει, θα απαντήσω… Λιτός, μα με μεγάλο κέφι, πολύ χαλαρός, έπαιζε και αστειευόταν με όλους, τσούγκριζε ποτηράκι για «εις υγείαν», άκουγε παραγγελίες και άλλαζε το πρόγραμμα, χόρευε από μπάλο μέχρι και σούστα, πιασμένος χέρι-χέρι με τον εδώ και μία δεκαετία δίπλα στον Παναγιώτη Κουτσούρα, άγιο χέρι που κεντάει το μπουζούκι, Βαγγέλη Λιόλιο… Μέγας μερακλής. Εχει ταβέρνα στη Σαλονίκη και πιάνει το οργανάκι –ουσιαστικά- μόνο για τον Παπάζη…
Χθες το βραδάκι ήταν η κατάσταση ακριβώς όπως την είχε περιγράψει ο ίδιος πριν από χρόνια…
«Νιώθω ως μέλος μιας παρέας, που όλοι μαζί πίνουμε ένα ποτήρι κρασάκι και σηκώνομαι να πω ένα-δυο τραγούδια για χάρη αυτής της παρέας…»
Ετσι, ήταν χθες στο «Βράχων»… Μερικά χιλιόμετρα πιο πέρα, ο Λυκαβηττός έσφυζε από κόσμο… Πολλά, πάρα πολλά παιδιά από όσα ανέβηκαν στο Λόφο, άρχισαν να ακούν το συγκεκριμένο είδος μουσικής λόγω του Νικόλα και πριν από χρόνια συναντιόμασταν σε τουλάχιστον 5-6 συναυλίες του κάθε καλοκαίρι… Αφού και ο Σωκράτης ακόμη, τα πρώτα του βήματα δίπλα στον «Θεσσαλονικάρχη» τα έκανε…
Ελειπαν, άρα λοιπόν, πολλοί, όμως δεν πειράζει… Αυτό έκανε ακόμη πιο μοναδική την ατμόσφαιρα… Μια παρέα ήμασταν εκεί και το χαρήκαμε… Και το χάρηκε κι αυτός, πάρα πολύ!
Αρχισε τα «ξόρκια» για τη βροχή… «Ρίχτα, πες μας τον «Εμπορα»», του φώναξα… Με άκουσε, έσκασε χαμόγελο και αποκρίθηκε… «Τον Εμπορα; Ε, κάτι παρόμοιο θα φύγει τώρα…» Και έφυγε, κατευθείαν προς το αγαπημένο του Αιγαίο, «Αμοργιανό μου πέραμα»!
Πήγε να το γυρίσει στα… ήσυχα… Το μετάνιωσε, πριν ακουμπήσει το ντέφι στο σανίδι. Έγειρε προς τον Οικονομίδη κι ωσάν να έψαχνε άλλοθι για την όρεξή του, έγνεψε το βιολάκι να λυθεί και να πάρει φωτιά… Αραγε η αγαπημένη του –επίσης και εμένα- Νίσυρος να πέρασε από το μυαλό του, σ’ αυτό το ταξιδάκι; Να πέρασε μια βόλτα από την πλατεία στα Νικειά; Πάω στοίχημα πως ναι!
Σαν ο ιδρώτας τον χορό ακολούθησε, πλησίασε στο μικρόφωνο, έριξε μια ματιά σε όλους και μας παρακάλεσε: «Να ακούσουμε ένα όμορφο τραγουδάκι, τώρα;»
Κι αν χρειάστηκε το αναλόγιο για να διαβάζει τους στίχους, πώς είναι δυνατόν, να πειράζει; «Είναι κάτι Στιγμές», που η ανάσα πάει, χάνεται…
Και επιλογικά… «Εγώ δεν είμαι ποιητής»…
Συγνώμη για την οικειότητα Νικόλα, αλλά… τι λες ρε μεγάλε;

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 18, 2006

Δρόσισε…


Μούσκεψε χθες ο Σεπτέμβρης…
Ηρθε, σαν αεράκι κι έφυγε για να ξαναγυρίσει σε λιγάκι. Το πρωτοβρόχι…
Σαν μετανάστης, σαν αποδημητικό πουλί, όταν πρωτοχτυπά την πόρτα στις αισθήσεις, βλέμμα γυρνάει προς το παράθυρο… «Επιασε να βρέχει…»
Ευγενικό, όμως, σαν και το φθινόπωρο, έχει τρόπους… Απαλό είναι στο καλωσόρισμα, χρόνο μας δίνει να… μαζέψουμε και τα απλωμένα ρούχα από μπαλκόνι, και τις απλωμένες σκέψεις μας από το καλοκαίρι…
Χάδι στους ώμους και η δροσούλα του, να θυμηθώ να… μακρύνω τα μανίκια στις μπλούζες.
Πρωτοβρόχι, σαν σε καινούργια συσκευασία πάντα… Πλυμένα κι ολόφρεσκα νέα όνειρα γεμάτο…
Καλωσόρισες!

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 13, 2006

…hang over!


Θα μπορούσα;
Θα μπορούσα, ναι…
Εχω ακούσει και εγώ, όπως όλοι μας –φαντάζομαι- πάμπολλες ιστορίες για την 11η Σεπτεμβρίου 2001 και ό,τι συνέβη εκείνη την ημέρα στη Νέα Υόρκη…
Παραθέτω, τη δική μου εκδοχή…
Βρέθηκα τον Μάρτιο στη αμερικανική μεγαλούπολη. Ηταν η πρώτη μου φορά και νομίζω, κάπου έχω γράψει, πως το προηγούμενο της πτήσης μου βράδυ –άθελά μου- έκανα καψώνι στον
knight ζητώντας του το Englisman in New York…:-) Για το συγκεκριμένο περιστατικό θυμάμαι ακόμη, πως δούλευα ως τα μεσάνυχτα στη δουλειά μου και κατεβαίνοντας την Μεσογείων, συνειδητοποίησα πως λίγες ώρες αργότερα… πετούσα για το «Μεγάλο Μήλο»… Ε, αυθόρμητα σήκωσα το τηλέφωνο, σχημάτισα το …4800κλπ. και ζήτησα ένα κατευόδιο-χατίρι από τον ιππότη…
Ενιγουέι…
Σάββατο, βράδυ, αρχές Μαρτίου και το κρύο στη Νέα Υόρκη είναι τσουχτερό… Δεν έχω συνέλθει ακόμη από τη διαφορά ώρας και είμαι σχεδόν έρμαιο στο κάθισμα ενός αυτοκινήτου, για μια βόλτα στο Μανχάταν. Προσωπικά, το ότι περπάτησα στο πεζοδρόμιο του Ντακότα μου έφτανε και μου περίσσευε, αλλά το πιο σύγχρονο αμερικανικό, εθνικό μνημείο ήταν κοντά και πώς να αντισταθείς…
Φτάσαμε με αργή οδήγηση, ώστε να το παρακολουθώ προσεκτικά… Κατέβηκα, μόνος μου και πλησίασα… Μια τεράστια πλατεία-εργοτάξιο στο κέντρο της μητρόπολης του κόσμου (μην με παρεξηγείτε, το ξέρω πως ο ομφαλός είναι πιο κοντά μας…), να περικλείεται από ενισχυμένο συρματόπλεγμα, που πάνω του καρφιτσωμένες κάρτες, λουλούδια και άλλα αντικείμενα στη μνήμη των θυμάτων. Και, μάλιστα, απ’ ό,τι κατάλαβα τα περισσότερα πολύ φρέσκα… Τουλάχιστον, οι «Γιάνκηδες» το ‘χουν αυτό… Δεν ξεχνούν…
Τεράστιοι προβολείς, ολοκλήρωναν έναν σκηνικό που έβριθε από παρελθόν και έχτιζε μέλλον…
Είχα αφεθεί σε ό,τι ακουμπούσε το βλέμμα μου, ώσπου… μια κλήση στο κινητό με απέσπασε από την απόλυτη αφοσίωση.
«Ελα, ρε φίλε, πού είσαι»…
«Εεεε, στο «Ground Zero» είμαι, αλλά απ’ ό,τι καταλαβαίνω και εσύ σε… «Ground Zero», είσαι», του απαντώ…
Ηταν ο «δάσκαλος» που σε ένα hang over από ευθυμία ποτού και ξενυχτιού, είχε ξεχάσει πως βρίσκομαι στην… άλλη άκρη του κόσμου…
Γέλασα πολύ και ακόμη, χαμογελάω…
Μόνο, που το γέλιο μου κόβεται, όταν σκέφτομαι –ακόμη και τώρα- το πόσοι θα πρέπει να βρίσκονταν σε hang over την 11η Σεπτεμβρίου 2001 για να συμβεί, ό,τι συνέβη, κυρίως… στο μέρος που συνέβη!
Το να οδηγήσεις ένα τεράστιο αεροσκάφος, στην καρδιά του Μανχάταν, ανάμεσα από εκατοντάδες ουρανοξύστες και υπό την ασφυκτική πίεση μιας πολεμικής αεροπορίας που… ποτέ δεν κοιμάται (καλά, που και που τον… παίρνει λίγο -άντε βρε, ο νους σας αμέσως στο πονηρό-…:-)) προϋποθέτει είτε να είσαι ο… Σούπερμαν, ή να σου έχουν ανοίξει διάπλατα την αερόπορτα και να σε καθοδηγούν κιόλας…
Αϊντε, γιατί κάποιοι νομίζουν πως είμαστε διαρκώς σε… hang over!

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 07, 2006

Ισως φταίνε τα φεγγάρια…


Ναι, το σκέφτηκα… Νιώθω, τελικά, κάπως άβολα, κάθε που πανσεληνίζει…
Όχι, φόβος, δέος περισσότερο είναι αυτό, που κόμπο δένει στην καρδιά και το κεφάλι σκύβω…
Ντρεπόμουν, μικρότερος, όταν ομορφιά μπροστά μου απλωνόταν… Σιωπούσα…

Τώρα σιωπώ όταν μπροστά της σταθώ… Στην μά’ ισσα Σελήνη εμπρός…
Και χαίρομαι όσους αναπνέουν το φως της, αλήθεια τους χαίρομαι και τους θαυμάζω.

Είναι ξεχωριστοί αυτοί, οι όσοι, έτσι μου φαίνεται…
Να, σε ένα ξέφωτο… Εκεί θα ‘θελα να την έβλεπα…

Εκεί μόνο δεν θα κατέβαζα τα μάτια…
Και ξέρω και το ξέφωτο, θέλει μόνο λίγο δρόμο…
Καλή πανσέληνο σε όλους… Ειλικρινά… Σας φιλώ!

Υ.Γ. Όταν έχω ένα τραγούδι μπροστά μου, θέλω να σιωπώ μέχρι να το ζήσω… Να το αναπνεύσω και να το κολλήσω μέσα μου σαν ρετσίνι πάνω σε πεύκο… Μετά, βγαίνει κι ο αυλός…
Υ.Γ2. Ναι, είναι πανέμορφη και στο αντίο της. Η θηλυκή ομορφιά πιο πολύ στο ξημέρωμα δεν ξεδιπλώνεται;… Ο λόγος για τη φωτογραφία…

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 04, 2006

Φθινοπωράκι


Και μόνο που το ακούω ως λέξη μια δροσιά μου χαϊδεύει την καρδιά και το μέτωπο.
Φέτος, μάλιστα ο συγχρονισμός ήταν τέλειος… Το απόγευμα που το καλοκαιράκι έγερνε για να αποκάμει και να δώσει τη θέση του στον Σεπτέμβρη, ένα αεράκι και μια συννεφούλα, όμορφα απλώθηκαν τριγύρω και μας… φόρεσαν –έστω και μιάμιση μέρα- τα ελαφρώς μακρυμάνικα.
Εχει μουσική ο Σεπτέμβρης… και σαν κρυστάλινος και σαν γεμάτος με καφέ, μοιάζει. Καφέ, ναι αυτό είναι το χρώμα του… Δύο - τρεις στάλες άμα ψιχαλίσουν, φτιάχνουν τη ζωγραφιά… Να σου πω κάτι; Που δηλαδή, μπορεί να ‘ναι και έτσι, αλλά για σκέψου…
Φέρνουμε στο νου μας, το ηλιοβασίλεμα του Αυγούστου, μα υπέροχο δεν είναι και το ξημέρωμα του φθινοπώρου;
Ασε, που αν το σκεφτείς, απέραντη καλοσύνη σταλάζει στην ψυχούλα του… Αφού, παρότι έχει έρθει η σειρά του, για κανένα μήνα, την αντηλιά του καλοκαιριού δεν την κακοπέρνει… Κι έρχονται και τα σταφύλια και οι μούστοι και τα κάστανα και τα κούμαρα και τα τσίπουρα…
Και οι σάκες στους ώμους έρχονται, στα μικρά τα καμάρια μας… Και ξαμολιέται η μυρωδιά από τ’ ανοιχτό, το καινούργιο το μπλε τετράδιο, που τι και τι περιμένει να γραφτεί εντός του. Ε, και καμία ζωγραφιά δεν πειράζει, που και που… εκεί, εκείνη την ώρα που ο ύπνος παιχνιδίσματα κάνει…
Πολλά αρχίζουν το φθινόπωρο, πολλά που σας λέγω…
Για να δούμε φέτος, τι θ’ αρχίσει…
Καλημεροκαλησπέρες!

Υ.Γ. Φωτογραφία από…
www.slimeland.com/images/