beatlus

Δευτέρα, Μαΐου 29, 2006

Πρόταση...

Πληθώρα, προσφορά, ερώτημα... Τί μένει;
Γνώμη... Στην τέχνη υπάρχει αντικειμενικά καλό (του κάλλους), ωραίο...
Πρόσφατα έφτασε μπροστά μου αυτή η δουλεία... Με τη δημιουργό έχουμε κοινό τόπο συνάντησης (musicheaven.gr) μα δεν έχουμε συναντηθεί...
Διάβασα την περιγραφή των αναζητήσεών της... Ερωτας -λέει- πρωταρχικώς μαζί με τον Θεό...
Χθες το βράδυ έπιασα τον εαυτό μου να το σκέφτεται... Θα ήθελα να δω τη δουλειά της, από κοντά κάποια στιγμή... Κάτι γίνεται εκεί. Τώρα αναζητά χειρόγραφες "υπογραφές" έρωτα... Για ρίξτε μια ματιά...
Κάτι γίνεται εκεί...
http://eleniart.blogspot.com/
και σύντομα
http://www.elenikaragianni.gr/

Υ.Γ. Δείγμα δουλειάς, με την άδειά της...

Πέμπτη, Μαΐου 25, 2006

Cinematografica

4,3,2,1 action

Να μιλήσουμε για σινεμά…; Δείχνω, δείξε μου και εσύ… Ο,τι σου κάνει κάθε μία από αυτές τις αγαπημένες… Εστω και μία από όλες… Τι λες;

Η ΝΟΣΤΑΛΓΟΣ, σκηνοθέτης: Ελένη Αλεξανδράκη




Underground, σκηνοθέτης: Emir Kusturica



Le Temps des gitans (σ.σ. «Ο καιρός των τσιγγάνων»), σκηνοθέτης: Emir Kusturica



The Fearless Vampire Killers (σ.σ. «Νύχτα Βρυκολάκων»), σκηνοθέτης: Roman Polanski



Travolti da un insolito destino nell'azzurro mare d'agosto (Swept Away σ.σ. «Η κυρία και ο ναύτης») , σκηνοθέτης: Lina Wertmüller



TOUS LES MATINS DU MONDE (σ.σ. «όλα τα πρωινά του κόσμου»), σκηνοθέτης: Alain Corneau



EXILS (σ.σ. «Οι Εξόριστοι»), σκηνοθέτης: Tony Gatlif



Lost In Translation σκηνοθέτης: Sofia Coppola


Τετάρτη, Μαΐου 24, 2006

I (part II)

Ι

Ι(ώτα)

Ι(magine), επίσης...

Imagine
John Lennon


Imagine there's no heaven
It's easy if you try
No hell below us
Above us only sky
Imagine all the people
Living for today...
Imagine there's no countries

It isn't hard to do
Nothing to kill or die for
And no religion too

Imagine all the people
Living life in peace...

You may say I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will be as one

Imagine no possessions
I wonder if you can
No need for greed or hunger
A brotherhood of man
Imagine all the people
Sharing all the world...

You may say I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will live as one

Υ.Γ. Η σελίδα της εφημερίδας στη φωτογραφία...
Dallas Morning News - 1980 Tribute to John Lennon
Η λεζάντα πάνω στη φωτογραφία, αναφέρει...
"You may say I'm a dreamer
But I'm not the only one"

I

Ι

Ι(ώτα)

Ιερό και… όσιο


Το βλέμμα, το νεύμα, ο αχός, η σιωπή και κραυγή…
Ο πόνος, ο τρόμος και ο φόβος, όπως και ο λόγος (να… λέγεται, όμως).
Η συγκίνηση, η κίνηση, η αίσθηση (στο μάξιμουμ), η αιώρηση, και η αναρρίχηση –ακόμη και προς τα… κάτω- το… σκάψιμο.
Το Ντακότα… μου κόπηκαν τα πόδια, δεν ήξερα που και… πότε βρισκόμουν! «Μύριζα» Λέννον! Η Νέα Υόρκη… μύριζα κάτι πολύ προκλητικό, που έχω ξανανιώσει. Ντε ζα βου..! Με καλεί, σε καλό της!
Μα, όχι… Όχι ακόμη…
Η μελωδία, που στάζει μέλι… που στάζει και δάκρυ!
Το χάδι και το χαστούκι (χωρίς επαφή…)
Εκφραση, μη φοβάσαι… εκφράσου, πες, σε ακούω μωρέ…
Στο αναλόγιο, ήθελα να κρυφτώ και είχα δυο άγιες φωνές/ψυχές να ψάλλουν για την ψυχούλα που εκεί έψαλε…



Η άνοιξη που ξεφύτρωσε ολοζώντανη καταφθινόπωρο τριγύρω σου παππού μου…
Εσύ φίλε μου να ανθίζεις πάνω στην δική σου «Ανοιξη» και στο «Είδα ένα όνειρο μικρό, που γλύκανε η καρδιά μου…» και ‘συ φίλε μου που τόσο καιρό λιώνει η ψυχούλα σου για ένα της «ναι» και ποιητογραφείς… Ακόμη και ‘συ φίλε μου που «καίγεσαι» για χάρη της… Μωρέ δεν έχει μάτια για τόση λάμψη, δεν το… βλέπεις;
Και ‘συ ψυχούλα μου… ευχή σου δίνω… Να χωρέσεις κι άλλα τόσα!

Υ.Γ. Στη φωτογραφία ο Τζον (μαζί με τη Γιόκο) φεύγει από το Ντακότα. Αυτό σημαίνει ότι θα ξαναγυρίσει…

Τρίτη, Μαΐου 23, 2006

Το πρώτο μεθύσι…

Αντιγράφω από την «Ανδρομέδα»
(trelitoufegariou.blogspot.com)…
Θανάσης Παπακωνσταντίνου,
23 Ιουνίου, Θέατρο Λυκαβηττού,
29 Ιουνίου, Θέατρο Δάσους Θεσσαλονίκη…
Βεβαίως, μα το… πρώτο μεθύσι είναι στο Θέατρο Βράχων (φαντάζομαι δεν χρειάζεται να διευκρινίσω ακριβή τοποθεσία:-))…
Πέμπτη 8 Ιουνίου, Σωκράτης Μάλαμας…«Το πρώτο χρόνο ήμουνα, άγιο παιδί…»
Είπαμε, το καλοκαιράκι ήρθε...

Θ

Θ

Θ(ήτα)

Θέρος… Τι σχέση έχει άραγε μαζί του ο έρως;
Θέρος… Μόλις είχαμε μια σχετική κουβέντα γι’ αυτό με τη Β. Το θέρος στην Αθήνα είναι όμορφο. Επίσης είναι όμορφο και σε άλλα μέρη, βεβαίως. Αλλά με απασχολεί το θέμα γιατί από τότε που ήρθα και… έκατσα στην πρωτεύουσα, συνήθως τις πολύ ζεστές ημέρες είμαι εντός των τειχών. Επρεπε λοιπόν, να βρω τρόπους να το απολαμβάνω. Δεν δυσκολεύτηκα…
Διονυσίου Αρεοπαγίτου… Κάθε που βραδιάζει, αραδιάζονται, πετούν, μπερδεύονται όλα τα χρώματα του «αθηναϊκού καλοκαιριού» (σ.σ. κάτι από λεπτών αισθημάτων παρέα αναμνήσεων μιας αριστοκρατικής ποιητικής που και από μουσικές ευρωπαϊκές, αλλά και από… ταξίμια γνωρίζει, αυτό σημαίνει μέσα μου το «αθηναϊκό καλοκαίρι:-))…
Ο θόρυβος ξαφνικά σωπαίνει, η θολούρα ξαφνικά εξαφανίζεται κι όλα τριγύρω αποκτούν καθαρότητα, ένα μυστήριο που προσωπικά σε πολύ ωραία πράγματα με ταξιδεύει…
Ακόμη θυμάμαι τη –μία από τις πάμπολλες- βραδινή… συνεδρίασή μας με τον Χ., που κατέληξε να… αποσαφηνίσει την κατάληξη των σκέψεών μας, στα σκαλιά του Ηρωδείου… Αγαπημένο μας στέκι…
Μόνο που εκείνο το υπέροχο βράδυ το Ηρώδειο, σαν να ήθελε να μας ηρεμήσει από τα «βαριά», μας χάρισε κάτι μοναδικό. Το μεσόβραδο είχε περιλουστεί με τις υπέροχες μελωδίες του Ενιο Μορικόνε! Πω, πω Θεέ μου… Τι εικόνες πέρασαν από μπροστά μας… Λίγες ημέρες πιο πριν είχα φτάσει στο… τσακ να αγοράσω ένα από τα ελάχιστα εισιτήρια των 150 ευρώ, που είχαν απομείνει αλλά δεν το έκανα… Και δεν το μετάνιωσα!:-)
Πιο κάτω περάσαμε και περνούμε πολλά από τα απογέματα (και ουχί απογεύματα…). Θερινό Θησείο… Δηλαδή και Θησείο αλά… θερινά, αλλά και –κυρίως- στον θερινό του Θησείου… Εκεί είδα δύο φορές το «Amici miei» και το λάτρεψα!
Όπως και νωρίτερα, στην άλλη… όχθη για καφέ στα Εξάρχεια, όπως και για παγωτό στο Λυκαβηττό, όπως και όσο της μέρας το φως κρατάει… για μπανάκι στο Σούνιο…:-)
Για χρόνια έψαχνα στην Αττική τη θάλασσα που θα της παραδινόμουν και έστω και αν πρέπει να… ταξιδέψω, πραγματικά χρεώνω τη συγκεκριμένη ανακάλυψη ως μέγα κατόρθωμα του Μπλου…
Με τον οποίο είχαμε «κατασκηνώσει» –ειδικά πέρυσι…- και στο «Low Profile». Ξέρεις… στη Λυκαβηττού:-)
Η διαδρομή από την επόμενη εβδομάδα ξαναρχίζει… Ανυπομονώ να ξανανιώσω τη σχέση του αθηναϊκού θέρους με τον έρωτα… Ξέρω τουλάχιστον, που να την αναζητήσω…
Θα συναντηθούμε;
Υ.Γ. Θα φανεί άσχετο, αλλά δεν είναι… Ντρέπομαι για τους Υπουργούς Πολιτισμού που είχε –και έχει- η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια… Είναι κατάντια…
Αλήθεια, ντρέπομαι!



Τρίτη, Μαΐου 16, 2006

Παράκαμψη...

Ερημος, έρημου ανθρώπου που έρημος μερώνει...
Ερημος με βλέμμα έρημο που μέσα μας κερώνει...
Ερημος με άμμο που πάνω μας ακουμπάει...
Ερημος με άνεμο γητευτή τριγύρω μας φυσάει...

Υ.Γ1. Βλέμμα ανοιχτό ανδρομέδα μου
Υ.Γ2. Ναι, το ζηλεύω αυτό το ξημέρωμα συννεφάκι...


Δευτέρα, Μαΐου 15, 2006

Η

Η

Η(τα)

Η… τι? Ηθελα να γράψω για τον ήλιο, που μας φωτίζει, μας τυφλώνει, μας ζεσταίνει, μα και μας κρυώνει (όταν κρύβεται στης έκλειψης τα μέρη), αλλά νιώθω αμηχανία… Μου αρέσει η βροχή, όχι ο ήλιος, μου αρέσει τα απόβροχο που πάνω του κυλάνε οι μυρωδιές της γης, όπου αυτές ξεμυτούν απ’ το τσιμέντο…
Μου φέρνει αμηχανία ο ήλιος, δεν μπορώ να ανοίξω τα μάτια μου. Αν και κλειστά είναι πιο καλά… Ονειρα αραδιάζει η ψυχή. Μα είναι και δύναμη μεγάλη, να ονειρεύεσαι όταν τα βλέφαρα είναι ανοικτά… Τους θαυμάζω αυτούς τους ανθρώπους.
Τώρα που το σκέφτομαι μου μοιάζουν με πίνακα ζωγραφικής, μόνο που κάθε τόσο το θέμα αλλάζει, αλλά αυτοί πάντα με μια παλέτα στο χέρι και χρώματα και εικόνες χαρίζουν…
Μου αρέσει να παρατηρώ, σε αυτό βοηθά ο ήλιος, αλλά μου φαίνεται πως… φαίνεται καλύτερα ο άνθρωπος, άμα ο ήλιος κοιμηθεί και στη σελήνη χαρίζει το φως του, ό,τι έχει απομείνει… Αυτό δεν κάνει ο καθένας για την αγαπημένη του…; Μα τι κατάρα και αυτή, να συναντιούνται μόνο για λίγα λεπτά, όταν αυτός φεύγει, όταν εκείνη έρχεται, όταν αυτή πάει να κρυφτεί κι αυτός ξεπροβάλει…

Να ‘ναι τυχαίο το ότι αυτές είναι οι πιο όμορφες στιγμές του τριγύρω μας, που πιο πάνω από τη γη απλώνεται…; Αλλά εμείς όλο και πιο λίγο παρατηρούμε… Αν ήταν λίγο πιο φωτεινά… Μα το θέμα είναι και στα σκοτάδια ανοιχτά να έχεις τα βλέφαρα!

Τετάρτη, Μαΐου 10, 2006

Ζ

Ζ(ήτα)

Ζωή

Πάω πίσω, πολύ πίσω, εντελώς πίσω, όσο μπορώ… Ολοι γύρω μου φωνασκούν, αλλά μπορώ να βυθιστώ… Μια στιγμή, είναι μεγάλο το ταξίδι.
Κρύο έχει, πράσινο βαθύ, δεν είναι σκοτεινά, αλλά ούτε και φωτεινά… Ανηφόρα και φυλλώματα, μυρωδιά από έλατο κι ένα χέρι ζεστό να με κρατά… Δεν με πιέζει, δεν με δεσμεύει, με κρατά… Από τότε και το δικό μου χέρι πάντοτε ζεστό είναι, ακόμη και στον χιονιά. Είμαι βόρεια, λιμάνι, αλλά εμείς στην εξοχή, στο δάσος… Είναι η πρώτη εικόνα μέσα μου από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου. Μετά κυλιόμενες σκάλες, τρέχω με το ίδιο χέρι μέσα στην παλάμη μου… Η μητέρα με πονάει, το ξέρει, τα γόνατά μου είναι αδύναμα ακόμη, μα πρέπει να προλάβουμε… Είμαι, δεν είμαι τριών, στο αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης, γυρίζουμε προσωρινά στην Ελλάδα…
Με άφησε (το χέρι) ένα πρωινό Σεπτεμβρίου, σε μία… κατηφόρα, γλιστερή… Το πρώτο σχολείο, το δεύτερο, το τρίτο… Μεγαλώνω, φοβάμαι, πού πάω;
Μα δεν φοβάμαι κιόλας… Ξέρω, δεν ξέρω, θέλω να φύγω… Η πατρίδα μου, η Ηπειρος, δεν ξεχνάω ποτέ το πρωινό που έφυγα για την Αθήνα… Κι αυτό το χέρι ένα σταυρουδάκι πέρασε γύρω από το λαιμό μου… Να με φυλάει και να με φιλάει… Αλίμονο σε όποιον τ’ ακουμπήσει… Μόνο η μητέρα των παιδιών μου! Περιμένω ακόμη…
Φοβήθηκα, ερωτεύτηκα, πόνεσα, δούλεψα, είμαι κουρασμένος, μα έχω τρέξει, πολύ… Πάρα πολύ… Μπροστά. Επεσα δυο-τρεις φορές, αλλά «βάζω ‘μπρος τα δυο μου χέρια και σηκώνομαι». Αθήνα, Πάρος, Αντίπαρος, Μυτιλήνη, Αθήνα, Νίσυρος, Ναύπλιο, Κέρκυρα, Κοζάνη, Τήνος, Βενετία, Ρώμη, Γκέτεμποργκ, Ρώμη, Νίσυρος, Σουφλί, Νέα Υόρκη, Σεντ Πίτερσμπουργκ… και πάντα Ηπειρος, μα πάντα!

Οκτώβρης, ο προηγούμενος, αφήνω πίσω μου τη Θεσπρωτία, το καράβι ξεμακραίνει προς το νησί των Φαιάκων και εγώ αποχαιρετώ στη γη του Κάτω Κόσμου, για πρώτη φορά… τη ζωή. Το πρώτο μου είναι. Ο παππούς μου… Του το ορκίστηκα, ξέρει αυτός… Θα το κάνω! Ζω… και γι’ αυτόν! Το χέρι, το άλλο πιο σπάνια με κρατά… Μα όταν το κάνει, ζωή μου δίνει. Ο πατέρας… Ο σοβαρότερος όλων! Ο ποιοτικότερος όλων…
Το χωριό μου, τα παιχνίδια μας εκεί, με τους φίλους, με τα ξαδέρφια μου, στην καρδιά της Ηπείρου. Στη Γη των Σελλών. Κλαρίνα από μικρό παιδί ακούω… κι ο θείος εκεί… «Φεξέ, φεξέ, αϊ η Ανάτολη!» Το ηπειρώτικο παράπονο, σε τραβάει, σε λιώνει και σ’ ανασταίνει. Αυτή η ανάσα μου έδωσε ζωή…

Τώρα τ’ αγγίζω, προσπαθώ μέσα στο ούτι και…
Δεν αντέχω να συνεχίσω, αυτό είναι πιο πάνω απ’ όσο αντέχω τώρα… Είναι και γύρω μου οι άλλοι, που φωνασκούν…
Μα εγώ ζω… Τουλάχιστον!

Κυριακή, Μαΐου 07, 2006

Ε

Ε (ψιλον)

Ελευθερία...

Παρασκευή βράδυ, κατά τα μεσάνυχτα… μία ακόμη φορτωμένη εργασιακά εβδομάδα έφτανε ασθμαίνοντας –και ‘γω μαζί της- προς το τέλος της. Ηταν η στιγμή που θα άνοιγα το… παράθυρο. Ετσι πάντα μου μοιάζει το τελείωμα της Παρασκευής… Ένα παράθυρο στο περιθώριο, ανάμεσα στην μόλις περασμένη εβδομάδα και μέχρι –πολύ σύντομα- να ρουφήξει την άμμο η κλεψύδρα και να ξεκινήσει η επόμενη… Ένα παράθυρο μυστικό και μυστικό να μένει, που ανοίγω τα μάνταλα και παίρνω αναπνοές. Ετσι και προχτές, περίμενα πως και πως την πρώτη μετά από καιρό ευκαιρία για μερικές αναπνοές… Ο Rachid Taha άλλωστε με είχε γεμίσει με ανυπομονησία από την προηγούμενη συνάντηση στο πάρκο των Αγίων Αναργύρων και εκτός των άλλων το είχα ανάγκη βρε παιδί μου, να μυρίσω… κόσμο, έρημο, Αλγερία μαζί με… Φράνσια, Αλγέρι μαζί με Παρίσι… Να αφήσω τον εαυτό μου ελεύθερο και–ωωω τι ντροπή- να χορέψω!
Μόνος ήμουν, αλλά τι σημασία? Εχω συνηθίσει τις συναυλίες της μοναξιάς… Φαίνεται πως πολλοί σκέφτονται το ίδιο και πάντα όλο και κάποιον γνωρίζω πάνω στη ζάλη, όταν η συναυλία έχει προχωρήσει στα «καλά» κομμάτια. Μόνος για λίγο ήμουν και πάλι, αφού ως δια μαγείας –για μία ακόμη φορά…- δυο χέρια με χτύπησαν στην πλάτη, δυο μάτια με ανακάλυψαν και χωρίς καλά – καλά να το καταλάβω βρισκόμουν ανάμεσα σε παρέα φίλων που με ξετρύπωσαν ανάμεσα σε εκατοντάδες κόσμου… Ηδη το χαμόγελο είχε διώξει τις κουρασμένες σκέψεις μου, η από κοινού συνωμοσία πήρε ευλογία με… ρακί και οι Amparanoia, μας έδιναν ρυθμικό «χαλί». Τα παιδιά από το 4ο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ έκαναν προθέρμανση για την πορεία της άλλης ημέρας και τριγύρω λέξεις και φράσεις από διάφορες γλώσσες έδιναν πολυχρωμία.
Ο Taha βγήκε στη σκηνή στη 1 και κάτι, κρυμμένος πίσω από τα μαύρα –κλασικά- γυαλιά, υπονοώντας θαρρείς πως ξαφνικά άπλετο εκτυφλωτικό φως φάνηκε από νέους ανθρώπους και είναι αυτό… απαγορευμένο! Το μακρύ του δερμάτινο συμπλήρωνε το σκηνικό… Οι πρώτες νότες ηλεκτρισμού και… εμπλουτισμένου, όχι ουρανίου, αλλά λαούτου έσκασαν στον αέρα και το πανηγύρι ξεκίνησε… Η βραχνή –χαρακτηριστική- φωνή του ήταν εκεί παρούσα, όπως πάντα πήγαινε μια στη Σαχάρα, μια στον γαλλικισμό του και μια στους Clash… Οι ανυποψίαστοι άρχισαν σιγά - σιγά να μπαίνουν στο νόημα και μετά το πρώτο μισάωρο δεν έβλεπες άνθρωπο τριγύρω που να μην χορεύει, που να μην δεχτεί μέσα του τους δαιμονισμένους, αλλά λυτρωτικούς, ψιθύρους των Σούφιδων. Εκεί κάπου ήταν που πιαστήκαμε χέρι - χέρι, 20 ψυχές οι μισοί Ελληνες, οι άλλοι μισοί Τούρκοι και ο ένας έδειχνε στον άλλο τη δική του version στο… χασάπικο! Ηταν η τελευταία φορά που είχα και οπτική επαφή με τον Taha… Μόνο άκουγα, μόνο ένιωθα, μόνο στριφογύριζα, μόνο… γύριζα, γύριζα, γύριζα… στα πίσω, στα απλά, στα αληθινά… Τα παιδιά από την Τουρκία μας κάλεσαν να πάμε να τους βρούμε και την άλλη μέρα. Δάκρυα, συγκίνηση και «we are brothers, that’s the only truth», λύτρωση, χαρά, είμαι άνθρωπος… τελικά. Νιώθω, χορεύω, είμαι… ελεύθερος! Δεν θέλαμε να τελειώσει… Ο θεότρελος –καλά να ‘ναι και να παραμείνει έτσι- μας χάρισε ανκόρ, το ‘χε νιώσει κι αυτός. Το κρύο της βραδιάς είχε γίνει Σιμούν κατευθείαν από τη Βόρεια Αφρική και η πολύχρωμη γενιά μας, έδινε μια ακόμη απάντηση… Ποιους ακριβώς είπατε «απολιτίκ»?
Τύμπανα βγήκαν στο κατόπιν… Τρία παιδιά, τα δυο σίγουρα Αλγερινοί, έπιασαν κρουστά και έκρουσαν ρυθμό… Χτύπος καρδιάς ακούστηκε και απλώθηκε, πέταξε, εκεί που μέχρι πριν από λίγα χρόνια πέταγαν μηχανήματα… Δεν άντεξα πάνω από 20 λεπτά, φοβήθηκα τη χαρά μου, είμαι δειλός, μα έστω και για λίγο ήμουν… ελεύθερος!
Υ.Γ. Φίλε από την Τουρκία, που δεν συγκράτησα το όνομά σου, χάρηκα που σε γνώρισα… Είμαστε αδέλφια! Μπορούμε και... ελεύθεροι!



Τρίτη, Μαΐου 02, 2006

Δ

Δ(έλτα)

Δρόμος…

«Όλα είναι δρόμος, δεν είμαι ο μόνος…»
Πριν ακόμη αρχίσουμε να μπουσουλάμε. Και να σου οι στροφές και να και οι λακκούβες. Και ποιος, παρακαλώ ο οδηγός; Λυπάμαι, δεν έχει… Όχι σε αυτή τη ζωή. Κι ας βουίζει στ’ αυτιά συχνά-πυκνά η επωδός… «μικρέ… θα σου πω εγώ τι πρέπει να κάνεις. Τα ‘χω περάσει». Μωρέ και να τα ‘χεις περάσει, άραγε σε ποιο δρόμο; Είχε φώτα; Είχε κίνηση; Ηταν δρόμος ή δρομάκι, μήπως μονοπατάκι; Γι’ αυτό σου λέω… Όλα μοιάζουν να ‘ναι δρόμος, μα ο καθείς το δικό του τραβάει. Λάθος; Ο δρόμος θα δείξει… Μετά την επόμενη –επικίνδυνη- στροφή. Όπως τραγουδάει και ο Ζερβουδάκης στου «Μάγου τα παιχνίδια» του Γαλιάτσου «Σε επικίνδυνη στροφή, την πιο ανύποπτη ώρα, κλείνεις τα μάτια σου και λες, όλα τελειώνουν τώρα…». Μα ο δρόμος είναι και μία έρημος, τραγουδισμένη κι αυτή… «Μονάχος πώς να σε διαβώ, πώς να σε περπατήσω, σε ποιο Θεό ν’ αποκριθώ, βροχή να του ζητήσω…», από τον Θόδωρα τον Κοτονιά. Για όσους γνωρίζουν, ψυχάρα. Για όσους δεν γνωρίζουν, δεν πειράζει… Πάλι ψυχάρα είναι ο Θόδωρας. Για να έρθω στα σωστά τα μέτρα, ψυχούλα… Μα τον δρόμο δεν τον απαρνείται… Μπορείς να κάνεις κι αλλιώς; Αμα ξεφύγεις, το καταλαβαίνεις… Πάλι ένας είναι ο δρόμος, ο δρόμος σου… Και ‘συ το ξέρεις…
«Δεν είμαι μόνος, δεν είμαι ο μόνος,

όλα είναι δρόμος,
η φωτιά, η γιορτή, η απώλεια, ο πόνος
ο κάθε μικρός θάνατος κι ο μεγάλος ο ατέλειωτος κόσμος
όλα είναι δρόμος…»
Που είπε κι ο Αγγελάκας όταν ήταν ακόμη στις «Τρύπες»…
Υ.Γ. Περί της φωτογραφίας... (Hopper, Edward: Landscapes, Road in Maine)