beatlus

Δευτέρα, Ιουνίου 19, 2006

Γάμος καλοκαιρινός


Σκηνή πρώτη…
Γάμος, δύο νέοι ετών 30 περίπου, σε πειραιώτικο (εντελώς όμως, όσο πάει ο νους σας) ουζερί με ζωντανή (ολοζώντανη να συμπληρώσω) μουσική… Τέσσερις-πέντε παρέες και ο χορός, αυτός που κάτι από τσιγγάνικο, κάτι από δυτικό και αρκετό από ελληνικό χρώμα έχει… (βρε και να ξέραμε από τα πόσο παλιά χρόνια έρχεται αυτό… Μοίρασμα ενέργειας το αγκάλιασμα των χεριών…)
Σκηνή δεύτερη...
Ο γαμπρός μερακλώνει, σηκώνει την καλή του (όμορφη, απέριττη, με απλό νυφικό που σαν στολίδι, μωβ-βυσσινί ζωνάρι τύλιγε τη μέση της και ένα άσπρο λουλουδάκι στα μαλλιά…) για χορό διονυσιακό, κυκλικό. Ακολουθεί όλη η παρέα του τραπεζιού τους. Ολη; Όχι… Μια από τις κοπέλες, τους παρατηρεί με έντονο βλέμμα σαν σε αργό γύρισμα σινεμά και όταν όλοι έχουν σηκωθεί, χαμηλώνει τα μάτια. Κανείς δεν το παίρνει χαμπάρι. Να ‘ταν κάτι «λίγο», περί εμφάνισης (βλέπετε, κάποιοι μας έχουν φυτέψει μέσα μας, πως μπορείς να χορεύεις υπό την προϋπόθεση ότι δεν υπερβαίνεις ένα συγκεκριμένο όριο βάρους…) ή τάχα κάτι άλλο, πιο εσωτερικό…
Σκηνή τρίτη...
Ο κουμπάρος, έχει οδηγήσει την… κουμπάρα, που φανερά έχει βάλει στο μάτι, σε χορό ανατολίτικο. Της πιάνει τη μέση, αυτή δεν αρνείται, μα δεν αφήνεται κιόλας… Με… κλασική, επιδέξια κίνηση την φέρνει κοντά του και σαν καρτέρι που έπιασε το πουλάκι στις ξόβεργες, εφάπτει τα χείλη του στα δικά της (το φιλί για να είναι φιλί, ζητάει… δύο…). Εκπληξη, στιγμιαία δυσαρέσκεια της κοπέλας, στα μάτια φάνηκε, προσπαθεί να αποτραβηχτεί, μα καταλαβαίνει πως έχει πιαστεί στη παγίδα που το πάθος ξυπνά και πρέπει να είναι διακριτική… Ευτυχώς το τραγούδι τελειώνει και απελευθερώνει και την ίδια… Η ανακούφιση κυριεύει όλη την μορφή της και κάθεται στην ξύλινη καρέκλα αμήχανα. Ο κουμπάρος… κυνηγός, το έχει λιγάκι αντιληφθεί, αλλά δεν εγκαταλείπει την προσπάθεια… Λίγο το χέρι πίσω από την καρέκλα της, λίγο το επόμενο τραγούδι, λίγο-λίγο, ε, κάτι θα γίνει…
Τίτλοι τέλους...
«Το δίχτυ» και «Σ’ αγαπώ γιατί είσαι ωραία…», το γλέντι ασπάζεται και αποχαιρετά τη φλόγα του… Πρόσωπα ιδρωμένα, αποκαμωμένα, αλλά χαρά… Γάμο έχουμε, τι στο καλό… Γάμο και γλέντι σε αυλή με γιασεμιά και κληματαριά… και τραγούδια από τα αληθινά… Τι στο καλό, γάμο έχουμε… Δυο περιστεράκια ενώνονται… Μεσ’ του Διονύσου τη μέθη, ανοίγουν οι καρδιές και βγαίνει ό,τι υπάρχει μέσα… Χαρά και λύπη σε γάμο έρχονται και έσονται ένα…

Υ.Γ. Η σκηνή από το Underground έχει αρκετά από τα στοιχεία των όσων –πραγματικών- γεγονότων περιγράφονται πιο πάνω…

3 Comments:

  • At 5:43 μ.μ., Blogger Ανδρομεδα said…

    με δρόσισες μπαγάσα!

     
  • At 5:49 μ.μ., Blogger beatlus said…

    :-)))

     
  • At 6:13 μ.μ., Blogger Xνούδι said…

    Θάλασσα είναι η χαρά και λύπη τ'ακρογιάλι.

    Μεσοπέλαγα;

    εικόνες. Ηδη βλέπω την κοπέλα που δεν χόρευε, μπροστά μου.

     

Δημοσίευση σχολίου

<< Home