beatlus

Τετάρτη, Μαΐου 10, 2006

Ζ

Ζ(ήτα)

Ζωή

Πάω πίσω, πολύ πίσω, εντελώς πίσω, όσο μπορώ… Ολοι γύρω μου φωνασκούν, αλλά μπορώ να βυθιστώ… Μια στιγμή, είναι μεγάλο το ταξίδι.
Κρύο έχει, πράσινο βαθύ, δεν είναι σκοτεινά, αλλά ούτε και φωτεινά… Ανηφόρα και φυλλώματα, μυρωδιά από έλατο κι ένα χέρι ζεστό να με κρατά… Δεν με πιέζει, δεν με δεσμεύει, με κρατά… Από τότε και το δικό μου χέρι πάντοτε ζεστό είναι, ακόμη και στον χιονιά. Είμαι βόρεια, λιμάνι, αλλά εμείς στην εξοχή, στο δάσος… Είναι η πρώτη εικόνα μέσα μου από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου. Μετά κυλιόμενες σκάλες, τρέχω με το ίδιο χέρι μέσα στην παλάμη μου… Η μητέρα με πονάει, το ξέρει, τα γόνατά μου είναι αδύναμα ακόμη, μα πρέπει να προλάβουμε… Είμαι, δεν είμαι τριών, στο αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης, γυρίζουμε προσωρινά στην Ελλάδα…
Με άφησε (το χέρι) ένα πρωινό Σεπτεμβρίου, σε μία… κατηφόρα, γλιστερή… Το πρώτο σχολείο, το δεύτερο, το τρίτο… Μεγαλώνω, φοβάμαι, πού πάω;
Μα δεν φοβάμαι κιόλας… Ξέρω, δεν ξέρω, θέλω να φύγω… Η πατρίδα μου, η Ηπειρος, δεν ξεχνάω ποτέ το πρωινό που έφυγα για την Αθήνα… Κι αυτό το χέρι ένα σταυρουδάκι πέρασε γύρω από το λαιμό μου… Να με φυλάει και να με φιλάει… Αλίμονο σε όποιον τ’ ακουμπήσει… Μόνο η μητέρα των παιδιών μου! Περιμένω ακόμη…
Φοβήθηκα, ερωτεύτηκα, πόνεσα, δούλεψα, είμαι κουρασμένος, μα έχω τρέξει, πολύ… Πάρα πολύ… Μπροστά. Επεσα δυο-τρεις φορές, αλλά «βάζω ‘μπρος τα δυο μου χέρια και σηκώνομαι». Αθήνα, Πάρος, Αντίπαρος, Μυτιλήνη, Αθήνα, Νίσυρος, Ναύπλιο, Κέρκυρα, Κοζάνη, Τήνος, Βενετία, Ρώμη, Γκέτεμποργκ, Ρώμη, Νίσυρος, Σουφλί, Νέα Υόρκη, Σεντ Πίτερσμπουργκ… και πάντα Ηπειρος, μα πάντα!

Οκτώβρης, ο προηγούμενος, αφήνω πίσω μου τη Θεσπρωτία, το καράβι ξεμακραίνει προς το νησί των Φαιάκων και εγώ αποχαιρετώ στη γη του Κάτω Κόσμου, για πρώτη φορά… τη ζωή. Το πρώτο μου είναι. Ο παππούς μου… Του το ορκίστηκα, ξέρει αυτός… Θα το κάνω! Ζω… και γι’ αυτόν! Το χέρι, το άλλο πιο σπάνια με κρατά… Μα όταν το κάνει, ζωή μου δίνει. Ο πατέρας… Ο σοβαρότερος όλων! Ο ποιοτικότερος όλων…
Το χωριό μου, τα παιχνίδια μας εκεί, με τους φίλους, με τα ξαδέρφια μου, στην καρδιά της Ηπείρου. Στη Γη των Σελλών. Κλαρίνα από μικρό παιδί ακούω… κι ο θείος εκεί… «Φεξέ, φεξέ, αϊ η Ανάτολη!» Το ηπειρώτικο παράπονο, σε τραβάει, σε λιώνει και σ’ ανασταίνει. Αυτή η ανάσα μου έδωσε ζωή…

Τώρα τ’ αγγίζω, προσπαθώ μέσα στο ούτι και…
Δεν αντέχω να συνεχίσω, αυτό είναι πιο πάνω απ’ όσο αντέχω τώρα… Είναι και γύρω μου οι άλλοι, που φωνασκούν…
Μα εγώ ζω… Τουλάχιστον!

7 Comments:

  • At 7:44 μ.μ., Blogger Γαλάτης said…

    Μπορεί εδώ στην Αθήνα να μην έχεις ούτε το ζεστό χέρι, ούτε το άλλο, το σπάνιο αλλά σοβαρό. Εχεις όμως τα φιλαράκια σου. Και όσο ζεις θα τα έχεις δίπλα σου. Και άσε τους άλλους να φωνασκούν...

     
  • At 10:46 μ.μ., Blogger beatlus said…

    Αν αυτό επιβεβαιωθεί, δεν θα χρειάζομαι και πολλά περισσότερα για να είμαι "πλούσιος"... Την απόδειξη, πάντως την φέρνει ο χρόνος, isn't it?

     
  • At 11:59 μ.μ., Blogger Γαλάτης said…

    Ετσι ακριβώς αδερφέ μου!

     
  • At 5:42 π.μ., Blogger global said…

    Afhnw thn kalhnuxta mou.
    To Z sou gia ton zzzzz mou.

     
  • At 1:06 μ.μ., Blogger Ανδρομεδα said…

    πως να σε κάνω να πιστέψεις πως όσα πραγματικά χρειάζεσαι είναι μέσα στην ψυχή σου; Δε θέλω να κάνω την έξυπνη, μα αφού τα έχω δει να μην το πω;

    Θα είμαι εκεί γύρω να σε καμαρώνω... Κουράγιο!

     
  • At 1:54 μ.μ., Blogger beatlus said…

    Δεν ξέρω τί να πω... Ανδρομέδα. Καλύτερα, τίποτα... Από ανθρώπους σαν κι εσένα στήνω αυτί κι ακούω, ακουμπάω ψυχή για να μαθαίνω...

     
  • At 4:13 μ.μ., Blogger Respect said…

    @beatlus
    Να ακούς από όλους, να κρατάς από όσους σε μαθαίνουν κάτι...

    Και μακάρι να πιούμε λενα κρασί μια μέρα στα (όμορφα) μέρη σου!

     

Δημοσίευση σχολίου

<< Home