beatlus

Τρίτη, Ιουνίου 20, 2006

Λ


Λ

Λοιπόν… όχι το «λ» δεν είναι το «λοιπόν». Είναι ο «Λ», ο ξάδερφός μου:-) Σαν βγάλεις το «ξ» πάλι σωστό είναι…
Ανάμνηση πρώτη… Στο χωριό μας, καλοκαίρι και είμαστε ακόμη παιδιά. Παίζουμε, τρέχουμε, περπατάμε, περνάμε μπροστά από το χωράφι του παππού μας και συνεχώς καμαρώνουμε τα καινούργια εκ Γερμανίας κίτρινα μπλουζάκια, δώρο του θείου «Κ».
Το βλέμμα μας τραβάει ο ποτιστικός «πύραυλος» που σκόρπιζε με δύναμη το νερό ολόγυρα… Είχαμε αποσβολωθεί και από κοινού αποφασίσαμε να περιμένουμε το… νεράκι… Οσο πλησίαζε, τόσο το αποζητούσαμε φωνάζοντας για να το κάνουμε να έρθει πιο γρήγορα… Και ήρθε… Μια ριπή από νερό μας έκανε «λούτσα»:-)))))))
Από τότε… Μεγαλώσαμε… Shine on your crazy diamonds (ο «Λ» μου το πρωτόμαθε), έρωτες, μεθύσια, μεταξύ μας παιχνίδια ως το αργά της εφηβείας.
Την πρώτη φορά που βγήκα στην Αθήνα ever, με πήγε στο «Οστρια» στα Εξάρχεια… Ακούγαμε Σιδηρόπουλο και δεν τολμούσα να βγάλω μιλιά… Τώρα… ξεψάρωσα… ο «παλιός», τρομάρα μου… Τους ξέρω όλους εκεί…
Μετά ο «Λ» πήγε στη Μόσχα, τον σκεφτόμουν, ήθελα να είναι καλά… Στεναχωρήθηκα που ήρθε πιο νωρίς από ό,τι ήθελε, χάρηκα που θα τον έβλεπα πιο συχνά, όντας πια και εγώ Αθηναίος (ξανά, τρομάρα μου…)
Πέρασε δύσκολους καιρούς, προσπάθησα όσο μπορούσα να έχω τα αυτιά μου ανοικτά στα όσα λίγα έλεγε… Είναι πολύ σημαντικό να ξέρεις να ακούς… Ειδικά για έναν αγαπημένο σου άνθρωπο…
Δείχνει καλύτερα, χαίρομαι απέραντα… Μπορεί ακόμη και να ερωτεύεται ξανά… Εχει γίνει κολλητός –και- φίλος μου… Χαίρομαι ακόμη πιο πέρα από το απέραντο… Το επόμενο σημαντικό «ραντεβού» μας στις 5 Αυγούστου το βράδυ, αργά…
Ξέρει αυτός…
Πάντα λίγα και πολύ καλά έλεγε…
Ευχαριστώ και είμαι και εγώ εδώ…
Ο ξαδερφός σου…
Ακόμη περιμένουμε το… νεράκι!

Υ.Γ. Μου επιτρέπετε, φαντάζομαι, το προσωπικό του ύφους…

4 Comments:

  • At 12:09 μ.μ., Blogger Ανδρομεδα said…

    Είναι πολύ σημαντικό να ξέρεις να ακούς…

    Καλημέρα!

     
  • At 5:27 μ.μ., Blogger Alexandra said…

    Στο επιτρέπουμε!

    Τελικά, κάποιες παιδικές φιλίες κρατάνε περισσότερο από τις ενήλικες επιλογές μας... Κάτι μας ενώνει που δεν ορίζεται από συγγένεια, από επιλογή... Είναι η ένταση της παιδικής αγάπης που μας ενώνει.

    :)

     
  • At 7:19 μ.μ., Blogger beatlus said…

    "Κάτι μας ενώνει που δεν ορίζεται από συγγένεια, από επιλογή..."
    Ακριβώς... Χαίρομαι, που με όλη τη σημασία της λέξης, μπορώ να αποκαλώ τον ξαδερφό μου, "φίλο":-)

     
  • At 4:55 π.μ., Blogger Ανδρομεδα said…

    να σε χαίρεται ο Λ! και δεν το γράφω έτσι για να γράψω κάτι...

    Το γράφω και το εννοώ!!!

     

Δημοσίευση σχολίου

<< Home