beatlus

Πέμπτη, Απριλίου 27, 2006

B

B(i) και όχι Βήτα… Είπαμε, ό,τι μας εκφράζει… ό,τι σημαίνει κάτι. Ελληνιστί ή αγγλιστί!
(The) Beatles και όχι Μπιτλς…:-)
Δεν έχω αποσαφηνίσει ακόμη (30 χρονών… γάιδαρος) ποια μοίρα με συνδέει με τα «Σκαθάρια» (παρεμπιπτόντως το «σκαθάρι» της WV είναι από τα αγαπημένα μου αυτοκίνητα, αλλά πάντα αισθητικά γιατί πέραν αυτού δεν σκαμπάζω και πολλά από αυτά τα μηχανήματα :-)).
Υπάρχουν, πάντως ξεκάθαρα και βασικά σημάδια στη ζωή μου που υποδηλώνουν πως αυτό ισχύει.
Γεννήθηκα στο Αμβούργο, εκεί όπου οι Beatles πρωτόπαιξαν ζωντανά, μπροστά στο κοινό του «Star club».
Η δολοφονία του Λέννον ήταν το πρώτο πολιτικοκοινωνικό γεγονός που αντιλήφθηκα ως μικρό παιδάκι τότε και με συγκλόνισε…
Και… γύρω στα 13 μου άκουσα το Blue album… Το άκουσα αμέτρητες φορές και συνέχισα με το Red, Rubber soul, Revolver, Abbey Road –βεβαίως- και… ησύχασα 12 χρόνια αργότερα περίπου.
Θυμάμαι ακόμη το εξής… Στα 1994, το φθινοπωράκι –αγαπημένη μου εποχή- ήταν οι πρώτες μου ημέρες στην Αθήνα και ανακάλυπτα τα… βασικά με βόλτες στο κέντρο. Οντας, στην πλατεία Συντάγματος ένα πρωινό συναντώ έναν τύπο μαζί με την κοπέλα του, από την Αυστρία που ήταν μουσικός στη συμφωνική ορχήστρα της Βιέννης (!) και με ρώτησε που θα μπορούσε να βρει ένα δισκοπωλείο για έναν σπάνιο δίσκο του Λέννον, το "Two Virgins - Unfinished Music No. 1". Μου είπε πως στην Αυστρία δεν είχε καταφέρει να τον βρει (σε βινύλιο) και ήθελε να δοκιμάσει και εδώ, αν και προκαταβολικά γνώριζε πως δεν είχε πολλές πιθανότητες. Το αξιοπερίεργο, πάντως, δεν ήταν αυτό…
Ηταν το ότι εκείνο το πρωινό και ακριβώς εκείνη τη στιγμή βρισκόμουν καθοδόν για ένα δισκοπωλείο στην Ακαδημίας (και Σίνα γωνία, έχει κλείσει τώρα νομίζω), από το οποίο είχα παραγγείλει ακριβώς αυτόν τον δίσκο!!! Δεν κάνω πλάκα, όπως νόμιζα ότι μου έκανε ο συμπαθής Αυστριακός:-) Πήγαμε μαζί, λοιπόν και πήραμε τα δύο μοναδικά κομμάτια (ολοκαίνουργια) που υπήρχαν τότε στην Αθήνα…

Εχω μέσα μου ως πιο αντιπροσωπευτική εικόνα των Beatles (απεικόνιση στη φωτό…) αυτή από την εποχή του Rubber Soul, αλλά αγαπημένο μου άλμπουμ είναι το «White»… Αν θα πρέπει να διαλέξω ένα…

Δικό σας;

2 Comments:

  • At 5:56 μ.μ., Blogger Γαλάτης said…

    Βαθιά υπόκλιση στο συγκρότημα που έγινε soundtrack των παιδικών μου χρόνων και άνοιξε τον δρόμο για να γραφτεί η σύγχρονη μουσική. Οσο για δίκσο; Abbey Road για πάντα!

     
  • At 7:46 μ.μ., Blogger Respect said…

    Οφείλω να υποκλιθώ κι εγώ, έστω και αν δεν τους πολυσυμπαθώ... Άλλωστε, η ιστορία δεν είναι απαραίτητα συνηφασμένη με την επιθυμία ή προτίμηση.

    Καλωσήρθες και καλή ακρόαση στα "Σκαθάρια" σου!

    Όσο για την συνάντηση, πραγματικά παραπέμπει σε σκηνές ταινιών, τις οποίες δεν πολυ-πιστεύεις, όμως είναι πέρα για πέρα σημαδιακές.

     

Δημοσίευση σχολίου

<< Home