beatlus

Τρίτη, Ιουνίου 27, 2006

Νεράιδες και ξωτικά


Η ομορφιά σε έναν άνθρωπο είναι απαστράπτουσα ακόμη και παγωμένη. Ο,τι καθαρό δεν σκοτεινιάζει. Ο,τι φωτεινό δεν θολώνει…
Τα μάτια μας δεν… βλέπουν πια, γι’ αυτό νεράιδες και ξωτικά κρύβονται στα τρίσβαθα του δάσους, στα απόκρυφα νερά της λίμνης…
Μόνο ένα θα πω…
Σε αυτή τη λίμνη της φωτογραφίας (είναι σε χώρα ξωτικών, στα βόρεια της Ευρώπης...), έτσι παγωμένα πανέμορφη που είναι, έχω βρεθεί έκθαμβος μπροστά της… Θυμήθηκα τότε ότι το καθαρό και φωτεινό τα λόγια σου εξαφανίζει…
Είναι περιττά…
Αφού όλα στο νου και την ψυχή ταξιδεύουν…
Καλό βραδάκι…

Δευτέρα, Ιουνίου 26, 2006

Ταξίδι...


Σήμερα διάβασα κάτι που μου άρεσε… Πολύ, όμως…

«Υπάρχουν δύο τρόποι για να κινήσεις μια βάρκα. Ο ένας τρόπος είναι να ανοίξεις τα πανιά τη σωστή στιγμή, στην κατεύθυνση του ανέμου και να μην χρησιμοποιήσεις τα κουπιά. Ο άλλος είναι να μην ανοίξεις τα πανιά και να κινήσεις την βάρκα με τα κουπιά. Η παράστασή μας είναι αφιερωμένη σε όλους εκείνους που εδώ και αιώνες ακολουθούν την ροή της ενέργειας και δεν πολεμούν εναντίον της. Μπορείς να τα καταφέρεις κι εσύ. Όπου κι αν ταξιδεύουμε μας ρωτάνε πως μπορούμε και πετάμε, ή αντέχουμε τόσο πόνο. Κι εγώ τους λέω κάτι πολύ απλό. Στέκεσαι στην μέση του ποταμού με τα πανιά της συνειδητότητάς σου ανοιχτά και αρχίζεις το ταξίδι σου...»

Τα λόγια ανήκουν στον Τσαν Σιμού, σοφού Σαολίν δασκάλου και σκηνοθέτη της παράστασης «Shaolin the legend» (12 και 13 Ιουλίου, στο θέατρο Λυκαβηττού).
Πηγή e-go.gr

Τρίτη, Ιουνίου 20, 2006

Λ


Λ

Λοιπόν… όχι το «λ» δεν είναι το «λοιπόν». Είναι ο «Λ», ο ξάδερφός μου:-) Σαν βγάλεις το «ξ» πάλι σωστό είναι…
Ανάμνηση πρώτη… Στο χωριό μας, καλοκαίρι και είμαστε ακόμη παιδιά. Παίζουμε, τρέχουμε, περπατάμε, περνάμε μπροστά από το χωράφι του παππού μας και συνεχώς καμαρώνουμε τα καινούργια εκ Γερμανίας κίτρινα μπλουζάκια, δώρο του θείου «Κ».
Το βλέμμα μας τραβάει ο ποτιστικός «πύραυλος» που σκόρπιζε με δύναμη το νερό ολόγυρα… Είχαμε αποσβολωθεί και από κοινού αποφασίσαμε να περιμένουμε το… νεράκι… Οσο πλησίαζε, τόσο το αποζητούσαμε φωνάζοντας για να το κάνουμε να έρθει πιο γρήγορα… Και ήρθε… Μια ριπή από νερό μας έκανε «λούτσα»:-)))))))
Από τότε… Μεγαλώσαμε… Shine on your crazy diamonds (ο «Λ» μου το πρωτόμαθε), έρωτες, μεθύσια, μεταξύ μας παιχνίδια ως το αργά της εφηβείας.
Την πρώτη φορά που βγήκα στην Αθήνα ever, με πήγε στο «Οστρια» στα Εξάρχεια… Ακούγαμε Σιδηρόπουλο και δεν τολμούσα να βγάλω μιλιά… Τώρα… ξεψάρωσα… ο «παλιός», τρομάρα μου… Τους ξέρω όλους εκεί…
Μετά ο «Λ» πήγε στη Μόσχα, τον σκεφτόμουν, ήθελα να είναι καλά… Στεναχωρήθηκα που ήρθε πιο νωρίς από ό,τι ήθελε, χάρηκα που θα τον έβλεπα πιο συχνά, όντας πια και εγώ Αθηναίος (ξανά, τρομάρα μου…)
Πέρασε δύσκολους καιρούς, προσπάθησα όσο μπορούσα να έχω τα αυτιά μου ανοικτά στα όσα λίγα έλεγε… Είναι πολύ σημαντικό να ξέρεις να ακούς… Ειδικά για έναν αγαπημένο σου άνθρωπο…
Δείχνει καλύτερα, χαίρομαι απέραντα… Μπορεί ακόμη και να ερωτεύεται ξανά… Εχει γίνει κολλητός –και- φίλος μου… Χαίρομαι ακόμη πιο πέρα από το απέραντο… Το επόμενο σημαντικό «ραντεβού» μας στις 5 Αυγούστου το βράδυ, αργά…
Ξέρει αυτός…
Πάντα λίγα και πολύ καλά έλεγε…
Ευχαριστώ και είμαι και εγώ εδώ…
Ο ξαδερφός σου…
Ακόμη περιμένουμε το… νεράκι!

Υ.Γ. Μου επιτρέπετε, φαντάζομαι, το προσωπικό του ύφους…

Δευτέρα, Ιουνίου 19, 2006

Γάμος καλοκαιρινός


Σκηνή πρώτη…
Γάμος, δύο νέοι ετών 30 περίπου, σε πειραιώτικο (εντελώς όμως, όσο πάει ο νους σας) ουζερί με ζωντανή (ολοζώντανη να συμπληρώσω) μουσική… Τέσσερις-πέντε παρέες και ο χορός, αυτός που κάτι από τσιγγάνικο, κάτι από δυτικό και αρκετό από ελληνικό χρώμα έχει… (βρε και να ξέραμε από τα πόσο παλιά χρόνια έρχεται αυτό… Μοίρασμα ενέργειας το αγκάλιασμα των χεριών…)
Σκηνή δεύτερη...
Ο γαμπρός μερακλώνει, σηκώνει την καλή του (όμορφη, απέριττη, με απλό νυφικό που σαν στολίδι, μωβ-βυσσινί ζωνάρι τύλιγε τη μέση της και ένα άσπρο λουλουδάκι στα μαλλιά…) για χορό διονυσιακό, κυκλικό. Ακολουθεί όλη η παρέα του τραπεζιού τους. Ολη; Όχι… Μια από τις κοπέλες, τους παρατηρεί με έντονο βλέμμα σαν σε αργό γύρισμα σινεμά και όταν όλοι έχουν σηκωθεί, χαμηλώνει τα μάτια. Κανείς δεν το παίρνει χαμπάρι. Να ‘ταν κάτι «λίγο», περί εμφάνισης (βλέπετε, κάποιοι μας έχουν φυτέψει μέσα μας, πως μπορείς να χορεύεις υπό την προϋπόθεση ότι δεν υπερβαίνεις ένα συγκεκριμένο όριο βάρους…) ή τάχα κάτι άλλο, πιο εσωτερικό…
Σκηνή τρίτη...
Ο κουμπάρος, έχει οδηγήσει την… κουμπάρα, που φανερά έχει βάλει στο μάτι, σε χορό ανατολίτικο. Της πιάνει τη μέση, αυτή δεν αρνείται, μα δεν αφήνεται κιόλας… Με… κλασική, επιδέξια κίνηση την φέρνει κοντά του και σαν καρτέρι που έπιασε το πουλάκι στις ξόβεργες, εφάπτει τα χείλη του στα δικά της (το φιλί για να είναι φιλί, ζητάει… δύο…). Εκπληξη, στιγμιαία δυσαρέσκεια της κοπέλας, στα μάτια φάνηκε, προσπαθεί να αποτραβηχτεί, μα καταλαβαίνει πως έχει πιαστεί στη παγίδα που το πάθος ξυπνά και πρέπει να είναι διακριτική… Ευτυχώς το τραγούδι τελειώνει και απελευθερώνει και την ίδια… Η ανακούφιση κυριεύει όλη την μορφή της και κάθεται στην ξύλινη καρέκλα αμήχανα. Ο κουμπάρος… κυνηγός, το έχει λιγάκι αντιληφθεί, αλλά δεν εγκαταλείπει την προσπάθεια… Λίγο το χέρι πίσω από την καρέκλα της, λίγο το επόμενο τραγούδι, λίγο-λίγο, ε, κάτι θα γίνει…
Τίτλοι τέλους...
«Το δίχτυ» και «Σ’ αγαπώ γιατί είσαι ωραία…», το γλέντι ασπάζεται και αποχαιρετά τη φλόγα του… Πρόσωπα ιδρωμένα, αποκαμωμένα, αλλά χαρά… Γάμο έχουμε, τι στο καλό… Γάμο και γλέντι σε αυλή με γιασεμιά και κληματαριά… και τραγούδια από τα αληθινά… Τι στο καλό, γάμο έχουμε… Δυο περιστεράκια ενώνονται… Μεσ’ του Διονύσου τη μέθη, ανοίγουν οι καρδιές και βγαίνει ό,τι υπάρχει μέσα… Χαρά και λύπη σε γάμο έρχονται και έσονται ένα…

Υ.Γ. Η σκηνή από το Underground έχει αρκετά από τα στοιχεία των όσων –πραγματικών- γεγονότων περιγράφονται πιο πάνω…

Παρασκευή, Ιουνίου 16, 2006

Summer... song


Τα τζιτζίκια, το… σπλατς – σπλουτς, τα πετραδάκια που τρίβονται πάνω στα παπούτσια, τα δάχτυλα που τρίβονται πάνω στα σανδάλια, η άμμος που τρίβεται πάνω μας, το μεσημέρι που τρίβεται μέσα μας… Ο ιδρώτας που στάζει, το χέρι που σκουπίζει, ο ζεστός αχός…
Τα ζάρια στα… ποτήρια (που έλεγε ο «Παπάζης» στην
«Πουρούδα» και ο οποίος τραγουδάει κομματάρα στις… νέες «Μικρές Περιπλανήσεις» που… αρχίζουν στα τέλη του μήνα) και στο τάβλι, οι φωνές στις βεράντες, τα γέλια στις πλατείες.
Το «σσσσσσσσσσ, αρχίζει…» στις συναυλίες και στα θερινά.
Η άγκυρα που κατεβαίνει, η μουσική που στα μπαρ ανεβαίνει…
Το φερμουάρ στα σακ βουαγιάζ, το «καλωσορίσατε» στα ανταμώματα, το «και του χρόνου» στα «αντίο»…
Τα παγάκια στον φραπέ…
Τα αγαπημένα μου, παραμυθένια τριζόνια…
Οι ήχοι του καλοκαιριού…
Σας έρχονται στο νου άλλοι;

Υ.Γ. Α, σαν χθες «έφυγε» ο Μάνος. Καλοκαίρι είναι και αυτός… Ο ίδιος ο ήχος του καλοκαιριού…

Τετάρτη, Ιουνίου 14, 2006

Tiersen... De Montmartre


Είναι από τις στιγμές που πραγματικά νιώθω εγκλωβισμένος…
Είμαι τώρα, αυτή τη στιγμή, στη δουλειά, γυρνώ τα μάτια μου και παρατηρώ μια ομήγυρη να είναι προσηλωμένη στο παιχνίδι του Μουντιάλ και εμένα ο νους μου να πετάει στων Αθηναίων τον λόφο…
Σε μία ώρα ίσως και λιγότερο, ο κύριος Yann Tiersen, θα απλώσει το βαλς της Αμελί στο νυχτερινό στρώμα του ουρανού και όλα θα μοιάζουν αλλιώς…
Ο παραμυθάς θα μελωταξιδέψει και στο Βερολίνο με το Goodbye Lenin όπως και με τα άλλα διαμαντάκια που ξεφεύγουν από τα δάχτυλά του… Και εγώ εδώ… Παιδιά, ζηλεύω… Ειλικρινά, αλλά…

Υ.Γ. Ελπίζω ο Knight's night να κάνει πλήρες review… Συννεφάκι, να του το πεις… Να μην ξεχάσω και 'γω να του ζητήσω εκείνο το εκπληκτικό του Tiersen που μόνο ο ιππότης έχει… Εκείνο που τα μαχαιροπήρουνα μέσα σε ένα νεροχύτη βγάζουν μουσικούλα… Μουσικάρα!


Τρίτη, Ιουνίου 13, 2006

Κ


Κάγκελα

Μ. Γιαννάκου σήμερα : «Το νομοσχέδιο για την ανώτατη εκπαίδευση θα κατατεθεί στην Ολομέλεια της Βουλής και αφού έχει προηγηθεί εκτεταμένος διάλογος, αναβάλλεται και επισήμως για το φθινόπωρο η ψήφιση του νόμου-πλαισίου»
Παιδεία… αύριο: Το νομοσχέδιο για την ανώτατη εκπαίδευση κατατέθηκε στην Ολομέλεια της Βουλής και αφού είχαν προηγηθεί εκτεταμένες συλλήψεις φοιτητών στο κέντρο της Αθήνας…
Καταστολή, η στολή της εξουσίας…
Όχι, δεν προτρέχω, ούτε βγάζω βιαστικά συμπεράσματα κι ούτε τοποθετούμαι υπέρ ενός και κατά άλλου κόμματος. Προσωπικά δεν με εκφράζει κανείς κομματικός σχηματισμός στην Ελλάδα… Όχι, δεν είμαι απολιτίκ, όπως αρέσκονται αρκετοί να χαρακτηρίσουν τη γενιά μας. Θα ήθελα να υπάρχει κόμμα που να με εκφράζει πολιτικά. Λυπάμαι, όμως δεν συμβαίνει. Πιστεύω πολιτικά στον… πολιτισμό! Αυτός με εκφράζει… Περί ου ο λόγος, επίσης έχω τοποθετηθεί και το ξανακάνω… Ντρέπομαι για τους Υπουργούς πολιτισμού που είχε η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Ντρέπομαι!
Θλίβομαι, με πληγώνει και ντρέπομαι επίσης που την προηγούμενη Πέμπτη είχα δουλειά, ήμουν βιαστικός και δεν κατέβηκα και εγώ στην πορεία των φοιτητών… Ισως, βέβαια τώρα να ήμουν σε κατάσταση ανάρρωσης…
Προσοχή, δεν παίρνω θέση λέγοντας πως οι φοιτητές και οι καθηγητές έχουν απαραίτητα δίκιο. Αυτό είναι υπό αίρεση… Δεν είναι υπό αίρεση, όμως κ. Μαριέττα ο διάλογος με τα μάτια και τα αυτιά ανοιχτά προς τους πρωταγωνιστές και που φυσικά είναι αυτοί που θα κληθούν να εφαρμόσουν τον όποιο νόμο. Με τα μάτια και τα αυτιά ανοιχτά, όχι τα γκλομπς…
Τώρα είναι ήδη αργά για διάλογο… Εστω…
Θα τηρήσετε το λόγο σας όμως;
Η’ κάγκελα, παντού και πάλι;
Αϊντε, για να μιλήσουμε και λίγο σοβαρά κ. Γιαννάκου πρώην Κουτσίκου…

Υ.Γ 1. Η κ. Μαριέττα Γιαννάκου γεννήθηκε στο… Γεράκι Λακωνίας. Έχει μια κόρη (άραγε πόσο χρονών;). Επίσης η Ελληνίδα Υπουργός Παιδείας είναι ιατρός - νευρολόγος, ψυχίατρος…
Στα σοβαρά! Δεν είναι δικά μου αυθαίρετα στοιχεία για να κάνω πλάκα…

Υ.Γ 2. Ως «Κ» είχα σκεφτεί κάτι άλλο, που είναι βέβαια μέρος της ψυχής μου… Οι εξελίξεις όμως έχουν προτεραιότητα… Στο επόμενο…

Υ.Γ 3. Φαντάζομαι δεν χρειάζονται συστάσεις για τη φωτογραφία…

Δευτέρα, Ιουνίου 12, 2006

Βρέχει… (Rain... teardrop)


Θάρρος…
Δεν γνωρίζω, θέλω να μάθω, θα γνωρίσω…
Δειλία…
Γνωρίζω, δεν θέλω, είπαμε γνωρίζω…

Υπέρτατο…
Σιωπώ, ακούω, αποτυπώνω, έρχεται ο χρόνος, περιμένω, βλέπω και με τα μάτια κλειστά…
Γνώση… Δεν είμαι το παν. Ζω μέσα στο άπαν…
Εδώ, τώρα, τέλος η μουσική… Ωρα για ζεν (χθες το ‘πε η Θεοδοσία)…
Ακου τη σιωπή… μας μιλάει!

Υ.Γ. Άλλο είχα ετοιμάσει, αλλά ήταν εκτός συχνότητας για σήμερα. Από αύριο. Σήμερα βρέχει…

Παρασκευή, Ιουνίου 09, 2006

Επι – στροφή


Στοπ επί της στροφής ή στροφή;
Ένα παράθυρο μου μοιάζει, όχι πόρτα… Βλέπω την εικόνα του καινούργιου, όχι καθαρή, όχι ολοκληρωμένη, μα εικόνα.
Τι έρχεται; Συγκρούσεις μέσα μου, όχι ησυχία, ήρθαν αντιμέτωπες, τώρα καταλαγιάζουν…
Κούραση, μα δεν έχω χρόνο… Το παρακάτω είναι σε κατηφόρα… Με πονούν τα πόδια μου από την προηγούμενη ανηφόρα, μα… συνέχισε.
Θα ξαναβρώ αυτά που άφησα;
Οσα πρέπει, ναι. Το ξέρω…
Θα γνωρίζω ό,τι θέλω;Οσα πρέπει, ναι. Το ξέρω…


Υ.Γ. Στην εικόνα επάνω, Salvador Dalí, A Persistência da Memória, βεβαίως...
Στην εικόνα της βάσης, ένα ερώτημα... Ο κύκνος είναι εγκλωβισμένος ή το φυλλαράκι περισσότερο;

Δευτέρα, Ιουνίου 05, 2006

Αδεια... ζω

Αδεια με άδειο το μυαλό...
Χθες έως σήμερα παρέα με τον ύπνο για 14 ώρες... Πάει καιρός...
Σκεφτόμουν πως θα είχα περισσότερη όρεξη να γράψω τώρα που είμαι σε άδεια, μα δεν είχα υπολογίσει σε... εμένα!
Να αδειάσει πρώτα το μυαλό... -μα τί λέω...- διόρθωση... η ψυχή και μετά να γεμίσει και πάλι. Δεν τα πετάω τα παλιά. Εδώ είναι... Μα τα καινούργια, που ακόμη κρυφτό παίζουν, είναι το σχεδόν τώρα, το μάλλον μετά...
Σε λίγο, σε πολλά...
Χαιρετισμούς!