beatlus

Κυριακή, Ιουλίου 30, 2006

U2, Vertigo, 23/7/2005, Rome


Τους U2 τους γνώρισα καλύτερα μέσω μιας υπέροχης παρέας (http://www.u2club.gr) και παρότι δεν είναι το πλησιέστερο εντός μου, πλέον τους έχω συνδέσει με πανέμορφες αναμνήσεις και εμπειρίες... Πέρυσι, τέτοιον καιρό (23 Ιουλίου)... εξαιτίας των παιδιών από το U2club.gr, βρέθηκα στη Ρώμη και από εκεί στο 1,5 μέτρο από τον Bono...
Με πήρε και με... σήκωσε εκείνο το βραδάκι. Πολύ ψηλά... Και έκατσα και έγραψα, την επόμενη της επιστροφής μας...
Το κείμενο δημοσιεύτηκε λίγες ημέρες αργότερα στις "Εικόνες"...


Vertigo
Ο κόσμος μετά τα Σεπτεμβριανά του 2001, μοιάζει να ζει ένα vertigo κι ακόμη να συνέλθει... Μετά το Λονδίνο, οι φήμες τρυπούν το μυαλό πως η σκιά απλώνεται και προς την «αιώνια πόλη».
Τέλη Ιουλίου και η Ρώμη στις 23 του μήνα ετοιμάζεται να φιλοξενήσει ένα διαφορετικό vertigo. Η περιοδεία των U2 κάνει στάση στο «Ολύμπικο» μετά από δύο συναυλίες στο Μιλάνο, κατηγορίας ...unforgettable fire, οι οποίες και βιντεοσκοπήθηκαν για το ευρωπαϊκό dvd! Ωστόσο, η κατάσταση στην πόλη ξεφεύγει από τα όρια απλής προετοιμασίας για μια συναυλία, έστω αναλόγου επιπέδου. Τα μέτρα της αστυνομίας εμφανή δια γυμνού οφθαλμού, αυτόματα όπλα στα χέρια των καραμπινιέρι να σε παγώνουν με την αύρα τους καθώς διασχίζεις την Via del Corso με κατεύθυνση το Πάνθεον και την Piazza Navona. Ακόμη και αν ο πίνακας -πολλών ...δημιουργών- του ιστορικού κέντρου σε ρουφάει και ξεχνιέσαι από τη θέα, σε επαναφέρει ο διαπεραστικός ήχος του ελικοπτέρου που σχίζει τον ουρανό στην ιταλική πρωτεύουσα μέχρι αργά το σούρουπο...
Ωστόσο, ο φόβος δεν μπορεί να σε νικήσει παρά μόνο αν τον αφήσεις και οι γείτονές μας άνθρωποι φύσει αισιόδοξοι σε παρασύρουν στην allegra διάθεση τους και στην αναμονή για την γιορτή! Οι Ιταλοί έχουν το μεγαλύτερο fun club των U2 στην Ευρώπη, αλλά αντιλήφθηκαν από πρώτο χέρι ότι κάτι συμβαίνει τελευταία και στη Ελλάδα! Το –με επίσημη έναρξη τον περασμένο Νοέμβριο «U2 Out Of Control Fun Club Hellas» δίνει εντυπωσιακό παρόν με 60μελή αποστολή (καμμιά δεκαριά έκαναν και ...έφοδο την παραμονή της συναυλίας στο ξενοδοχείο «De Russie» στην Piazza del Popolo, που φιλοξενούσε το συγκρότημα και το κέρδος ήταν τεράστιο... Δύο δευτερολέπτων οπτική επαφή και χαιρετισμός με τον Bono και τον Adam!!!) σε μια εκδρομή αφιερωμένη στην μαγική βραδιά του Σάββατου 23 Ιουλίου, όπου όλα είναι στην εντέλεια για την φιέστα των Bono, Edge, Larry και Adam. Ολα; Οχι, ακριβώς... Παρασπονδίες, η μαύρη αγορά που έχει ανεβάσει την τιμή του εισιτηρίου στα 300 ευρώ την ημέρα της συναυλίας και η κακώς οργανωμένη είσοδος στις 4.30 μ.μ. -αντί για 3 μ.μ. που ήταν προγραμματισμένο- όσων περίμεναν εκεί είτε από το ...προηγούμενο βράδυ (έγινε και πάρτι με εκπροσώπους fun club από όλο τον κόσμο!) είτε από τις 7 το πρωί!
Ο επιμένων και υπομένων, όμως, προφανώς ανταμοίβεται. Το σύνθημα για ...τροχάδην όταν άνοιξαν οι πύλες τους βρίσκει όλους από καιρό έτοιμους και ο τερματισμός είναι «Bomb shelter και Inner cycle», το ...προνομιακό μπροστινό μέρος της κεντρικής σκηνής του «Vertigo 2005». Οι τυχεροί ήταν περίπου 2.000, αφήνωντας τους υπόλοιπους ...70.000 στην άπλα του αγωνιστικού χώρου και στις εξέδρες. Δεν περνάει αρκετή ώρα και οι Feeder κάνουν την εμφάνισή τους, ως πρώτο support group, ενώ τους ακολουθούν οι Ash... Μετά... μετά ακολουθεί ένα 40λεπτο γλυκιάς αναμονής και...
Unos Dos Tres Catorce!!! Ο Bono δίνει το σύνθημα να πέσουν οι πρώτες νότες από την κιθάρα του Edge για το Vertigo και οι U2 γνωρίζουν ...σεισμική αποθέωση από το σε ...vertigo εκστασιασμένο κοινό τους!
Επί 2 ώρες και 20 λεπτά δεν υπήρξε στίχος ή συναίσθημα που να μην ξεπήδησε λυτρωτικά από τα χείλη και να μην έγινε ένα με την κυριαρχούσα απαίτηση «the world is One»... Υπήρχε, και τόσο βασανιστικά νωπή η ανατριχίλα από την πρωινή νέα δολοφονική επίθεση στη Νότια Αίγυπτο... Ο Bono, έστειλε σαφέστατα μηνύματα. Το εκπληκτικό Miss Sarajevo είχε γραφτεί για το επίσης πολύπαθο Sarajevo και το βράδυ του περασμένου Σαββάτου έπαιξε το ρόλο της γροθιάς στο στομάχι όσων επιμένουν να εθελοτυφλούν! Οι U2 αφιέρωσαν το κομμάτι στα θύματα της αποτρόπαιας πράξης και στον επίλογο, καθώς η μελωδία «έσβηνε» στα δάχτυλα του Edge οι βασικές αρχές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έκαναν την εμφάνισή τους στην τεράστια οθόνη τύπου matrix. Από τις πιο δυνατές και συγκινησιακά φορτισμένες στιγμές της βραδιάς! Λίγη ώρα νωρίτερα, πριν από το Bullet The Blue Sky, ο Bono κλείνει τα μάτια του με το μαντήλι του Coexist, δηλαδή το σύμβολο της ισότητας των θρησκειών και συντονίζει τους πάντες να φωνάξουν με όλη τη δύναμη της ψυχής τους «Jesus Christ, Jew and Mohamed is true, all sons of Abraham...». Στο Where the Streets Have No Name, δε, η οθόνη γεμίζει από τις σημαίες της αφρικανικής ηπείρου, μία από τις μεγάλες ευαισθησίες των 4 Ιρλανδών και ειδικά του Bono που επί χρόνια είναι από τους πρωτεργάτες στην προσπάθεια να πεισθούν οι ισχυροί του πλανήτη για την εξάλειψη της φτώχιας και του εξωτερικού χρέους της Αφρικής. Ουτε, καν οι οικοδεσπότες Ιταλοί δεν ξεφεύγουν από την κριτική του... Αφού πρώτα ευχαριστεί με ειλικρίνεια όσους συνέβαλλαν στην διοργάνωση του «Live8» και στη Ρώμη, προχωράει στην αιχμηρή, αντιφατική ως προς τα δύο μέρη της διαπίστωση πως «ενώ η Ιταλία είναι η πιο γεναιόδωρη σε εμάς (σ.σ. U2), είναι ουραγός των ουραγών στην συνεισφορά κατά της φτώχιας».
Παράλληλα, δείχνει απόλυτα ενημερωμένος για τις εξελίξεις και απευθυνόμενος προς τους Ρωμαίους τους παρακαλεί, τους εύχεται «be carefull, be safe» και καταλήγει «we don't have to become a monster in order to beat a monster»...
To encore είναι σε δύο μέρη και σαν παρέμβαση που ψάχνει την εκπλήρωσή της η οθόνη ...αποφωνεί «The End», αμέσως μετά τον επίλογο των U2 με ένα δεύτερο Vertigo.
Πρώτο συναίσθημα αμέσως μετά; Οτι σίγουρα υπάρχουν πράγματα που σφηνώθηκαν στην ψυχή και όχι απλώς η τεράστια ικανοποίηση από την σαρωτική εμφάνιση ενός ροκ υπέρ-γκρουπ.
Ενα Vertigo καταλήγει στην νηνεμία μόνο όταν ανακατέψει καλά τα υλικά της επόμενης ημέρας, που όλοι οφείλουμε να είναι πιο φωτεινή... Τόσο που να μην αφήνει κανένα περιθώριο για σκιές... Αυτό δεν εννοούσες κύριε Paul Hewson, κατά κόσμον Bono;


Set List
Vertigo
I Will Follow
Electric Co.
Elevation
New Year's Day
Beautiful Day
Still Haven't Found What I’m Looking For
All I Want is You
City of Blinding Lights
Miracle Drug
Sometimes You Can't Make it On Your Own
Love and Peace
Sunday Bloody Sunday
Bullet The Blue Sky
Miss Sarajevo
Pride in the Name of Love
Where the Streets Have No Name
One

Encore
Zoo Station
The Fly
With or Without You
All Because of You
Yahweh
Vertigo

Τετάρτη, Ιουλίου 19, 2006

And you give yourself away


"And you give yourself away
And you give yourself away
And you give

And you give
And you give yourself away"

Πότε you give yourself away;
Ε; Πότε;

Υ.Γ.1
U2
The Joshua Tree
"With or Without You"


Υ.Γ.2 Σε λίγα 24ωρα μια επανέκδοση (επετειακή), πρωτοδημοσίευση σε αυτό το χώρο...

Κυριακή, Ιουλίου 09, 2006

Είμαι σε άδεια


Φεύγω!
Από... σε λίγο είμαι σε άδεια...
Πάω στο αγαπημένο μου "Ν", τη Νίσυρο (φωτογραφία)... Σε λίγες ημέρες θα σας γράψω γι' αυτή...
Είμαι σε άδεια επιτέλους, μα αυτή εδώ η γωνιά δεν θα μείνει αδειανή... Θα τα λέμε, απ' όπου κι αν είμαι...
Σας φιλώ και τα λέμε...

Τετάρτη, Ιουλίου 05, 2006

Μ


Μουσική…
Ηρθε η σειρά του «Μ» και κόλλησα… Τι να πρωτογράψω; Θα με βοηθήσετε;
Για τα γυρίσματα, για το κλάμα του κλαρίνου;
Ο,τι κι αν έχω ακούσει, όταν κουρνιάσει στο αυτί μου, σβήνουν, καθαρίζουν και ξεκαθαρίζουν όλα… Λένε για ρίζες, πως ψυχικά και κάτι παραπάνω συνδέεσαι με συγκεκριμένους ανθρώπους με κοινό κέντρο κύκλου την καταγωγή και θέλω - δεν θέλω αυτός ο ήχος –τουλάχιστον- με εξισώνει, με συντρίβει, με συνδέει σαρωτικά και τόσο, μα τόσο φωτεινά… Λένε επίσης, πως η ηπειρώτικη είναι λυπημένη μουσική. Υπάρχουν χίλιοι λόγοι γι’ αυτό, από χιλιάδες –επίσης- χρόνια…
Μα, πώς να κρυφτείς από μια λύπη ζωντανή και καλά κρυμμένη στην ψυχή… Αυτή πάντως, έχει γίνει λεβεντιά… Στοπ… Βγάζω εντελώς τοπολατρεία… αλλά πώς αλλιώς είναι εντελώς ο τόπος μου, τα ακούσματά μου…
Η εκ σπλάχνων, μεταπολεμικής αύρας και μίξης ροκ εντ ρολ, γκόσπελ, ροκαμπίλι, κάντρι, κλασικής μουσικής και…και…και… εγένετο Λέννον, ΜακΚάρτνεϊ, Χάρισον, Σταρ… Μπιτλς! Οτιδήποτε πριν δεν έμοιαζε μαζί τους κι ας τους γέννησε, οτιδήποτε μετά δεν τους έφτασε κι ας γεννήθηκε από αυτούς… Υπερβολή; Μπορεί, μα με υπερβολή χάρισαν… Αλαζονεία στην προσφορά… Δαιμόνια και άγγελοι μαζί τους καταδίκασαν σε μια οργιώδη δημιουργία, ήταν ταγμένοι για παγκοσμιότητα…
Κι ύστερα… Ο Παπάζης… Εχω σταματήσει να μετράω στα 80 εισιτήρια συναυλιών του… Μέθεξη, ελληνικότητα από τον –κατά τη γνώμη μου- καθαρότερο σύγχρονο ρεμπέτη, που σαν κατευθείαν από τη Σμύρνη να έσκασε με τη βάρκα του τη «Βάσω», να χαλάρωσε στο λαιμό του το φουλάρι και να άρχισε την πενιά με το μπαγλαμαδάκι… Το οποίο είναι γραμμένο για γάμο, νομίζω του κουμπάρου του Σιμώτα, σημειωτέον… Και Αύγουστος… Γραμμένος σε μισή ώρα μέσα, μετά από τριήμερη απομόνωση… «Γέννησα» η ανατριχιαστική παραδοχή του… Ευχαριστούμε για ό,τι γέννησες Νικόλα τόσα χρόνια… Και αν έχεις δυστροπήσει κατά πως λένε, ε… δικό σου θέμα και των φίλων σου…
Αλκίνοος… Τον γνώρισα ελάχιστα, όταν πρωτοεκτέθηκε στη μουσική σκηνή, ουσιαστικά για μία νύχτα… Μαγική βραδιά στην Αντίπαρο το 1996, παρέα του οι Σιδηροκαστρίτης, Λάντσιας, Κιουρτζόγλου, Χατζόπουλος, η Κατερίνα (η γυναίκα του… Κουροσάβα και… συνμέλος στους Ανεμος…) και οι γλυκύτατοι γονείς του… Πανέμορφοι άνθρωποι… Ευχαριστώ το Θεό, που μου χάρισε για φίλο, τον Νικόλα τον Σιδηροκαστρίτη…




Ο Νικόλας με οδήγησε στον Χάιγκ… Να το πω; Να το πω… ντρέπομαι γιατί δεν έχω βγάλει όσα σου χρωστάω δάσκαλε… Μουσική από τα Αραράτ, τη Συρία, την Ανατολία και από την Ελλάδα… Είναι ο πιο εμπνευσμένος μουσικός που έχω προσωπικά γνωρίσει… Norwegian wood, έπαιξε με το ουτάκι πριν από λίγους μήνες, με παρέα τον Απέργη και δίπλα του τον Θοδωράκη τον Κοτονιά… Μακρινά Ξαδέρφια γνωριστήκαμε, φίλοι πολύ γρήγορα γίναμε…
Ο φίλος μου… Δεν του χρωστάω, δεν μου χρωστάει τίποτα… Του δίνω, μου δίνει με όλη την καθαρότητα της ψυχής! Και έχει ψυχούλα, η ψυχάρα… Μου δάνεισε στα χείλη μου την «Ερημο», του χρωστώ τα πάντα…



Ξαφνικά και κλασική μουσική και Μάνος, τελευταίως… και U2 και ρυάκια από έθνικ να ρέουν συνεχώς… Χαίρομαι, γιατί μετά από τόσα και τόσα, μπορώ να ακούω και τζαζ…
Μα, σε όσα έχω σίγουρα ξεχάσει, σίγουρα δεν μπορώ να ξεχάσω τούτο…
Ο κύριος Χρόνης μπροστά μου… Δεν έχω σαστίσει περισσότερο στη ζωή μου… Και η νεράιδα, δίπλα του η Νεκταρίτσα… Δεν θα βαρεθώ να την καμαρώνω να πιάνει τα μελωδίσματα –των τόσο από… το πάντα του ελληνισμού- του δασκάλου της και να βγάζει αγγέλους…
Αυτά θυμήθηκα… Τι ξεχνάω… Βοηθήστε… Τι είναι μουσική;



Υ.Γ1. Να πω και κάτι τελευταίο… που ειλικρινά το περικλείω εντός του προσωπικού μου όρου… Από το 1994 έως το 1996… Νίκος Λαμπίρης, «Αιγαίο fm»… Ιππότης, από το… (ωχ, έχω ξεχάσει από πότε…χιχιχιχι), «Μελωδία fm». Και οι δύο 12-2… Μεσάνυχτα, βραδάκι…
Υ.Γ2. Θα ήθελα να ξανακούσω στη «Σκιά»… «στης πικροδάφνης τον ανθό»…

Δευτέρα, Ιουλίου 03, 2006

Θα κρυφτώ…

Αυτές τις ημέρες θέλω να κρυφτώ… Σε σκοτεινό μέρος να… απογειωθώ. Εχω ανάγκη να δω τον εαυτό μου, που τον νιώθω λιγάκι μακριά. Είμαι κουρασμένος, σε σημείο να αισθάνομαι ανήμπορος ακόμη και να ανασηκωθώ.
Εχω ανάγκη να χαθώ στη σιωπή για να ακούσω τι έχω να μου πω… Όχι, ξέρω τι θέλω. Δεν έχω τέτοια κενά και ερωτήματα μέσα μου. Αυτές τις ημέρες ψάχνω ξανά εμένα, που παραδίπλα είμαι, αλλά με τραβούσαν από εδώ, με ξανατραβούσαν από εκεί και ξεχείλωσα. Λιγάκι, όχι πολύ… Ξαναμαζεύω.
Το πολύ-πολύ να μπω σε ένα πλυντήριο με λάθος… θερμοκρασία. Ετσι θα «απλώσουν» και τα χρώματα. Θα ξεχυθούν και θα χρωματίσει η άχρωμή μου έκφραση…
Τώρα γιατί τα σκέφτομαι όλα αυτά; Είμαι κουρασμένος, γι’ αυτό… Δεν είμαι αστείρευτος, ούτε ακατάβλητος… Θέλω να κρυφτώ, για να εμφανιστώ και πάλι…

Υ.Γ 1. Θα ήθελα να πίνω εσπρέσο στη piazza Navona. Τώρα… Μόνος μου και να γυρίσω σε λιγο…

Υ.Γ 2. Μην παίρνεις στα σοβαρά τα πιο πάνω… Πάμε για καφέ; Στο Μοναστηράκι, στο δρόμο για το Θησείο…:-)