beatlus

Παρασκευή, Απριλίου 28, 2006

Γ

Γ (άμα)

Γειτονιά…
Μη μου πείτε πως δεν την θυμάστε ή ακόμη χειρότερα δεν την γνωρίζετε… Θα έχουμε πρόβλημα! Οσο υπάρχει, ας κρατήσουμε την ανάμνηση ζωντανή. Τα παιδικά μας χρόνια της χρωστάνε…
Ξεχρεώνω…
Ξύπνησα, μα ήταν σαν να ονειρεύομαι. Τέλη Μαϊου και το καλοκαιράκι μπήκε γλυκά μέσα από το παράθυρο. Εμπλεξε μαζί του το άρωμα της λεμονιάς που μέσα στο στρόγγυλο πεζουλάκι της οριοθετούσε τον κύκλο της αυλής μας. Εκεί ήταν ο πρώτος παιχνιδότοπος μας. Η μάνα τηγάνιζε τα ψάρια στην κουζίνα, αλλά είχε και τα μάτια της πάνω μας που και που… Δίπλα της η αυλή, σαν όλα σχεδιασμένα για δική της ευκολία. Ας είναι… Το απόγευμα, πηγαίναμε και τριγύρω από το σπίτι μας, στα …πάνω της γειτονιάς. Ξεθαρρεύαμε, πιο πολύ εγώ, λιγότερο η αδερφή μου… Δεν είχε βρει εκεί, στην πρώτη μας γειτονιά αφότου ήρθαμε από τη Γερμανία, φίλες και έκανε παρέα σε μένα και τον κατά τι μεγαλύτερό φίλο μου, τον Γιώργο. Ο οποίος –σε πρώτη… δημοσίευση- επέμενε να μου μιλάει για τον Ολυμπιακό και είχε καταφέρει να με… προσηλυτίσει για ένα χρόνο… Μετά ανέλαβε ο θείος μου :-)
Εκεί γύρω από τη λεμονιά και στις ανηφόρες με τα χώματα, μα και με τα χαρίσματα της γης, γεμάτη με λουλούδια και πράσινο ήταν, κάναμε τα πρώτα μας σχέδια.
Θυμάμαι την πρώτη μέρα στο νηπιαγωγείο, πιο πολύ στεναχωρήθηκα που με το… ζόρι με είχαν ξεκολλήσει από την αγκαλιά της γειτονιάς μου, παρά από αυτή της μάνας μου…
Η γειτονιά η δική σας, που είναι;

9 Comments:

  • At 1:57 μ.μ., Blogger Respect said…

    Ίσως να μην υπάρχει πια όπως τότε και δεν μπορώ να κρύψω πως θα δυσκολοεύομουν να την περιγράψω τόσο καλά όσο εσείς...

    Waiting for "Δ"

    Καλημέρα!

     
  • At 2:39 μ.μ., Blogger beatlus said…

    Δεν είναι θέμα καλής περιγραφής... Μπαίνω μέσα στις αναμνήσεις μου και περι-γράφω ό,τι βλέπω... Ούτε η δική μου η γειτονιά υπάρχει όπως τότε, αλλά υπάρχει πάντα όπως τη θυμάμαι μέσα μου. Ο,τι ζήσαμε δεν αλλάζει... Το ζήτημα είναι... Αλλάζει ό,τι ΘΑ ζήσουμε ή μήπως είναι ήδη κανονισμένο; Ιδού φίλε μου το ερώτημα...
    Υ.Γ. Ευχαριστώ για το καλωσόρισμα και για την ανταπόκριση...!

     
  • At 2:52 μ.μ., Blogger Γαλάτης said…

    Η δική μου η γειτονιά βρίσκεται ένα στενό πάνω από την πρώτη σου γειτονιά στην Αθήνα! Εχει αλλάξει πολύ, αλλά κάθε φορά που περνάω από εκεί, μυρίζει ακριβώς όπως τότε, που βγαίναμε και παίζαμε ποδόσφαιρο στο στενάκι (με "θύματα" καθρέφτες και παρμπρίζ αυτοκινήτων!).

     
  • At 2:55 μ.μ., Blogger beatlus said…

    Ευτυχώς που δεν είχα αυτοκίνητο εκείνο τον καιρό, δηλαδή, ε?:-)))

     
  • At 2:04 μ.μ., Blogger Γαλάτης said…

    Ακριβώς!

     
  • At 9:17 μ.μ., Blogger AlexZ said…

    Η γειτονιά; Χμμμ, εκεί κάπου στο Παγκράτι η τωρινή, στο χωριό μου η παλιά, στο μυαλό μου η καλύτερη

     
  • At 5:32 μ.μ., Blogger beatlus said…

    Σκοπεύεις να πας κάποια στιγμή ή η "μετακόμιση" είναι επίπονη...

     
  • At 2:05 μ.μ., Blogger Ανδρομεδα said…

    η γειτονιά μου; κάτσε να κλείσω τα μάτια και να περπατήσω μέσα στα νερά στο συντριβάνι της μικρής πλατείας στο Παγκράτι... απέναντι από το σινέ ΠΑΛΛΑΣ

    Τίποτα άλλο δε θυμάμαι από αυτό και τα πικ-νικ στο Άλσος Παγκρατίου με τα απίστευτα αλευρωπορτοκαλο μπουγελώματα!

    Αυτά από τα παιδικά χρόνια! Γιατί από τα 22 μου και μετά η μόνη γειτονιά που αγάπησα, είναι στο Wattrelos της Lille. Με τους αγρότες να πουλουν την πραμάτεια τους, τα μοσχομυριστά ψωμιά και τις τάρτες στα παράθυρα για να κρυώσουν και τους κήπους που μαζεύαμε μανιτάρια... και άλλα πολλά, μη σας κουράζω!

     
  • At 11:58 π.μ., Blogger Respect said…

    @beatlus
    Παρακαλώ για το καλωσόρισμα και καλή συνέχεια στην... αλφάβητο!

     

Δημοσίευση σχολίου

<< Home