beatlus

Κυριακή, Μαΐου 07, 2006

Ε

Ε (ψιλον)

Ελευθερία...

Παρασκευή βράδυ, κατά τα μεσάνυχτα… μία ακόμη φορτωμένη εργασιακά εβδομάδα έφτανε ασθμαίνοντας –και ‘γω μαζί της- προς το τέλος της. Ηταν η στιγμή που θα άνοιγα το… παράθυρο. Ετσι πάντα μου μοιάζει το τελείωμα της Παρασκευής… Ένα παράθυρο στο περιθώριο, ανάμεσα στην μόλις περασμένη εβδομάδα και μέχρι –πολύ σύντομα- να ρουφήξει την άμμο η κλεψύδρα και να ξεκινήσει η επόμενη… Ένα παράθυρο μυστικό και μυστικό να μένει, που ανοίγω τα μάνταλα και παίρνω αναπνοές. Ετσι και προχτές, περίμενα πως και πως την πρώτη μετά από καιρό ευκαιρία για μερικές αναπνοές… Ο Rachid Taha άλλωστε με είχε γεμίσει με ανυπομονησία από την προηγούμενη συνάντηση στο πάρκο των Αγίων Αναργύρων και εκτός των άλλων το είχα ανάγκη βρε παιδί μου, να μυρίσω… κόσμο, έρημο, Αλγερία μαζί με… Φράνσια, Αλγέρι μαζί με Παρίσι… Να αφήσω τον εαυτό μου ελεύθερο και–ωωω τι ντροπή- να χορέψω!
Μόνος ήμουν, αλλά τι σημασία? Εχω συνηθίσει τις συναυλίες της μοναξιάς… Φαίνεται πως πολλοί σκέφτονται το ίδιο και πάντα όλο και κάποιον γνωρίζω πάνω στη ζάλη, όταν η συναυλία έχει προχωρήσει στα «καλά» κομμάτια. Μόνος για λίγο ήμουν και πάλι, αφού ως δια μαγείας –για μία ακόμη φορά…- δυο χέρια με χτύπησαν στην πλάτη, δυο μάτια με ανακάλυψαν και χωρίς καλά – καλά να το καταλάβω βρισκόμουν ανάμεσα σε παρέα φίλων που με ξετρύπωσαν ανάμεσα σε εκατοντάδες κόσμου… Ηδη το χαμόγελο είχε διώξει τις κουρασμένες σκέψεις μου, η από κοινού συνωμοσία πήρε ευλογία με… ρακί και οι Amparanoia, μας έδιναν ρυθμικό «χαλί». Τα παιδιά από το 4ο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ έκαναν προθέρμανση για την πορεία της άλλης ημέρας και τριγύρω λέξεις και φράσεις από διάφορες γλώσσες έδιναν πολυχρωμία.
Ο Taha βγήκε στη σκηνή στη 1 και κάτι, κρυμμένος πίσω από τα μαύρα –κλασικά- γυαλιά, υπονοώντας θαρρείς πως ξαφνικά άπλετο εκτυφλωτικό φως φάνηκε από νέους ανθρώπους και είναι αυτό… απαγορευμένο! Το μακρύ του δερμάτινο συμπλήρωνε το σκηνικό… Οι πρώτες νότες ηλεκτρισμού και… εμπλουτισμένου, όχι ουρανίου, αλλά λαούτου έσκασαν στον αέρα και το πανηγύρι ξεκίνησε… Η βραχνή –χαρακτηριστική- φωνή του ήταν εκεί παρούσα, όπως πάντα πήγαινε μια στη Σαχάρα, μια στον γαλλικισμό του και μια στους Clash… Οι ανυποψίαστοι άρχισαν σιγά - σιγά να μπαίνουν στο νόημα και μετά το πρώτο μισάωρο δεν έβλεπες άνθρωπο τριγύρω που να μην χορεύει, που να μην δεχτεί μέσα του τους δαιμονισμένους, αλλά λυτρωτικούς, ψιθύρους των Σούφιδων. Εκεί κάπου ήταν που πιαστήκαμε χέρι - χέρι, 20 ψυχές οι μισοί Ελληνες, οι άλλοι μισοί Τούρκοι και ο ένας έδειχνε στον άλλο τη δική του version στο… χασάπικο! Ηταν η τελευταία φορά που είχα και οπτική επαφή με τον Taha… Μόνο άκουγα, μόνο ένιωθα, μόνο στριφογύριζα, μόνο… γύριζα, γύριζα, γύριζα… στα πίσω, στα απλά, στα αληθινά… Τα παιδιά από την Τουρκία μας κάλεσαν να πάμε να τους βρούμε και την άλλη μέρα. Δάκρυα, συγκίνηση και «we are brothers, that’s the only truth», λύτρωση, χαρά, είμαι άνθρωπος… τελικά. Νιώθω, χορεύω, είμαι… ελεύθερος! Δεν θέλαμε να τελειώσει… Ο θεότρελος –καλά να ‘ναι και να παραμείνει έτσι- μας χάρισε ανκόρ, το ‘χε νιώσει κι αυτός. Το κρύο της βραδιάς είχε γίνει Σιμούν κατευθείαν από τη Βόρεια Αφρική και η πολύχρωμη γενιά μας, έδινε μια ακόμη απάντηση… Ποιους ακριβώς είπατε «απολιτίκ»?
Τύμπανα βγήκαν στο κατόπιν… Τρία παιδιά, τα δυο σίγουρα Αλγερινοί, έπιασαν κρουστά και έκρουσαν ρυθμό… Χτύπος καρδιάς ακούστηκε και απλώθηκε, πέταξε, εκεί που μέχρι πριν από λίγα χρόνια πέταγαν μηχανήματα… Δεν άντεξα πάνω από 20 λεπτά, φοβήθηκα τη χαρά μου, είμαι δειλός, μα έστω και για λίγο ήμουν… ελεύθερος!
Υ.Γ. Φίλε από την Τουρκία, που δεν συγκράτησα το όνομά σου, χάρηκα που σε γνώρισα… Είμαστε αδέλφια! Μπορούμε και... ελεύθεροι!



5 Comments:

  • At 4:36 μ.μ., Blogger Γαλάτης said…

    Εσύ και στο... φεγγάρι να πας, κάποιος θα σου χτυπήσει την πλάτη! PR master!

     
  • At 5:34 μ.μ., Blogger AlexZ said…

    Ε ωραία, και τι θες τώρα; Να βάλουμε τα κλάματα; Χάσαμε που χάσαμε τα καλύτερα, άσε μας στον πόνο μας....

     
  • At 4:23 μ.μ., Blogger Orfeus said…

    Και μετά πού .......πήγες;

    :-)

     
  • At 5:39 μ.μ., Blogger beatlus said…

    ...και μετά συνέβη το πραγματικό σόου!!! Ποιός Rachid Taha? Στο Blue Note έγινε χαμός!!! Lennon και U2 live!!! Σοβαρά...! Οσοι δεν ήταν, έχασαν!
    Υ.Γ. Ρε μεγάλε, δεν το 'χα πάρει χαμπάρι...!

     
  • At 5:46 μ.μ., Blogger Orfeus said…

    Never too late!!!

    :-)

     

Δημοσίευση σχολίου

<< Home