beatlus

Τρίτη, Αυγούστου 22, 2006

Κασσάνδρες


Ηθελα να 'ξερα... Οι... Κασσάνδρες τί θα πουν, τώρα, γι' αυτό;
Μπα... τί αναρωτιέμαι... Αφού κάνουν τις διακοπές τους αλλού...

…σημαίνει φως


Η μυρωδιά της τέχνης, μια τρέλα χωρίς γιατρικό…
Λατρεύω να διακρίνω αυτή την έξαψη στις κόρες αυτών των ανθρώπων που δίχως, δεν μπορούν… Να κάτι που δεν φυλακίζεται… Ακόμη και στις άκρες ενός κάγκελου, φράγμα σε ένα παραθυράκι μιας φυλακής, τέχνη μπορεί να ανθίσει… Με τα χορταράκια, με τον άνεμο…
Στο σανίδι απάνω, εκεί να δεις… Όχι μόνο δεν τον/την φυλακίζεις… Εκεί ένας άλλος κόσμος… Δικός του, σε έχει προσκαλέσει για μια επίσκεψη… Ετσι ο αληθινός καλλιτέχνης… Ζει την τέχνη του, χορεύει, τραγουδάει, στιχουργεί, ζωγραφίζει, κοιμάται, ερωτεύεται μαζί της…
Τους (…σας) χαίρομαι. Είναι όμορφη της τέχνης η ελευθερία…
Απλωθείτε μέσα της, μέσα σας…
Καλέστε μας για μια επίσκεψη…

Όταν σας βρίσκεται γλυκό του κουταλιού…

Υ.Γ. Φωτογραφία από http://www.library.northwestern.edu/librarybriefings
/archives/images/chat%20noir/cn4.JPG

Δευτέρα, Αυγούστου 21, 2006

Καλωσορίσατε!


Ταξιδιώτες και κυρίως «ταξιδιώτες» του καλοκαιριού, καλωσορίσατε!
Σαν σήμερα, κάθε χρόνο, όλοι -οι περισσότεροι σίγουρα- έρχονται ξανά. Με νέες ιστορίες, με νέο χρώμα στο πρόσωπο και στα μάτια. Σαν να πλατσουρίζουν οι κόρες των ματιών στα κύματα, ακόμη…
Να πλατσουρίζουν, βεβαίως…
Και η αρμύρα, ακόμη στους ώμους λιάζεται, κάτω απ’ το καλό πουκάμισο…
Και το χάδι απ’ το απαλό αεράκι, το θαλασσινό, ακόμη τ’ αυτιά χαϊδεύει κι ας έχεις το hands free φορεμένο…
Πάντως, να θυμίσω κάτι; Μου επιτρέπετε;
Ακόμη Αύγουστος είναι…
Το καλοκαιράκι τελειώνει, άμα βγει και ο Σεπτέμβρης…
Οπότε…

Τρίτη, Αυγούστου 15, 2006

Ν


Ν

Νίσυρος...

Σαν λιοντάρι σε κλουβί… Ετσι αισθανόμουν… Τέσσερις ημέρες στην Κω… Την οποία οφείλω να ομολογήσω πως αδίκησα. Το νησί αυτό δεν είναι μόνο ο μαζικός… βρετανικός τουρισμός κραιπάλης. Είναι και το επιβλητικό Ασκληπιείο, είναι και τα καταπληκτικά ιαματικά λουτρά –τα συστήνω ανεπιφύλακτα- είναι και η παλιά πόλη –εκεί έχει τα καλά μπαράκια…- είναι και οι καλές παραλίες που μπορεί κανείς να ανακαλύψει…
Ναι, ομολογώ πως την αδίκησα, μα κάθε που άνοιγα τα μάτια μου το πρωί και κάθε που ο ήλιος έγερνε για να πέσει το βραδάκι, ο νους μου και το βλέμμα μου έγερναν νοτιοανατολικά, λίγα μίλια πιο πέρα… Λαχταρούσα να μπω στο καραβάκι και να βρεθώ κοντά της.

Και έφτασε αυτή η στιγμή… Η κυρία που ήρθε να παραλάβει το ενοικιαζόμενο αυτοκίνητο που είχαμε νοικιάσει με τον Θ. και τον Π. μας είπε γεμάτη σιγουριά και… εμπειρία: «φαντάζομαι, πως πάτε απέναντι για ημερήσια εκδρομή, έτσι δεν είναι; Το ηφαίστειο είναι το μόνο ενδιαφέρον αυτού του τόπου…».
Χαμογέλασα από μέσα μου, αν και ήθελα να το κάνω και τρανταχτά…
Ήταν μεσημεράκι, όταν φτάσαμε στο λιμάνι… Γονάτισα και χάιδεψα το χώμα, λες και χάιδευα τα… μαλλιά της. Ήμασταν και πάλι εκεί… Για 3η φορά εγώ, για 2η ο Θ., για πρώτη ο Π.
Τη χάιδεψα στο… χώμα της, το ένιωθα με καλωσόριζε! Ήμουν, ήμασταν και πάλι εκεί… Στη Νίσυρο…



Ημέρα 1η
Πήρα βαθιά αναπνοή και στα επόμενα 5 λεπτά αφήσαμε τα πράγματα στο αγαπημένο μας δωμάτιο… Ο Χρόνης κι ο Αντώνης δεν μπορούσαν να κρύψουν τη χαρά τους, που μας φιλοξενούσαν και πάλι… Η κυρά Μαρία βγήκε από την κουζίνα, όπου κάνει τις καταπληκτικές της πιτιές και μας αποκρίθηκε… «Καλώς, τα παιδιά μου!»
Παρά την κούρασή μας, βγήκαμε αμέσως για μία βόλτα στο Μανδράκι…
Ήταν όλοι και όλα εκεί… Όλα; Όχι, ακριβώς… Φτάσαμε στην πλατεία της «Ηλικιωμένης» και το φως χύνονταν ασυνήθιστα πολύ… Τα δύο από τα τρία αιωνόβια δέντρα που πλημμύριζαν τον ουρανό της πλατείας, είχαν πέσει θύματα της προεκλογικής περιόδου, αφού η δημοτική αρχή βρήκε την ευκαιρία για μία –κακής έμπνευσης και χείριστης εκτέλεσης- παρέμβασης.
Το απέβαλα γρήγορα από μέσα μου, δεν ήθελα τίποτα να με βγάλει από την… αγκαλιά της αύρας!

Κοίταξα τριγύρω και αμέσως στην γωνία της πλατείας. Ο Αντρίκος στην ίδια καρέκλα, σαν να μην είχε σηκωθεί από… την προηγούμενη χρονιά, να παίζει τάβλι με το φιλαράκι του. Η γλυκύτατη γυναίκα του παραδίπλα να τον ακουμπάει στον ώμο και να παραφυλάει για να εξυπηρετήσει τους θαμώνες. Πάνω από την καμάρα της πόρτας, επιβλητική να κρέμεται η ταμπέλα… «Ο κόσμος είναι ένα τρελοκομείο, αλλά εδώ είναι τα κεντρικά, βάρδα στεναχώρια!!!» Καταπληκτικό!
Ήπιαμε ελληνικό καφέ και δοκιμάσαμε το ντόπιο γλυκό του κουταλιού, ντοματάκι… Μας κυρίευσαν οι γεύσεις… Στο μετά της πρώτης ημέρας, μπάνιο στους Χοχλάκους και στην Παχιά Αμμο…
Απογευματάκι, αργά στο ηλιόγερμα, τα βλαστάρια του τόπου, τα παιδάκια του χορευτικού, να ‘χουν ντυθεί τα καλά τους, τις πανέμορφες τοπικές στολές και απέδωσαν τιμές στους ιστιοπλόους που και φέτος έπιασαν λιμάνι στο Μανδράκι για τον ετήσιο αγώνα τους, ως της Ρόδο… Βιολί, λαούτο και καμαρωτά τα παιδάκια χάρισαν απλόχερα εικόνες μύριες. Απ’ τα παλιά τα όμορφα, τα πλουμιστά τα παραμύθια… Σούστα και ροδίτικος, ένα…
Μετά, πρώτο βραδάκι για ποτό στο «Εναλλάξ», το λαχταρούσα… Ακούς, βλέπεις, αισθάνεσαι, μυρίζεις, νανουρίζεσαι με το κυματάκι να σκάει στους βράχους που αγκαλιάζουν το πλακόστρωτο τριγύρω και οι μουσικές αν ήταν καλές, τώρα είναι ακόμη καλύτερες… Προς μεγάλη μου έκπληξη βρήκα την Δ. εκεί… Ήρθε τον Μάιο για λίγο μόνο κι έμεινε για… όσο πάει! Την χάρηκα! Η παρέα να μεγαλώνει, αυτό έχει σημασία και ομορφιά!



Ημέρα 2η
Ξυπνήσαμε, ήσυχα, με μυρωδιές –ήδη- στα ρουθούνια… Η κυρά-Μαρία πάλι κάτι ετοίμαζε… Με τον Π. ήπιαμε ένα ουζάκι και δοκιμάσαμε τους μεζέδες της Σαμπίνα…
Ο Χρόνης με καλημέρισε και μου ‘πε γεμάτος περηφάνια πως μόλις αγόρασε τα καινούργια του σανδάλια. Αυτά που σκόπευε να… λιώσει στο πανηγύρι, το ίδιο βράδυ!
Τον χάρηκα… Του απάντησα, πώς να ‘ναι έτοιμος να ολονυχτία γιατί θα τραβούσα και ‘γω τον χορό… Λαχταρώ κάθε που ακούω για πανηγύρι… Παραδοσιακό πανηγύρι, όχι γλέντι με… αρμόνια και ηλεκτρικές κιθάρες…
Μεσημεράκι, πάλι στην «Παχιά Αμμο» και κατόπιν εφημερίδες και γλυκός
μεσημεροαπογευματινός ύπνος… Κατά τις 10 ήμασταν καθ’ οδόν… Στροφές πολλές, φτάσαμε στα Νικειά και κατηφορίζαμε προς το Αυλάκι, για 20 λεπτά… Και… φτάσαμε. Το εκκλησάκι του Αγίου Παντελεήμονα και στην αυλή του στήσανε χορό οι Νισυριοί… Πολύς κόσμος, όλος ο κόσμος… Και ο δήμαρχος, που ο Ηρακλής επέμενε να μου γνωρίσει… Τον προειδοποίησα πως δεν θα κρατιόμουν γι’ αυτό που έγινε στην «Ηλικιωμένη»… Ε, σιγά μην κρατιόμουν!
Ο δήμαρχος έσκυψε το κεφάλι και μου είπε… «Ναι, η Νίσυρος για να πάει μπροστά, πρέπει να μείνει όπως είναι…»
Α, γεια σου δήμαρχε…:-)
Ως εκεί, δεν κρατιόμουν, άλλο… Ήθελα να χορέψω…
Να οι σούστες η μία μετά την άλλη… Τα πέταξα, τα παπούτσια «Χορέψετε, χορέψετε, παπούτσια μην λυπάστε»…
Χέρι-χέρι, πολλά νέα παιδιά! Χαμόγελα, γεμάτα, καθάρια, πολύχρωμα…
Χορεύαμε, χορεύαμε, συνέχεια… Και ξαφνικά, αργά -πολύ αργά- ήταν, το βιολί αλλάζει σκοπό και σαν αεράκι από μακριά στροβιλίζεται η «κοντούλα λεμονιά»…
Ηταν πρώτος στο χορό, δεν χρειάστηκαν παρά μερικά δευτερόλεπτα… Αρπαξα ένα μαντήλι, τον κράτησα από το χέρι –έτσι επιτάσσουν οι κανόνες σεβασμού προς τον πρωτοχορευτή- και αρχινίσαμε (κι όχι αρχίσαμε…) το τραγούδι… «Πότε μικρή μεγάλωσες και άπλωσες κλωνάρια…). Μαγεία, διονυσιασμός… Δεν μας έφτανε… Τα όργανα είχαν κουραστεί, μετά από ένα μισάωρο σταμάτησαν, εμείς όμως όχι… Γνωριστήκαμε με τον κ. Τάσο, απ’ το διπλανό απ’ το δικό μου χωριό, τον Χρήστο (μου ‘πε για την Παρασκευή, για το… μυστικό το γλέντι, εκεί πάλι να τραγουδήσουμε), τον Σιδερή, μ’ όλους… Ανταμωθήκαμε κι αρχινίσαμε μόνοι μας το τραγούδι. Μπλέχτηκε και Ξυλούρης και ο ηπειρώτικος καημός και το «Τζιβαέρι», απ’ όλα από λίγο, ό,τι θυμόμασταν…
Ξημερώσαμε τραγουδώντας… Τι ταξίδι… Αποκάμαμε…



Ημέρα 3η
Σηκώθηκα με δυσκολία, αλλά και χαμόγελο… Τα πόδια μου πονούσαν από τον χορό! Ευλογία! Αρχίσαμε με ούζο πάλι, μεζέ και Παχιά Άμμο, πάλι… Ο Π. δεν χόρταινε τις βόλτες. Το προηγούμενο βράδυ είχε μείνει ως αργά στο ηφαίστειο και πήγε και βρήκε κι όλους τους κρατήρες… Το απολάμβανε και χαιρόμουν πάρα πολύ αυτό. Ο Θ. είχε και δουλειά, αλλά στο μπαλκονάκι μας αραδιάσαμε και πάλι τα τακίμια του Θανάση… Βρήκαμε εκείνο το βράδυ και τον «Πεχλιβάνι» στο «Εναλλάξ»… Δεν έβγαινε η χρονιά χωρίς «Πεχλιβάνι» στη Νίσυρο… Δεν έβγαινε...
Απόγευμα και αφεθήκαμε στο απέραντο πορτοκαλί με έναν καφέ κι ένα κρασάκι, αυτό της φωτογραφίας… Το πιο όμορφο ηλιοβασίλεμα που έχουν σταθεί τα μάτια μου απέναντί του… Και το κύμα να σκάει χαρούμενο, σχεδόν στα πόδια μας… Γεμάτο αφρούς, αυτούς από τις «Στιγμές» της Βελένη, του Παπάζογλου, της Αλεξανδράκη, της «Νοσταλγού»…

«Για τους κήπους της γης
Για το ροζ της αυγής
Για το κύμα που απόμεινε μόνο
Να χαϊδεύει με αφρούς
Τους πικρούς μας καημούς
Και να διώχνει της πίκρας τον πόνο»


Σαν μας έγειρε η ζάλη, πήραμε πάλι τον δρόμο για τα Νικειά… Η αφίσα μας καλούσε για αφιέρωμα στον Ξυλούρη… Εκλεισε η πλατεία της εκκλησιάς από τον κόσμο… Βγήκαν τα παιδιά, ναι ήταν και ο Χαρούλης, μαζί με την Νταγάκη… Πιάσανε τα όργανα, άρχισε να ρέει πίσω τους το ντοκιμαντέρ, μα στο πεντάλεπτο συνέβη το μοιραίο, το μαγικό… Το χεράκι αυτό που όλα τα χρωματίζει, άπλωσε και έβγαλε την πρίζα… Τόσο σκοτεινό φως μακάρι πάντα να αντίκριζα… Βγήκανε τα βύσματα και φτερούγισαν οι καρδιές μας. Απλώθηκε ησυχία, τέντωσαν τα αυτάκια, να μην χάσουν ούτε νότα… Λαούτο, τουμπελέκι και η λύρα στα χέρια της κοπελιάς να γρατζουνάει τις πληγές τις όμορφες… Αυτό ήταν ρεύμα που έφερνε το φως! Αυτό ήταν ρεύμα…

Ημέρα 4η
Ξυπνήσαμε ταυτόχρονα με τον Θ. Κοιτάξαμε συνωμοτικά ο ένας τον άλλο… «Είναι λίγο», μου αποκρίνεται… «Δεν θέλω να το πιστέψω ότι αποχαιρετάμε το νησάκι μας αύριο …»
Μου στάθηκε ένας κόμπος στο λαιμό, αλλά τι στο καλό… Καταρχήν είχαμε ακόμη μια γεμάτη μέρα μπροστά μας και στο κάτω-κάτω, του χρόνου –με το καλό- θα φροντίσουμε για περισσότερες ημέρες…
Κάναμε μια ανέμελη βόλτα στο Μανδράκι και αράξαμε στο δωμάτιο περιμένοντας τον Π. που η όρεξή του για περιπλάνηση ήταν ακόρεστη… Κατά τις 9 ξεκινήσαμε για τον Εμπορειό… Είχαν μαζευτεί όλοι… Μυστικό ήταν το γλέντι, μυστικό για πολλούς και καλύτερα… Σαν να είχε μαζευτεί όλη παρέα για να μας αποχαιρετίσει… Απαρτία!
Φάγαμε στο ταβερνάκι και σιγά-σιγά σαν τις μελισσούλες και με το κάλεσμα του μαέστρου μας, του Χρήστου μαζευτήκαμε στο μπαλκόνι… Σαν τσαμπιά κρεμόμασταν, ακριβώς πάνω από το ηφαίστειο… Σαν να μας δίνονταν το νησί με όλα τα θέλγητρά του, για μια τελευταία νύχτα… Μεγαλόπρεπα, ανοιχτόκαρδα, με λαχτάρα για τα επόμενα η Νίσυρος μας χάιδευε σαν νύμφη χαρίζοντάς μας όλη της την ομορφιά…
Επιασα το ντέφι, κάθισα δίπλα στον Χρήστο και ξεκινήσαμε… Τραγούδια όμορφα, απαλά και σκληρά, το ‘να έφερνε τα’ άλλο… Μέχρι και μοιρολόι τραγουδήσαμε, από εκείνα τα πολυφωνικά, αλλά και μόνο με το ντέφι τα κορίτσια χόρεψαν… Ο ιδρώτας έτρεχε, μα ποιος έδινε σημασία… Όλα ήταν εκεί, τριγύριζε με τον αυλό του ο Πάνας…
Κατά τις 3 βρεθήκαμε για ένα τελευταίο ποτό στο «Εναλλάξ» και κοιτάξαμε νοσταλγικά τη θάλασσα… Μας χάρισε αξέχαστη μελωδία, κυματιστή… Περάσαμε κι απ’ τον αγαπημένο μας φούρνο, για μια τελευταία τυρόπιτα, γεύση να αφήσουμε στον ουρανίσκο, μέχρι του χρόνου…


Ημέρα 5η
Ένα γεύμα βιαστικό να μας κρατήσει στο ταξίδι και χαιρετίσαμε, το νησάκι μας, την παρέα, όλους κι όλα… Εις το επανιδείν! Μα τω Θεώ, εις το επανιδείν!
Στο καραβάκι, στο κατάστρωμα επάνω μας έπαιρνε τα μαλλιά ο αέρας, τα μπέρδευε και ολοφώτεινη η Νίσυρος μας χαιρετούσε… Με μια κίνηση των χεριών του ο Θ. παρέσυρε τα γυαλιά του ηλίου, που με ένα «μπλουμ» βούτηξαν στη θάλασσα…«Δεν πειράζει, καλύτερα να μείνουν εδώ» » μου είπε και μου χαμογέλασε…