beatlus

Τρίτη, Ιουνίου 27, 2006

Νεράιδες και ξωτικά


Η ομορφιά σε έναν άνθρωπο είναι απαστράπτουσα ακόμη και παγωμένη. Ο,τι καθαρό δεν σκοτεινιάζει. Ο,τι φωτεινό δεν θολώνει…
Τα μάτια μας δεν… βλέπουν πια, γι’ αυτό νεράιδες και ξωτικά κρύβονται στα τρίσβαθα του δάσους, στα απόκρυφα νερά της λίμνης…
Μόνο ένα θα πω…
Σε αυτή τη λίμνη της φωτογραφίας (είναι σε χώρα ξωτικών, στα βόρεια της Ευρώπης...), έτσι παγωμένα πανέμορφη που είναι, έχω βρεθεί έκθαμβος μπροστά της… Θυμήθηκα τότε ότι το καθαρό και φωτεινό τα λόγια σου εξαφανίζει…
Είναι περιττά…
Αφού όλα στο νου και την ψυχή ταξιδεύουν…
Καλό βραδάκι…

16 Comments:

  • At 10:25 μ.μ., Blogger Xνούδι said…

    "είμαστε όλοι μικρές σταγόνες μέσα στην καταιγίδα των φθαρτών πραγμάτων".


    Όλα είναι φωτεινά. Ακόμα και μέσα στο σκοτάδι της νύχτας, τα άστρα λάμπουν και η σελήνη απλώνει περίτεχνα τη μαγεία της. Κι ας μην την βλέπεις τώρα, είναι εκεί. Ανάβω λυχνάρι.
    Θέλω να καταφέρω να φέρω το ταξίδι μου στο προδιαγεγραμμένο του τέλος.

    Ο κόσμος των ξωτικών με αυτόν των ανθρώπων δεν απέχουν παρά μερικά χιλιοστά. Χιλιοστά μετρημένα, όχι στα στενά πλαίσια των χωροχρονικών διαστάσεων, αλλά της ευαισθησίας με την οποία αντιλαμβάνεται κανείς τον κόσμο. Η μικρή νεράιδα που κάθεται πάνω στα πέταλα ενός λουλουδιού υποδεικνύει ακριβώς αυτό. Ένα πλάσμα δηλαδή, τόσο ευαίσθητο και τόσο ελαφρύ, τόσο δεμένο με την ουσία της ζωής, που να αντέχει το βάρος του ακόμη κι ένα εύθραυστο λουλούδι. Οι άνθρωποι πολλές φορές παρασύρονται απ' τη δίνη της ζωής και, περνώντας γρήγορα για να προλάβουν τις καθημερινές τους υποχρεώσεις, πατάνε κάποια απ' αυτά τα λουλούδια. Η γνωστή φράση απ' το Peter Pan ότι "κάθε φορά που χάνει κάποιος την πίστη του στα ξωτικά, μία νεράιδα κάπου πέφτει νεκρή", γίνεται τότε πραγματικότητα. Η πίστη του ανθρώπου στα ξωτικά μετριέται κι αποδεικνύεται από την ικανότητά του, στο αγώνα δρόμου για την επιβίωση, να μην πατάει πάνω σ' αυτά τα λουλούδια. Κάθε φορά που ένας άνθρωπος σκέφτεται μέσα απ' τις συμβάσεις καλών τρόπων και δοσμένων ηθικών αρχών, κάπου, ένα ξωτικό πληγώνεται. Μην έχοντας άλλο τρόπο να αντιδράσει, αυτό αποσύρεται πιο βαθιά στον κόσμο του.
    Δεν είναι παράξενο που τα ξωτικά χάνονται, είναι γιατί πρώτες οι συνειδήσεις των ανθρώπων δεν τα δέχτηκαν σαν κομμάτι της πραγματικότητάς τους.

    Η αγάπη για να είναι πλήρης, έχει ανάγκη αυτήν την ευαισθησία και το σεβασμό στην εύθραυστη φύση μιας μικρής νεράιδας που κοιμάται στην καρδιά ενός λουλουδιού.


    καληνύχτες και συγνωμη για το μεγάλο σχόλιο.

     
  • At 10:42 μ.μ., Blogger Σύλβια Ο. said…

    Ναι, ρε γαμώτω!
    Καλή νύχτα! Και να βλέπεις όνειρα με ξωτικά!

     
  • At 10:45 μ.μ., Blogger +fuNL+ said…

    bravo bravo bazoyme ke tis piges mas eee?? oxi tsimpamai ta grafta ton allon

    Gabriel:
    http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=5369&whichpage=15

     
  • At 10:50 μ.μ., Blogger beatlus said…

    προς χνούδι... καμμιά συγνώμη δεν χρωστάς νεράιδα... Τα λόγια σου ένα, ένα συνεχίζουν όσα με οδήγησαν να γράψω, ό,τι έγραψα... Σε ποιό λουλούδι κρύβεσαι, αλήθεια?

    προς σύλβια ο.... "Σαν δεις σκιές, τα ξωτικά, ανθρωποι είναι με φτερά... Γύρνα την πλάτη σου στο φως, γίνε όπως ήσουνα μικρός, δες πως σου λείπει ο χορός, ο έρωτας και ο καημός...", Δ. Ζερβουδάκης...

     
  • At 10:50 μ.μ., Blogger Xνούδι said…

    έχω βάλει εισαγωγικά αγαπητέ πανω πάνω αν ειδατε

    καληνυχτα σας

     
  • At 10:52 μ.μ., Blogger beatlus said…

    kokko... Χμμμμ, καλωσόρισες φίλε μου... στον ξωτικόκοσμο:-)

     
  • At 10:55 μ.μ., Blogger beatlus said…

    Εισαγωγικά... εισαγωγής σε κόσμο άκοσμο, πιο αληθινό

     
  • At 12:38 π.μ., Blogger global said…

    Πίνω μια γουλιά νερό από τη λίμνη σου. Μου την δίνεις στη χούφτα σου;

     
  • At 8:46 π.μ., Blogger Ανδρομεδα said…

    δεν έχω ιδέα.....
    ;)

     
  • At 3:55 μ.μ., Blogger beatlus said…

    global... ελα συννεφάκι... πιες

    ανδρομέδα... ναι, αλλά έχεις άλλα πάρα πολλά:-)

     
  • At 4:44 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα said…

    Λειψοί καιροί σε ό,τι καθαρό και φωτεινό!

    Καιροί στερημμένοι και σε μύθους.
    Μυθοφάγος εποχή, ναι.

    Καιροί για ξωτικά;
    Να βρίσκανε τόπο να σταθούν λέει...

    Ονειρόδραμα με τίτλο "νεράϊδα", όπου η νεράϊδα, ερωτευμένη μ' έναν ρεαλιστή ιππότη, θνητό, λέει:

    "Ευτυχία για τους ανθρώπους θα πεί να διαλέγεις σ' αυτή τη γη, που 'ναι γεμάτη από τόσες ομορφιές, το μοναδικό σημείο όπου ξέρεις ότι θα συναντήσεις την απάτη, το ψέμμα, την προδοσία κι ωστόσο να μη διστάζεις να ορμάς καταπάνω του μ' όλη σου τη δύναμη. Όσο πιο πολύ υποφέρεις ανάμεσα στους ανθρώπους, τόσο πιο ευτυχισμένος είσαι..."

     
  • At 4:56 μ.μ., Blogger Ανδρομεδα said…

    ναι έχω έχω! Κι ένα ποταμάκι να δροσίζω την ψυχή! Καθάριο ηπειρώτικο νερό!

     
  • At 9:53 μ.μ., Blogger global said…

    διψάω πάλι. έι μην με ξεχνάς.

     
  • At 10:15 μ.μ., Blogger beatlus said…

    προς καπετάνισσα... δεν θα το ευχόμουν για κανένα, πόσο μάλλον για έναν άνθρωπο δικό μου, καπετάνισσα... Μα και πάλι, πώς να διαψεύσω πως συμβαίνει κάτι τέτοιο;

    ανδρομέδα... καθάριο, ναι καθάριο, έστω και αν σε αυλάκια τρέχει...

    global... να, πάρε ακόμη λίγο... Υπάρχει ακόμη...

     
  • At 7:20 μ.μ., Blogger Alexandra said…

    μ'αρέσει ο νεραιδεμένος τρόπος που εκφράζεις την καθαρότητα και τη σκοτεινότητα...

    καλό βράδι και σε σένα!

     
  • At 2:09 μ.μ., Blogger beatlus said…

    μα εκεί είναι το αληθινό παραμύθι:-))))

     

Δημοσίευση σχολίου

<< Home